حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ أَبُو الْيَمَانِ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ عُبَيْدٍ الْأَنْصَارِيُّ فَذَكَرَ الْحَدِيثَفَقَالَ عُبَادَةُ لِأَبِي هُرَيْرَةَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ إِنَّكَ لَمْ تَكُنْ مَعَنَا إِذْ بَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا بَايَعْنَاهُ عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي النَّشَاطِ وَالْكَسَلِ وَعَلَى النَّفَقَةِ فِي الْيُسْرِ وَالْعُسْرِ وَعَلَى الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْيِ عَنْ الْمُنْكَرِ وَعَلَى أَنْ نَقُولَ فِي اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى وَلَا نَخَافَ لَوْمَةَ لَائِمٍ فِيهِ وَعَلَى أَنْ نَنْصُرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَدِمَ عَلَيْنَا يَثْرِبَ فَنَمْنَعُهُ مِمَّا نَمْنَعُ مِنْهُ أَنْفُسَنَا وَأَزْوَاجَنَا وَأَبْنَاءَنَا وَلَنَا الْجَنَّةُ فَهَذِهِ بَيْعَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّتِي بَايَعْنَا عَلَيْهَا فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا بَايَعَ رَسُولَ اللَّهِ وَفَّى اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بِمَا بَايَعَ عَلَيْهِ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَتَبَ مُعَاوِيَةُ إِلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ قَدْ أَفْسَدَ عَلَيَّ الشَّامَ وَأَهْلَهُ فَإِمَّا تُكِنُّ إِلَيْكَ عُبَادَةَ وَإِمَّا أُخَلِّي بَيْنَهُ وَبَيْنَ الشَّامِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ أَنْ رَحِّلْ عُبَادَةَ حَتَّى تُرْجِعَهُ إِلَى دَارِهِ مِنْ الْمَدِينَةِ فَبَعَثَ بِعُبَادَةَ حَتَّى قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَدَخَلَ عَلَى عُثْمَانَ فِي الدَّارِ وَلَيْسَ فِي الدَّارِ غَيْرُ رَجُلٍ مِنْ السَّابِقِينَ أَوْ مِنْ التَّابِعِينَ
Ismoil ibn Ubayd al-Ansoriy rivoyat qildi — soʻng u hadisni zikr qildi —: Uboda Abu Hurayraga shunday dedi: «Ey Abu Hurayra, biz Rasululloh ﷺ ga bayʼat qilganimizda sen biz bilan boʻlmagan eding. Biz u zotga gʻayratda ham, dangasalikda ham tinglash va itoat qilishga, yengillikda ham, qiyinchilikda ham nafaqa qilishga, yaxshilikka buyurib, yomonlikdan qaytarishga, Alloh taboraka va taolo (haqqi)da (haq soʻzni) aytib, bu borada hech bir ayblovchining ayblashidan qoʻrqmaslikka va Nabiy ﷺ Yasribga huzurimizga kelganlarida u zotni nusrat qilib, oʻzimizni, xotinlarimizni va bolalarimizni himoya qilganimizdek u zotni ham himoya qilishga bayʼat qildik; bizga esa jannat bordir. Mana shu — biz bayʼat qilgan Rasululloh ﷺ ning bayʼatidir. Kim (ahdni) buzsa, faqat oʻz zarariga buzadi; kim Rasulullohga bergan bayʼatiga vafo qilsa, Alloh taboraka va taolo ham Oʻz Nabiysi ﷺ ga bayʼat qilingan narsaga vafo qiladi.» Shunda Muoviya Usmon ibn Affonga: «Uboda ibn Somit menga qarshi Shomni va uning ahlini buzdi. Yo Ubodani oʻz oldingga olgin, yo men uni Shom bilan (yolgʻiz) qoʻyib qoʻyaman», deb yozdi. U esa unga: «Ubodani joʻnat, uni Madinadagi uyiga qaytar», deb yozdi. Shunda u Ubodani joʻnatdi, u Madinaga keldi va Usmonning huzuriga uyga kirdi. Uyda sobiqlardan — yoki tobeʼinlardan — bir kishidan boʻlak hech kim yoʻq edi.Исмоил ибн Убайд ал-Ансорий ривоят қилди — сўнг у ҳадисни зикр қилди —: Убода Абу Ҳурайрага шундай деди: «Эй Абу Ҳурайра, биз Расулуллоҳ ﷺ га байъат қилганимизда сен биз билан бўлмаган эдинг. Биз у зотга ғайратда ҳам, дангасаликда ҳам тинглаш ва итоат қилишга, енгилликда ҳам, қийинчиликда ҳам нафақа қилишга, яхшиликка буюриб, ёмонликдан қайтаришга, Аллоҳ таборака ва таоло (ҳаққи)да (ҳақ сўзни) айтиб, бу борада ҳеч бир айбловчининг айблашидан қўрқмасликка ва Набий ﷺ Ясрибга ҳузуримизга келганларида у зотни нусрат қилиб, ўзимизни, хотинларимизни ва болаларимизни ҳимоя қилганимиздек у зотни ҳам ҳимоя қилишга байъат қилдик; бизга эса жаннат бордир. Мана шу — биз байъат қилган Расулуллоҳ ﷺ нинг байъатидир. Ким (аҳдни) бузса, фақат ўз зарарига бузади; ким Расулуллоҳга берган байъатига вафо қилса, Аллоҳ таборака ва таоло ҳам Ўз Набийси ﷺ га байъат қилинган нарсага вафо қилади.» Шунда Муовия Усмон ибн Аффонга: «Убода ибн Сомит менга қарши Шомни ва унинг аҳлини бузди. Ё Убодани ўз олдингга олгин, ё мен уни Шом билан (ёлғиз) қўйиб қўяман», деб ёзди. У эса унга: «Убодани жўнат, уни Мадинадаги уйига қайтар», деб ёзди. Шунда у Убодани жўнатди, у Мадинага келди ва Усмоннинг ҳузурига уйга кирди. Уйда собиқлардан — ёки тобеъинлардан — бир кишидан бўлак ҳеч ким йўқ эди.