حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنِ الْحَجَّاجِ يَعْنِي الصَّوَّافَ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنِ ابْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ مِنْ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَمِنْ الْخُيَلَاءِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ فَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي رِيبَةٍ وَأَمَّا الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْخُيَلَاءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ أَنْ يَتَخَيَّلَ الْعَبْدُ بِنَفْسِهِ لِلَّهِ عِنْدَ الْقِتَالِ وَأَنْ يَتَخَيَّلَ بِالصَّدَقَةِحَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا حَرْبٌ يَعْنِي ابْنَ شَدَّادٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْقُرَشِيُّ حَدَّثَنِي ابْنُ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ وَكَانَ أَبُوهُ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ مِنْ الْغَيْرَةِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ وَقَالَ الْخُيَلَاءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ اخْتِيَالُ الرَّجُلِ فِي الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ فِي الصَّدَقَةِ وَالْخُيَلَاءُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ الْخُيَلَاءُ فِي الْبَغْيِ أَوْ قَالَ فِي الْفَخْرِ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Gʻayratning Alloh yaxshi koʻradigani ham bor, Alloh yomon koʻradigani ham bor. Kibrning ham Alloh yaxshi koʻradigani bor, Alloh yomon koʻradigani bor. Allohning yaxshi koʻradigan gʻayrati — shubha (oʻrni)dagi gʻayratdir; Alloh yomon koʻradigani esa — shubha boʻlmagan (oʻrin)dagi gʻayratdir. Allohning yaxshi koʻradigan kibri — bandaning jang chogʻida Alloh uchun oʻzini kibrli tutishi va sadaqadagi kibridir». Boshqa sanad bilan ham shu maʼno zikr qilinib, unda: «Allohning yaxshi koʻradigan kibri — kishining jangdagi kibri va sadaqadagi kibridir; Alloh yomon koʻradigan kibr esa — zulm-tajovuzdagi kibrdir» — yoki: «maqtanishdagi (kibrdir)» — deyilgan.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ғайратнинг Аллоҳ яхши кўрадигани ҳам бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани ҳам бор. Кибрнинг ҳам Аллоҳ яхши кўрадигани бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани бор. Аллоҳнинг яхши кўрадиган ғайрати — шубҳа (ўрни)даги ғайратдир; Аллоҳ ёмон кўрадигани эса — шубҳа бўлмаган (ўрин)даги ғайратдир. Аллоҳнинг яхши кўрадиган кибри — банданинг жанг чоғида Аллоҳ учун ўзини кибрли тутиши ва садақадаги кибридир». Бошқа санад билан ҳам шу маъно зикр қилиниб, унда: «Аллоҳнинг яхши кўрадиган кибри — кишининг жангдаги кибри ва садақадаги кибридир; Аллоҳ ёмон кўрадиган кибр эса — зулм-тажовуздаги кибрдир» — ёки: «мақтанишдаги (кибрдир)» — дейилган.

قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَهْدِيٍّ: مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ أَنَّهُ قَالَجَاءَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فِي بَنِي مُعَاوِيَةَ قَرْيَةٍ مِنْ قُرَى الْأَنْصَارِ فَقَالَ لِي هَلْ تَدْرِي أَيْنَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَسْجِدِكُمْ هَذَا فَقُلْتُ نَعَمْ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنْهُ فَقَالَ هَلْ تَدْرِي مَا الثَّلَاثُ الَّتِي دَعَا بِهِنَّ فِيهِ فَقُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَأَخْبِرْنِي بِهِمْ فَقُلْتُ دَعَا بِأَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ وَلَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ فَأُعْطِيَهُمَا وَدَعَا بِأَنْ لَا يَجْعَلَ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ فَمَنَعَنِيهَا قَالَ صَدَقْتَ فَلَا يَزَالُ الْهَرْجُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ

Abdulloh ibn Abdulloh ibn Jobir ibn Atik (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: Abdulloh ibn Umar bizning oldimizga Banu Muoviyaga — bu ansorlarning bir qishlogʻi edi — keldi va: «Rasululloh ﷺ bu masjidingizning qay yerida namoz oʻqiganlarini bilasizmi?» dedi. Men unga: «Ha», deb, uning bir tomonini koʻrsatdim. U: «U zot bu yerda qaysi uch narsani soʻrab duo qilganlarini bilasanmi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Bas, ularni menga aytib ber», dedi. Men: «U zot ummatiga oʻzgalardan boʻlgan dushmanni gʻolib qilmaslikni va ularni qahatchilik yillari bilan halok etmaslikni soʻrab duo qildilar — bu ikkisi ularga berildi; hamda ularning zoʻravonligini oʻzaro (bir-birlariga qarshi) qilmaslikni soʻrab duo qildilar — bu esa man qilindi», dedim. U: «Rost aytding», dedi. Ibn Umar dedi: «Bas, qiyomat kunigacha qirgʻin-barot (harj) toʻxtamaydi».Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Жобир ибн Атик (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: Абдуллоҳ ибн Умар бизнинг олдимизга Бану Муовияга — бу ансорларнинг бир қишлоғи эди — келди ва: «Расулуллоҳ ﷺ бу масжидингизнинг қай ерида намоз ўқиганларини биласизми?» деди. Мен унга: «Ҳа», деб, унинг бир томонини кўрсатдим. У: «У зот бу ерда қайси уч нарсани сўраб дуо қилганларини биласанми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Бас, уларни менга айтиб бер», деди. Мен: «У зот умматига ўзгалардан бўлган душманни ғолиб қилмасликни ва уларни қаҳатчилик йиллари билан ҳалок этмасликни сўраб дуо қилдилар — бу иккиси уларга берилди; ҳамда уларнинг зўравонлигини ўзаро (бир-бирларига қарши) қилмасликни сўраб дуо қилдилар — бу эса ман қилинди», дедим. У: «Рост айтдинг», деди. Ибн Умар деди: «Бас, қиёмат кунигача қирғин-барот (ҳарж) тўхтамайди».

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ أَبِي عُثْمَانَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ أَنَّ ابْنَ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ مِنْ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَمِنْ الْخُيَلَاءِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ الْغَيْرَةُ فِي الرِّيبَةِ وَالْغَيْرَةُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ الْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ رِيبَةٍ وَالْخُيَلَاءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ اخْتِيَالُ الْعَبْدِ بِنَفْسِهِ لِلَّهِ عِنْدَ الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ بِالصَّدَقَةِ وَالْخُيَلَاءُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ الْخُيَلَاءُ فِي الْفَخْرِ وَالْكِبْرِ أَوْ كَالَّذِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Gʻayratning Alloh yaxshi koʻradigani ham bor, Alloh yomon koʻradigani ham bor. Kibrning ham Alloh yaxshi koʻradigani bor, Alloh yomon koʻradigani bor. Allohning yaxshi koʻradigan gʻayrati — shubha (oʻrni)dagi gʻayratdir; Allohning yomon koʻradigan gʻayrati esa — shubha boʻlmagan (oʻrin)dagi gʻayratdir. Allohning yaxshi koʻradigan kibri — bandaning jang chogʻida Alloh uchun oʻzini kibrli tutishi va sadaqadagi kibridir; Allohning yomon koʻradigan kibri esa — maqtanish va takabburlikdagi kibrdir», dedilar — yoki Rasululloh ﷺ aytganlaridek.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ғайратнинг Аллоҳ яхши кўрадигани ҳам бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани ҳам бор. Кибрнинг ҳам Аллоҳ яхши кўрадигани бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани бор. Аллоҳнинг яхши кўрадиган ғайрати — шубҳа (ўрни)даги ғайратдир; Аллоҳнинг ёмон кўрадиган ғайрати эса — шубҳа бўлмаган (ўрин)даги ғайратдир. Аллоҳнинг яхши кўрадиган кибри — банданинг жанг чоғида Аллоҳ учун ўзини кибрли тутиши ва садақадаги кибридир; Аллоҳнинг ёмон кўрадиган кибри эса — мақтаниш ва такаббурликдаги кибрдир», дедилар — ёки Расулуллоҳ ﷺ айтганларидек.

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عِيسَى عَنْ جَبْرِ بْنِ عَتِيكٍ عَنْ عَمِّهِ قَالَدَخَلْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى مَيِّتٍ مِنْ الْأَنْصَارِ وَأَهْلُهُ يَبْكُونَ فَقُلْتُ أَتَبْكُونَ وَهَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعْهُنَّ يَبْكِينَ مَا دَامَ عِنْدَهُنَّ فَإِذَا وَجَبَتْ فَلَا يَبْكِينَفَقَالَ جَبْرٌ فَحَدَّثْتُ بِهِ عُمَرَ بْنَ حُمَيْدٍ الْقُرَشِيَّ فَقَالَ لِي مَاذَا وَجَبَتْ قَالَ إِذَا أُدْخِلَ قَبْرَهُ

Jabr ibn Atikning amakisi (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga ansorlardan boʻlgan bir mayyitning oldiga kirdim, uning ahli yigʻlab turgan edi. Men: «Rasululloh ﷺ shu yerda turganlarida yigʻlaysizlarmi?» dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Ularni qoʻying, u ularning oldida ekan yigʻlayversinlar. Vojib boʻlgach esa, yigʻlamasinlar», dedilar. Jabr aytdi: Men buni Umar ibn Humayd al-Qurashiyga soʻzlab berdim. U menga: «Vojib boʻlish nima?» dedi. U: «Qabriga kiritilganidir», dedi.Жабр ибн Атикнинг амакиси (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ансорлардан бўлган бир маййитнинг олдига кирдим, унинг аҳли йиғлаб турган эди. Мен: «Расулуллоҳ ﷺ шу ерда турганларида йиғлайсизларми?» дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Уларни қўйинг, у уларнинг олдида экан йиғлайверсинлар. Вожиб бўлгач эса, йиғламасинлар», дедилар. Жабр айтди: Мен буни Умар ибн Ҳумайд ал-Қурашийга сўзлаб бердим. У менга: «Вожиб бўлиш нима?» деди. У: «Қабрига киритилганидир», деди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبَانُ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ عَنِ ابْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ مِنْ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَإِنَّ مِنْ الْخُيَلَاءِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ الَّتِي فِي الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْخُيَلَاءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَاخْتِيَالُ الرَّجُلِ بِنَفْسِهِ عِنْدَ الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ عِنْدَ الصَّدَقَةِ وَالْخُيَلَاءُ الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَاخْتِيَالُ الرَّجُلِ فِي الْفَخْرِ وَالْبَغْيِ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Gʻayratning Alloh sevadigani ham bor, Alloh yomon koʻradigani ham bor; kibrning ham Alloh sevadigani bor, Alloh yomon koʻradigani bor. Alloh sevadigan gʻayrat — shubha oʻrnidagi gʻayratdir; Alloh yomon koʻradigan gʻayrat esa — shubha boʻlmagan oʻrindagi gʻayratdir. Alloh sevadigan kibr — kishining jang chogʻida oʻzini kibrli tutishi va sadaqa chogʻidagi kibridir; Alloh yomon koʻradigan kibr esa — kishining maqtanish va zulm-tajovuzdagi kibridir».Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ғайратнинг Аллоҳ севадигани ҳам бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани ҳам бор; кибрнинг ҳам Аллоҳ севадигани бор, Аллоҳ ёмон кўрадигани бор. Аллоҳ севадиган ғайрат — шубҳа ўрнидаги ғайратдир; Аллоҳ ёмон кўрадиган ғайрат эса — шубҳа бўлмаган ўриндаги ғайратдир. Аллоҳ севадиган кибр — кишининг жанг чоғида ўзини кибрли тутиши ва садақа чоғидаги кибридир; Аллоҳ ёмон кўрадиган кибр эса — кишининг мақтаниш ва зулм-тажовуздаги кибридир».

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ عَنْ عَتِيكِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَتِيكٍ فَهُوَ جَدُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَبُو أُمِّهِ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَتِيكٍ أَخْبَرَهُأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ ثَابِتٍ لَمَّا مَاتَ قَالَتْ ابْنَتُهُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لَأَرْجُو أَنْ تَكُونَ شَهِيدًا أَمَا إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ جِهَازَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَوْقَعَ أَجْرَهُ عَلَى قَدْرِ نِيَّتِهِ وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ قَالُوا قَتْلٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشَّهَادَةُ سَبْعٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْحَرْقِ شَهِيدٌ وَالَّذِي يَمُوتُ تَحْتَ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدَةٌ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu) xabar berishicha, Abdulloh ibn Sobit vafot etganda uning qizi: «Allohga qasamki, men sen shahid boʻlishingni umid qilgan edim, chunki sen (jihod uchun) jihozingni tayyorlab boʻlgan eding», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh uning ajrini niyatiga qarab berdi. Sizlar shahidlikni nima deb hisoblaysizlar?» dedilar. Ular: «Alloh yoʻlida oʻldirilishni», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Shahidlik Alloh yoʻlida oʻldirilishdan tashqari yettitadir: toʻunda oʻlgan kishi shahid, suvga choʻkkan shahid, biqin ogʻrigʻidan (zotuljanb) oʻlgan shahid, ich ketishdan oʻlgan shahid, yongʻinda oʻlgan shahid, vayrona ostida qolib oʻlgan shahid va tugʻruqda (homilasi bilan) oʻlgan ayol shahiddir», dedilar.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу) хабар беришича, Абдуллоҳ ибн Собит вафот этганда унинг қизи: «Аллоҳга қасамки, мен сен шаҳид бўлишингни умид қилган эдим, чунки сен (жиҳод учун) жиҳозингни тайёрлаб бўлган эдинг», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ унинг ажрини ниятига қараб берди. Сизлар шаҳидликни нима деб ҳисоблайсизлар?» дедилар. Улар: «Аллоҳ йўлида ўлдирилишни», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Шаҳидлик Аллоҳ йўлида ўлдирилишдан ташқари еттитадир: тўунда ўлган киши шаҳид, сувга чўккан шаҳид, биқин оғриғидан (зотулжанб) ўлган шаҳид, ич кетишдан ўлган шаҳид, ёнғинда ўлган шаҳид, вайрона остида қолиб ўлган шаҳид ва туғруқда (ҳомиласи билан) ўлган аёл шаҳиддир», дедилар.

حَدَّثَنَا الْحَارِثُ بْنُ مُرَّةَ الْحَنَفِيُّ أَبُو مُرَّةَ حَدَّثَنَا نَفِيسٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرٍ الْعَبْدِيِّ قَالَكُنْتُ فِي الْوَفْدِ الَّذِي أَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ قَالَ وَلَسْتُ مِنْهُمْ وَإِنَّمَا كُنْتُ مَعَ أَبِي قَالَ فَنَهَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الشُّرْبِ فِي الْأَوْعِيَةِ الَّتِي سَمِعْتُمْ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالنَّقِيرِ وَالْمُزَفَّتِ

Abdulloh ibn Jobir al-Abdiy aytdi: Men Abdulqaysdan Rasululloh ﷺ huzurlariga kelgan vakillar orasida edim — men ulardan emas edim, faqat otam bilan birga edim. Shunda Rasululloh ﷺ ularni sizlar eshitgan idishlarda — dubbo, hantam, naqiyr va muzaffatda ichishdan qaytardilar.Абдуллоҳ ибн Жобир ал-Абдий айтди: Мен Абдулқайсдан Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келган вакиллар орасида эдим — мен улардан эмас эдим, фақат отам билан бирга эдим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларни сизлар эшитган идишларда — дуббо, ҳантам, нақийр ва музаффатда ичишдан қайтардилар.