حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَأَنَا بِمَكَّةَ، وَهْوَ يَكْرَهُ أَنْ يَمُوتَ بِالأَرْضِ الَّتِي هَاجَرَ مِنْهَا قَالَ " يَرْحَمُ اللَّهُ ابْنَ عَفْرَاءَ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُوصِي بِمَالِي كُلِّهِ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَالشَّطْرُ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ الثُّلُثُ. قَالَ " فَالثُّلُثُ، وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ، إِنَّكَ أَنْ تَدَعَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَدَعَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ فِي أَيْدِيهِمْ، وَإِنَّكَ مَهْمَا أَنْفَقْتَ مِنْ نَفَقَةٍ فَإِنَّهَا صَدَقَةٌ، حَتَّى اللُّقْمَةُ الَّتِي تَرْفَعُهَا إِلَى فِي امْرَأَتِكَ، وَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَرْفَعَكَ فَيَنْتَفِعَ بِكَ نَاسٌ وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ ". وَلَمْ يَكُنْ لَهُ يَوْمَئِذٍ إِلاَّ ابْنَةٌ.
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ men Makkada (kasal) yotgan paytimda meni koʻrgani keldi (Omir — rivoyatchi: u — oʻzi hijrat qilib chiqqan yerda vafot etishni yoqtirmas edi). U zot (yaʼni Paygʻambar ﷺ): «Alloh Ibn Afroga (Saʼd ibn Xavlaga) rahm qilsin», — dedi. Men: «Yo Rasululloh! Men butun molimni (sadaqaga) vasiyat qilaymi?» — dedim. U zot: «Yoʻq», — dedi. Men: «Unda yarmini (vasiyat) qilaymi?» — dedim. U zot: «Yoʻq», — dedi. Men: «Uchdan birini?» — dedim. U zot: «Ha, uchdan bir; lekin uchdan bir (ham) koʻp. Sen vorislaringni — boshqalarga tilanchilik qiladigan (kambagʻal) holda qoldirishdan koʻra — boy holda qoldirishing yaxshiroq; va sen Alloh yoʻlida sarflagan har bir narsa — xotiningning ogʻziga solgan bir luqma (taom) ham — sadaqa amali (sifatida) hisoblanadi. Alloh sening umringni uzaytirishi mumkin — toki baʼzi odamlar sendan foyda topsin va boshqalari sendan zarar koʻrsin», — dedi. Oʻsha paytda Saʼdning faqat bitta qizi bor edi.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ мен Маккада (касал) ётган пайтимда мени кўргани келди (Омир — ривоятчи: у — ўзи ҳижрат қилиб чиққан ерда вафот этишни ёқтирмас эди). У зот (яъни Пайғамбар ﷺ): «Аллоҳ Ибн Афрога (Саъд ибн Хавлага) раҳм қилсин», — деди. Мен: «Ё Расулуллоҳ! Мен бутун молимни (садақага) васият қилайми?» — дедим. У зот: «Йўқ», — деди. Мен: «Унда ярмини (васият) қилайми?» — дедим. У зот: «Йўқ», — деди. Мен: «Учдан бирини?» — дедим. У зот: «Ҳа, учдан бир; лекин учдан бир (ҳам) кўп. Сен ворисларингни — бошқаларга тиланчилик қиладиган (камбағал) ҳолда қолдиришдан кўра — бой ҳолда қолдиришинг яхшироқ; ва сен Аллоҳ йўлида сарфлаган ҳар бир нарса — хотинингнинг оғзига солган бир луқма (таом) ҳам — садақа амали (сифатида) ҳисобланади. Аллоҳ сенинг умрингни узайтириши мумкин — токи баъзи одамлар сендан фойда топсин ва бошқалари сендан зарар кўрсин», — деди. Ўша пайтда Саъднинг фақат битта қизи бор эди.