حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ امْرَأَةً دَخَلَتْ عَلَيْهَا وَمَعَهَا ابْنَتَانِ لَهَا فَأَعْطَيْتُهَا تَمْرَةً فَشَقَّتْهَا بَيْنَهُمَا فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَنْ ابْتُلِيَ بِشَيْءٍ مِنْ هَذِهِ الْبَنَاتِ فَأَحْسَنَ إِلَيْهِنَّ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنْ النَّارِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol uning huzuriga ikki qizi bilan kirdi. Men unga bir dona xurmo berdim, u uni ikkovining orasida boʻlib berdi. Men buni Rasululloh ﷺga aytdim. Shunda u zot: «Kim mana shu qizlardan biror narsa bilan sinalsa-yu, ularga yaxshilik qilsa, ular u uchun doʻzaxdan toʻsiq boʻladi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир аёл унинг ҳузурига икки қизи билан кирди. Мен унга бир дона хурмо бердим, у уни икковининг орасида бўлиб берди. Мен буни Расулуллоҳ ﷺга айтдим. Шунда у зот: «Ким мана шу қизлардан бирор нарса билан синалса-ю, уларга яхшилик қилса, улар у учун дўзахдан тўсиқ бўлади», дедилар.