حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عِيسَى ـ هُوَ ابْنُ يُونُسَ ـ عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، قَالَ قَالَ لِي زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ إِنْ كُنَّا لَنَتَكَلَّمُ فِي الصَّلاَةِ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، يُكَلِّمُ أَحَدُنَا صَاحِبَهُ بِحَاجَتِهِ حَتَّى نَزَلَتْ [quran sura="2" aya_start="238" aya_end="238"]{حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ} الآيَةَ، فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ.
Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hayotlik paytlarida biz namoz oʻqiyotgan paytimizda gaplashar edik va birimiz oʻz ehtiyojini sherigiga aytar edi — to: «Namozlarni (xususan) oʻrta namozni qattiq saqlanglar» (Baqara, 238) — oyati nozil boʻlgunga qadar. Shundan keyin biz namozda jim turishga buyurildik.Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳаётлик пайтларида биз намоз ўқиётган пайтимизда гаплашар эдик ва биримиз ўз эҳтиёжини шеригига айтар эди — то: «Намозларни (хусусан) ўрта намозни қаттиқ сақланглар» (Бақара, 238) — ояти нозил бўлгунга қадар. Шундан кейин биз намозда жим туришга буюрилдик.