ثُمَّ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا مَرَّ بِبَابِي مِمَّا يُلْقِي الْكَلِمَةَ يَنْفَعُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِهَا فَمَرَّ ذَاتَ يَوْمٍ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا ثُمَّ مَرَّ أَيْضًا فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا قُلْتُ يَا جَارِيَةُ ضَعِي لِي وِسَادَةً عَلَى الْبَابِ وَعَصَبْتُ رَأْسِي فَمَرَّ بِي فَقَالَ يَا عَائِشَةُ مَا شَأْنُكِ فَقُلْتُ أَشْتَكِي رَأْسِي فَقَالَ أَنَا وَا رَأْسَاهْ فَذَهَبَ فَلَمْ يَلْبَثْ إِلَّا يَسِيرًا حَتَّى جِيءَ بِهِ مَحْمُولًا فِي كِسَاءٍ فَدَخَلَ عَلَيَّ وَبَعَثَ إِلَى النِّسَاءِ فَقَالَ إِنِّي قَدْ اشْتَكَيْتُ وَإِنِّي لَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَدُورَ بَيْنَكُنَّ فَأْذَنَّ لِي فَلْأَكُنْ عِنْدَ عَائِشَةَ أَوْ صَفِيَّةَ وَلَمْ أُمَرِّضْ أَحَدًا قَبْلَهُ فَبَيْنَمَا رَأْسُهُ ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى مَنْكِبَيَّ إِذْ مَالَ رَأْسُهُ نَحْوَ رَأْسِي فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يُرِيدُ مِنْ رَأْسِي حَاجَةً فَخَرَجَتْ مِنْ فِيهِ نُطْفَةٌ بَارِدَةٌ فَوَقَعَتْ عَلَى ثُغْرَةِ نَحْرِي فَاقْشَعَرَّ لَهَا جِلْدِي فَظَنَنْتُ أَنَّهُ غُشِيَ عَلَيْهِ فَسَجَّيْتُهُ ثَوْبًا فَجَاءَ عُمَرُ وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَاسْتَأْذَنَا فَأَذِنْتُ لَهُمَا وَجَذَبْتُ إِلَيَّ الْحِجَابَ فَنَظَرَ عُمَرُ إِلَيْهِ فَقَالَ وَا غَشْيَاهْ مَا أَشَدُّ غَشْيَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَامَا فَلَمَّا دَنَوَا مِنْ الْبَابِ قَالَ الْمُغِيرَةُ يَا عُمَرُ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَذَبْتَ بَلْ أَنْتَ رَجُلٌ تَحُوسُكَ فِتْنَةٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَمُوتُ حَتَّى يُفْنِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُنَافِقِينَ ثُمَّ جَاءَ أَبُو بَكْرٍ
Soʻng u (Oisha roziyallohu anho) dedi: Rasululloh ﷺ eshigim oldidan oʻtganlarida, Alloh azza va jalla u bilan naf beradigan bir soʻzni tashlab ketardilar. Bir kuni oʻtdilar-u, hech narsa demadilar; soʻng yana oʻtdilar, yana hech narsa demadilar — ikki yoki uch marta. Men: «Ey joriya, menga eshik oldiga bir yostiq qoʻygin», dedim va boshimni bogʻlab oldim. U zot yonimdan oʻtdilar va: «Ey Oisha, senga nima boʻldi?» dedilar. Men: «Boshim ogʻriyapti», dedim. U zot: «Men esa — voy boshim!» dedilar. Soʻng ketdilar. Koʻp oʻtmay u zotni bir choponga oʻrab koʻtarib kelishdi. U zot mening huzurimga kirdilar va ayollarga (odam) yubordilar hamda: «Men kasal boʻlib qoldim, oranglarda aylanishga qodir emasman; menga izn beringlar, Oishaning huzurida boʻlay», dedilar — yoki «Safiyya», (dedilar). Men bundan oldin hech kimga hamshiralik qilmagan edim. Bir kuni u zotning boshlari yelkamda turgan payt boshlarini boshim tomonga egdilar; men u zot boshimdan bir hojat istayaptilar deb oʻyladim. Shunda ogʻizlaridan sovuq bir tomchi chiqib, koʻksimning oʻrtasiga tushdi va badanim junjikib ketdi. Men u zot hushlaridan ketdilar deb oʻyladim va ustlariga bir kiyim yopdim. Soʻng Umar va Mugʻira ibn Shuʼba kelib izn soʻrashdi; men ularga izn berdim va pardani oʻzimga tortdim. Umar u zotga qarab: «Voy hushdan ketish! Rasululloh ﷺning hushdan ketishlari naqadar qattiq!» dedi. Soʻng ikkovi turishdi. Eshikka yaqinlashganlarida Mugʻira: «Ey Umar, Rasululloh ﷺ vafot etdilar», dedi. U: «Yolgʻon aytding! Balki sen fitna gangitib qoʻygan kishisan. Albatta, Rasululloh ﷺ Alloh azza va jalla munofiqlarni yoʻq qilmagunicha vafot etmaydilar», dedi. Soʻng Abu Bakr keldi.Сўнг у (Оиша розияллоҳу анҳо) деди: Расулуллоҳ ﷺ эшигим олдидан ўтганларида, Аллоҳ азза ва жалла у билан наф берадиган бир сўзни ташлаб кетардилар. Бир куни ўтдилар-у, ҳеч нарса демадилар; сўнг яна ўтдилар, яна ҳеч нарса демадилар — икки ёки уч марта. Мен: «Эй жория, менга эшик олдига бир ёстиқ қўйгин», дедим ва бошимни боғлаб олдим. У зот ёнимдан ўтдилар ва: «Эй Оиша, сенга нима бўлди?» дедилар. Мен: «Бошим оғрияпти», дедим. У зот: «Мен эса — вой бошим!» дедилар. Сўнг кетдилар. Кўп ўтмай у зотни бир чопонга ўраб кўтариб келишди. У зот менинг ҳузуримга кирдилар ва аёлларга (одам) юбордилар ҳамда: «Мен касал бўлиб қолдим, орангларда айланишга қодир эмасман; менга изн беринглар, Оишанинг ҳузурида бўлай», дедилар — ёки «Сафийя», (дедилар). Мен бундан олдин ҳеч кимга ҳамширалик қилмаган эдим. Бир куни у зотнинг бошлари елкамда турган пайт бошларини бошим томонга эгдилар; мен у зот бошимдан бир ҳожат истаяптилар деб ўйладим. Шунда оғизларидан совуқ бир томчи чиқиб, кўксимнинг ўртасига тушди ва баданим жунжикиб кетди. Мен у зот ҳушларидан кетдилар деб ўйладим ва устларига бир кийим ёпдим. Сўнг Умар ва Муғира ибн Шуъба келиб изн сўрашди; мен уларга изн бердим ва пардани ўзимга тортдим. Умар у зотга қараб: «Вой ҳушдан кетиш! Расулуллоҳ ﷺнинг ҳушдан кетишлари нақадар қаттиқ!» деди. Сўнг иккови туришди. Эшикка яқинлашганларида Муғира: «Эй Умар, Расулуллоҳ ﷺ вафот этдилар», деди. У: «Ёлғон айтдинг! Балки сен фитна гангитиб қўйган кишисан. Албатта, Расулуллоҳ ﷺ Аллоҳ азза ва жалла мунофиқларни йўқ қилмагунича вафот этмайдилар», деди. Сўнг Абу Бакр келди.