حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍأَنَّ رَجُلًا عَضَّ يَدَ رَجُلٍ فَانْتَزَعَ يَدَهُ فَنَدَرَتْ ثَنِيَّتُهُ أَوْ ثَنِيَّتَاهُ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَعَضُّ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ كَمَا يَعَضُّ الْفَحْلُ لَا دِيَةَ لَكَ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi boshqa bir kishining qoʻlini tishladi. U qoʻlini tortib oldi, shunda (tishlaganning) oldingi tishi — yoki ikki oldingi tishi — tushib ketdi. U Nabiy ﷺ huzurlariga keldi. U zot: «Biringiz birodarini erkak tuya tishlaganidek tishlaydimi? Senga diyat yoʻq», dedilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир киши бошқа бир кишининг қўлини тишлади. У қўлини тортиб олди, шунда (тишлаганнинг) олдинги тиши — ёки икки олдинги тиши — тушиб кетди. У Набий ﷺ ҳузурларига келди. У зот: «Бирингиз биродарини эркак туя тишлаганидек тишлайдими? Сенга дият йўқ», дедилар.