حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْبَطْحَاءِ وَهُوَ مُنِيخٌ فَقَالَ " أَحَجَجْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ بِإِهْلاَلٍ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَحْسَنْتَ. طُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَحِلَّ ". فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ، وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَيْسٍ، فَفَلَتْ رَأْسِي، ثُمَّ أَهْلَلْتُ بِالْحَجِّ. فَكُنْتُ أُفْتِي بِهِ، حَتَّى كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُمَرَ فَقَالَ إِنْ أَخَذْنَا بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ، وَإِنْ أَخَذْنَا بِقَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّهُ لَمْ يَحِلَّ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ.
Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ ning oldiga — u zot Bathoʼda ekanlarida, tuyasi choʻkib turgan paytda — keldim. U zot mendan: «Sen haj qilishni niyat qildingmi?» — deb soʻradilar. Men ‹ha› (deb javob berdim). U zot: «Sen nima niyat bilan ehrom bogʻlading?» — dedilar. Men: «Men Paygʻambar ﷺ ning niyatidek (niyat) bilan ehrom bogʻladim», — dedim. U zot: «Yaxshi qilibsan. Kaʼbani hamda Safo bilan Marvani tavof qil, soʻng ehromdan chiq», — dedilar. Bas, men Kaʼbani tavof qildim va Safo bilan Marva orasida (saʼy) qildim, soʻng Qays qabilasidan bir ayolning oldiga bordim — u boshimni bitlardan tozaladi. Keyin men haj uchun ehrom bogʻladim. Men — Umarning xalifaligigacha — odamlarga shu (Tamatuʼ) haqida fatvo berar edim. U (Umar): «Agar sen Allohning Kitobiga amal qilsang, u seni hajni tugatguncha ehromda qolishga buyuradi; agar sen Paygʻambar ﷺ ga ergashsang — u zot Hadiy oʻz (soʻyish) joyiga yetguncha ehromdan chiqmagan edilar (yaʼni Qiron haji)», — dedi.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Пайғамбар ﷺ нинг олдига — у зот Батҳўда эканларида, туяси чўкиб турган пайтда — келдим. У зот мендан: «Сен ҳаж қилишни ният қилдингми?» — деб сўрадилар. Мен ‹ҳа› (деб жавоб бердим). У зот: «Сен нима ният билан эҳром боғладинг?» — дедилар. Мен: «Мен Пайғамбар ﷺ нинг ниятидек (ният) билан эҳром боғладим», — дедим. У зот: «Яхши қилибсан. Каъбани ҳамда Сафо билан Марвани тавоф қил, сўнг эҳромдан чиқ», — дедилар. Бас, мен Каъбани тавоф қилдим ва Сафо билан Марва орасида (саъй) қилдим, сўнг Қайс қабиласидан бир аёлнинг олдига бордим — у бошимни битлардан тозалади. Кейин мен ҳаж учун эҳром боғладим. Мен — Умарнинг халифалигигача — одамларга шу (Таматуъ) ҳақида фатво берар эдим. У (Умар): «Агар сен Аллоҳнинг Китобига амал қилсанг, у сени ҳажни тугатгунча эҳромда қолишга буюради; агар сен Пайғамбар ﷺ га эргашсанг — у зот Ҳадий ўз (сўйиш) жойига етгунча эҳромдан чиқмаган эдилар (яъни Қирон ҳажи)», — деди.