حَدَّثَنَا بَهْزٌ وَأَبُو كَامِلٍ قَالَا ثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ أَبِي عِمْرَانَ يَعْنِي الْجَوْنِيَّ عَنْ أَبِي عَسِيبٍ أَوْ أَبِي عَسِيمٍ قَالَ بَهْزٌإِنَّهُ شَهِدَ الصَّلَاةَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا كَيْفَ نُصَلِّي عَلَيْهِ قَالَ ادْخُلُوا أَرْسَالًا أَرْسَالًا قَالَ فَكَانُوا يَدْخُلُونَ مِنْ هَذَا الْبَابِ فَيُصَلُّونَ عَلَيْهِ ثُمَّ يَخْرُجُونَ مِنْ الْبَابِ الْآخَرِ قَالَ فَلَمَّا وُضِعَ فِي لَحْدِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمُغِيرَةُ قَدْ بَقِيَ مِنْ رِجْلَيْهِ شَيْءٌ لَمْ يُصْلِحُوهُ قَالُوا فَادْخُلْ فَأَصْلِحْهُ فَدَخَلَ وَأَدْخَلَ يَدَهُ فَمَسَّ قَدَمَيْهِ فَقَالَ أَهِيلُوا عَلَيَّ التُّرَابَ فَأَهَالُوا عَلَيْهِ التُّرَابَ حَتَّى بَلَغَ أَنْصَافَ سَاقَيْهِ ثُمَّ خَرَجَ فَكَانَ يَقُولُ أَنَا أَحْدَثُكُمْ عَهْدًا بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Abu Asib — yoki Abu Asim — (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺga (janoza) namozi oʻqilganida hozir boʻlgan edi. Ular: «U zotga qanday namoz oʻqiymiz?» dedilar. U: «Guruh-guruh boʻlib kiringlar», dedi. Shunday qilib, ular bu eshikdan kirib, u zotga namoz oʻqishar, soʻng boshqa eshikdan chiqishar edi. U zot ﷺ lahdga qoʻyilganlarida Mugʻiyra: «Oyoqlaridan bir narsa qoldi, uni toʻgʻrilamadilar», dedi. Ular: «Bas, kirib, oʻzing toʻgʻrila», dedilar. U kirdi va qoʻlini kiritib, u zotning qadamlariga tegdi. Soʻng: «Ustimga tuproq torting», dedi; ular uning ustiga, boldirlarining oʻrtasigacha tuproq tortishdi. Keyin u chiqdi va: «Rasululloh ﷺ bilan eng oxirgi ahdda boʻlgan men edim», deb aytar edi.Абу Асиб — ёки Абу Асим — (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺга (жаноза) намози ўқилганида ҳозир бўлган эди. Улар: «У зотга қандай намоз ўқиймиз?» дедилар. У: «Гуруҳ-гуруҳ бўлиб киринглар», деди. Шундай қилиб, улар бу эшикдан кириб, у зотга намоз ўқишар, сўнг бошқа эшикдан чиқишар эди. У зот ﷺ лаҳдга қўйилганларида Муғийра: «Оёқларидан бир нарса қолди, уни тўғриламадилар», деди. Улар: «Бас, кириб, ўзинг тўғрила», дедилар. У кирди ва қўлини киритиб, у зотнинг қадамларига тегди. Сўнг: «Устимга тупроқ тортинг», деди; улар унинг устига, болдирларининг ўртасигача тупроқ тортишди. Кейин у чиқди ва: «Расулуллоҳ ﷺ билан энг охирги аҳдда бўлган мен эдим», деб айтар эди.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ عُبَيْدٍ أَبُو نُصَيْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَسِيبٍ مَوْلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَانِي جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام بِالْحُمَّى وَالطَّاعُونِ فَأَمْسَكْتُ الْحُمَّى بِالْمَدِينَةِ وَأَرْسَلْتُ الطَّاعُونَ إِلَى الشَّامِ فَالطَّاعُونُ شَهَادَةٌ لِأُمَّتِي وَرَحْمَةٌ لَهُمْ وَرِجْسٌ عَلَى الْكَافِرِينَ

Abu Asib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Menga Jibril isitma va toun bilan keldi. Men isitmani Madinada ushlab qoldim, tounni esa Shomga yubordim. Bas, toun — ummatim uchun shahidlik va rahmat, kofir uchun esa azobdir», dedilar.Абу Асиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Менга Жибрил иситма ва тоун билан келди. Мен иситмани Мадинада ушлаб қолдим, тоунни эса Шомга юбордим. Бас, тоун — умматим учун шаҳидлик ва раҳмат, кофир учун эса азобдир», дедилар.

حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا حَشْرَجٌ عَنْ أَبِي نُصَيْرَةَ عَنْ أَبِي عَسِيبٍ قَالَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلًا فَمَرَّ بِي فَدَعَانِي إِلَيْهِ فَخَرَجْتُ ثُمَّ مَرَّ بِأَبِي بَكْرٍ فَدَعَاهُ فَخَرَجَ إِلَيْهِ ثُمَّ مَرَّ بِعُمَرَ فَدَعَاهُ فَخَرَجَ إِلَيْهِ فَانْطَلَقَ حَتَّى دَخَلَ حَائِطًا لِبَعْضِ الْأَنْصَارِ فَقَالَ لِصَاحِبِ الْحَائِطِ أَطْعِمْنَا بُسْرًا فَجَاءَ بِعِذْقٍ فَوَضَعَهُ فَأَكَلَ فَأَكَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ بَارِدٍ فَشَرِبَ فَقَالَ لَتُسْأَلُنَّ عَنْ هَذَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ فَأَخَذَ عُمَرُ الْعِذْقَ فَضَرَبَ بِهِ الْأَرْضَ حَتَّى تَنَاثَرَ الْبُسْرُ قِبَلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَئِنَّا لَمَسْئُولُونَ عَنْ هَذَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ نَعَمْ إِلَّا مِنْ ثَلَاثٍ خِرْقَةٍ كَفَّ بِهَا الرَّجُلُ عَوْرَتَهُ أَوْ كِسْرَةٍ سَدَّ بِهَا جَوْعَتَهُ أَوْ حَجَرٍ يَتَدَخَّلُ فِيهِ مِنْ الْحَرِّ وَالْقُرِّ

Abu Asib (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ kechasi chiqdilar va yonimdan oʻtib, meni chaqirdilar; men chiqdim. Soʻng Abu Bakrning yonidan oʻtib, uni chaqirdilar, u ham u zotga (qoʻshilib) chiqdi. Keyin Umarning yonidan oʻtib, uni chaqirdilar, u ham chiqdi. Soʻng u zot yurib, ansorlardan birining bogʻiga kirdilar va bogʻ egasiga: «Bizga xurmo (busr) yedir», dedilar. U bir shingil olib kelib qoʻydi va yedi; Rasululloh ﷺ va sahobalari ham yedilar. Soʻng u zot sovuq suv soʻrab, ichdilar-da: «Qiyomat kuni albatta shundan soʻralasizlar», dedilar. (Roviy) aytdi: Shunda Umar shingilni olib, yerga urdi, xurmolar Rasululloh ﷺning oldilariga sochilib ketdi. Keyin: «Ey Allohning Rasuli, biz qiyomat kuni shundan soʻraluvchimizmi?» dedi. U zot: «Ha, uchtasidan boshqa: kishi avratini yopadigan latta, ochligini toʻsadigan bir burda (non) va issiq hamda sovuqdan (panoh topib) kiradigan uydan boshqa», dedilar.Абу Асиб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ кечаси чиқдилар ва ёнимдан ўтиб, мени чақирдилар; мен чиқдим. Сўнг Абу Бакрнинг ёнидан ўтиб, уни чақирдилар, у ҳам у зотга (қўшилиб) чиқди. Кейин Умарнинг ёнидан ўтиб, уни чақирдилар, у ҳам чиқди. Сўнг у зот юриб, ансорлардан бирининг боғига кирдилар ва боғ эгасига: «Бизга хурмо (буср) едир», дедилар. У бир шингил олиб келиб қўйди ва еди; Расулуллоҳ ﷺ ва саҳобалари ҳам едилар. Сўнг у зот совуқ сув сўраб, ичдилар-да: «Қиёмат куни албатта шундан сўраласизлар», дедилар. (Ровий) айтди: Шунда Умар шингилни олиб, ерга урди, хурмолар Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига сочилиб кетди. Кейин: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз қиёмат куни шундан сўралувчимизми?» деди. У зот: «Ҳа, учтасидан бошқа: киши авратини ёпадиган латта, очлигини тўсадиган бир бурда (нон) ва иссиқ ҳамда совуқдан (паноҳ топиб) кирадиган уйдан бошқа», дедилар.