حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ أَنَّ سُوَيْدَ بْنَ قَيْسٍ أَخْبَرَهُ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى يَوْمًا فَسَلَّمَ وَانْصَرَفَ وَقَدْ بَقِيَ مِنْ الصَّلَاةِ رَكْعَةٌ فَأَدْرَكَهُ رَجُلٌ فَقَالَ نَسِيتَ مِنْ الصَّلَاةِ رَكْعَةً فَرَجَعَ فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ وَأَمَرَ بِلَالًا فَأَقَامَ الصَّلَاةَ فَصَلَّى بِالنَّاسِ رَكْعَةً فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ النَّاسَ فَقَالُوا لِي أَتَعْرِفُ الرَّجُلَ قُلْتُ لَا إِلَّا أَنْ أَرَاهُ فَمَرَّ بِي فَقُلْتُ هُوَ هَذَا فَقَالُوا طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

Muoviya ibn Hudayj (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kuni namoz oʻqidilar va namozdan bir rakʼat qolgani holda salom berib qoʻydilar. Bir kishi u zotning oldiga kelib: «Namozdan bir rakʼatni unutdingiz» dedi. Shunda u zot qaytib masjidga kirdilar va Bilolga buyurdilar, u namozga iqomat aytdi. U zot odamlarga bir rakʼat namoz oʻqidilar. Men buni odamlarga xabar qildim. Ular menga: «Sen u kishini taniysanmi?» deyishdi. Men: «Yoʻq, lekin koʻrsam tanib olaman» dedim. Shunda u kishi yonimdan oʻtib qoldi va men: «Mana shu kishi» dedim. Ular: «Bu Talha ibn Ubaydulloh (roziyallohu anhu) edi» deyishdi.Муовия ибн Ҳудайж (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир куни намоз ўқидилар ва намоздан бир ракъат қолгани ҳолда салом бериб қўйдилар. Бир киши у зотнинг олдига келиб: «Намоздан бир ракъатни унутдингиз» деди. Шунда у зот қайтиб масжидга кирдилар ва Билолга буюрдилар, у намозга иқомат айтди. У зот одамларга бир ракъат намоз ўқидилар. Мен буни одамларга хабар қилдим. Улар менга: «Сен у кишини танийсанми?» дейишди. Мен: «Йўқ, лекин кўрсам таниб оламан» дедим. Шунда у киши ёнимдан ўтиб қолди ва мен: «Мана шу киши» дедим. Улар: «Бу Талҳа ибн Убайдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) эди» дейишди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ سُوَيْدِ بْنِ قَيْسٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ غَدْوَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ رَوْحَةٌ خَيْرٌ مِنْ الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا

Muoviya ibn Hudayj (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning: «Alloh yoʻlida bir erta yoki bir kech (yurish) dunyo va undagi barcha narsadan yaxshiroqdir», deyotganlarini eshitdim.Муовия ибн Ҳудайж (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Аллоҳ йўлида бир эрта ёки бир кеч (юриш) дунё ва ундаги барча нарсадан яхшироқдир», деётганларини эшитдим.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ سُوَيْدِ بْنِ قَيْسٍ التُّجِيبِيِّ مِنْ كِنْدَةَ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ كَانَ فِي شَيْءٍ شِفَاءٌ فَفِي شَرْطَةٍ مِنْ مِحْجَمٍ أَوْ شَرْبَةٍ مِنْ عَسَلٍ أَوْ كَيَّةٍ بِنَارٍ تُصِيبُ أَلَمًا وَمَا أُحِبُّ أَنْ أَكْتَوِيَ

Muoviya ibn Hudayj (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Agar biror narsada shifo boʻlsa, u hajomat asbobining tigʻida yoki bir hoʻplam asalda yoxud ogʻriqqa mos keladigan olov bilan dogʻlashdadir. Men esa dogʻlanishni yoqtirmayman», dedilar.Муовия ибн Ҳудайж (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар бирор нарсада шифо бўлса, у ҳажомат асбобининг тиғида ёки бир ҳўплам асалда ёхуд оғриққа мос келадиган олов билан доғлашдадир. Мен эса доғланишни ёқтирмайман», дедилар.

حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ زِيَادٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَارِثُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبَاحٍ قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ حُدَيْجٍ يَقُولُهَاجَرْنَا عَلَى عَهْدِ أَبِي بَكْرٍ فَبَيْنَا نَحْنُ عِنْدَهُ طَلَعَ عَلَى الْمِنْبَرِ

Ali ibn Roboh aytdi: Men Muoviya ibn Hudayjning shunday deganini eshitdim: Biz Abu Bakr zamonida hijrat qildik. Biz uning huzurida boʻlganimizda, u minbarga chiqdi.Али ибн Робоҳ айтди: Мен Муовия ибн Ҳудайжнинг шундай деганини эшитдим: Биз Абу Бакр замонида ҳижрат қилдик. Биз унинг ҳузурида бўлганимизда, у минбарга чиқди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ صَالِحٍ أَبِي حُجَيْرٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ قَالَ وَكَانَتْ لَهُ صُحْبَةٌ قَالَمَنْ غَسَّلَ مَيِّتًا وَكَفَّنَهُ وَتَبِعَهُ وَوَلِيَ جُثَّتَهُ رَجَعَ مَغْفُورًا لَهُقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ قَالَ أَبِي لَيْسَ بِمَرْفُوعٍ

Sahobiy boʻlgan Muoviya ibn Hudayj (roziyallohu anhu) aytdi: Kim bir mayyitni yuvsa, uni kafanlasa, unga ergashsa va jasadini oʻz zimmasiga olsa, magʻfirat qilingan holda qaytadi. Abu Abdurrahmon aytdi: Otam: «Bu marfuʼ emas», dedi.Саҳобий бўлган Муовия ибн Ҳудайж (розияллоҳу анҳу) айтди: Ким бир маййитни ювса, уни кафанласа, унга эргашса ва жасадини ўз зиммасига олса, мағфират қилинган ҳолда қайтади. Абу Абдурраҳмон айтди: Отам: «Бу марфуъ эмас», деди.