Uqba ibn Horis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ bilan asr namozini oʻqidim va u zot namozni salom bilan tugatgach, tezda turib, baʼzi zavjalari (oldi)ga ketdilar, soʻng (yana) chiqdilar. U zot odamlarning yuzlaridan — oʻz tezligi sabab — hayron qolganlik alomatlarini sezdilar. Soʻng u zot: «Men namozda boʻlgan paytimda — uyimda bir parcha oltin qolganini esladim va uning bir kecha bizda qolishini yoqtirmadim; shuning uchun men uni (sadaqaga) tarqatilishni buyurdim», — dedilar.Уқба ибн Ҳорис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Пайғамбар ﷺ билан аср намозини ўқидим ва у зот намозни салом билан тугатгач, тезда туриб, баъзи завжалари (олди)га кетдилар, сўнг (яна) чиқдилар. У зот одамларнинг юзларидан — ўз тезлиги сабаб — ҳайрон қолганлик аломатларини сездилар. Сўнг у зот: «Мен намозда бўлган пайтимда — уйимда бир парча олтин қолганини эсладим ва унинг бир кеча бизда қолишини ёқтирмадим; шунинг учун мен уни (садақага) тарқатилишни буюрдим», — дедилар.