حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَن إِسْرَائِيلَ عَن أَبِي إِسْحَاقَ عَن عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ عَن الْبَرَاءِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ وَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى تَحْتَ خَدِّهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ عِبَادَكَ أَوْ تَجْمَعُ عِبَادَكَ
Nabiy ﷺ toʻshaklariga yotgan chogʻlarida oʻng qoʻllarini yonoqlari ostiga qoʻyib: «Allohumma qiniy azabaka yavma tabʼasu — yoki: tajmaʼu — ibadaka (Ey Alloh, bandalaringni tiriltiradigan — yoki: toʻplaydigan — kuning azobidan meni asra)», der edilar.Набий ﷺ тўшакларига ётган чоғларида ўнг қўлларини ёноқлари остига қўйиб: «Аллоҳумма қиний азабака явма табъасу — ёки: тажмаъу — ибадака (Эй Аллоҳ, бандаларингни тирилтирадиган — ёки: тўплайдиган — кунинг азобидан мени асра)», дер эдилар.