Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bemorni yoʻqlaganlarida uni qoʻllari bilan silar va: «Ozorni ketkaz, ey odamlarning Rabbi, Oʻzing shifo ber, shifo beruvchi Oʻzingsan, Sening shifoyingdan oʻzga shifo yoʻq, (shunday) shifoyki, hech qanday kasallik qoldirmaydigan», der edilar. U zot vafot etgan kasalliklariga uchraganlarida — deydi Oisha — men u zotning qoʻllaridan ushladim (va oʻsha duoni) aytmoqchi boʻldim. Shunda u zot qoʻllarini tortib olib: «Allohim, meni magʻfirat qil va meni eng oliy doʻst (Rafiqul aʼlo) bilan birga qil», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ беморни йўқлаганларида уни қўллари билан силар ва: «Озорни кетказ, эй одамларнинг Рабби, Ўзинг шифо бер, шифо берувчи Ўзингсан, Сенинг шифойингдан ўзга шифо йўқ, (шундай) шифойки, ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган», дер эдилар. У зот вафот этган касалликларига учраганларида — дейди Оиша — мен у зотнинг қўлларидан ушладим (ва ўша дуони) айтмоқчи бўлдим. Шунда у зот қўлларини тортиб олиб: «Аллоҳим, мени мағфират қил ва мени энг олий дўст (Рафиқул аъло) билан бирга қил», дедилар.