Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ tunda oʻrinlaridan turdilar. Men u zot ayollaridan birinikiga boryaptilar deb oʻyladim va orqalaridan ergashdim. U zot qabristonga bordilar, soʻng: «Assalomu alaykum, ey moʼmin qavmning maskani. Biz ham, albatta, sizlarga qoʻshiluvchimiz. Allohim, ularning ajridan bizni mahrum qilma va ulardan keyin bizni fitnaga solma», dedilar. Soʻng oʻgirilib meni koʻrdilar va: «Bechora! Agar qoʻlidan kelganida buni qilmagan boʻlar edi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ тунда ўринларидан турдилар. Мен у зот аёлларидан бириникига боряптилар деб ўйладим ва орқаларидан эргашдим. У зот қабристонга бордилар, сўнг: «Ассалому алайкум, эй мўмин қавмнинг маскани. Биз ҳам, албатта, сизларга қўшилувчимиз. Аллоҳим, уларнинг ажридан бизни маҳрум қилма ва улардан кейин бизни фитнага солма», дедилар. Сўнг ўгирилиб мени кўрдилар ва: «Бечора! Агар қўлидан келганида буни қилмаган бўлар эди», дедилар.