حَدَّثَنَا هَاشِمٌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ يَعْنِي شَيْبَانَ عَنْ أَبِي الْيَعْفُورِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمُزَنِيِّ عَنْ حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ قَالَتْدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ فَوَضَعَ ثَوْبَهُ بَيْنَ فَخِذَيْهِ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ يَسْتَأْذِنُ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى هَيْئَتِهِ ثُمَّ جَاءَ عُمَرُ يَسْتَأْذِنُ فَأَذِنَ لَهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى هَيْئَتِهِ وَجَاءَ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَأَذِنَ لَهُمْ وَجَاءَ عَلِيٌّ يَسْتَأْذِنُ فَأَذِنَ لَهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى هَيْئَتِهِ ثُمَّ جَاءَ عُثْمَانُ فَاسْتَأْذَنَ فَتَجَلَّلَ ثَوْبَهُ ثُمَّ أَذِنَ لَهُ فَتَحَدَّثُوا سَاعَةً ثُمَّ خَرَجُوا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَخَلَ عَلَيْكَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعَلِيٌّ وَنَاسٌ مِنْ أَصْحَابِكَ وَأَنْتَ عَلَى هَيْئَتِكَ لَمْ تَتَحَرَّكْ فَلَمَّا دَخَلَ عُثْمَانُ تَجَلَّلْتَ ثَوْبَكَ فَقَالَ أَلَا أَسْتَحْيِي مِمَّنْ تَسْتَحْيِي مِنْهُ الْمَلَائِكَةُ
Hafsa binti Umar (roziyallohu anho) aytdi: Bir kuni Rasululloh ﷺ mening huzurimga kirdilar va kiyimlarini ikki sonlari orasiga qoʻydilar. Shunda Abu Bakr izn soʻrab keldi, Rasululloh ﷺ oʻsha holatlarida turib unga izn berdilar. Soʻng Umar izn soʻrab keldi, Rasululloh ﷺ oʻsha holatlarida turib unga izn berdilar. Sahobalaridan bir necha kishi keldi, u zot ularga ham izn berdilar. Soʻng Ali izn soʻrab keldi, Rasululloh ﷺ oʻsha holatlarida turib unga izn berdilar. Soʻng Usmon kelib izn soʻradi, shunda u zot kiyimlari bilan oʻzlarini oʻrab oldilar, keyin unga izn berdilar. Ular bir soat gaplashdilar, soʻng chiqib ketishdi. Men: «Yo Rasululloh, huzuringizga Abu Bakr, Umar, Ali va sahobalaringizdan bir necha kishi kirdi, siz esa oʻz holatingizda edingiz, qimirlamadingiz ham. Usmon kirganida esa kiyimingiz bilan oʻzingizni oʻradingiz», dedim. U zot: «Malaklar undan hayo qiladigan kishidan men hayo qilmaymanmi?» dedilar.Ҳафса бинти Умар (розияллоҳу анҳо) айтди: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ менинг ҳузуримга кирдилар ва кийимларини икки сонлари орасига қўйдилар. Шунда Абу Бакр изн сўраб келди, Расулуллоҳ ﷺ ўша ҳолатларида туриб унга изн бердилар. Сўнг Умар изн сўраб келди, Расулуллоҳ ﷺ ўша ҳолатларида туриб унга изн бердилар. Саҳобаларидан бир неча киши келди, у зот уларга ҳам изн бердилар. Сўнг Али изн сўраб келди, Расулуллоҳ ﷺ ўша ҳолатларида туриб унга изн бердилар. Сўнг Усмон келиб изн сўради, шунда у зот кийимлари билан ўзларини ўраб олдилар, кейин унга изн бердилар. Улар бир соат гаплашдилар, сўнг чиқиб кетишди. Мен: «Ё Расулуллоҳ, ҳузурингизга Абу Бакр, Умар, Али ва саҳобаларингиздан бир неча киши кирди, сиз эса ўз ҳолатингизда эдингиз, қимирламадингиз ҳам. Усмон кирганида эса кийимингиз билан ўзингизни ўрадингиз», дедим. У зот: «Малаклар ундан ҳаё қиладиган кишидан мен ҳаё қилмайманми?» дедилар.