حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا مِنَ الأَنْصَارِ إِلَى أَبِي رَافِعٍ لِيَقْتُلُوهُ، فَانْطَلَقَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَدَخَلَ حِصْنَهُمْ قَالَ فَدَخَلْتُ فِي مَرْبِطِ دَوَابَّ لَهُمْ، قَالَ وَأَغْلَقُوا باب الْحِصْنِ، ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ، فَخَرَجُوا يَطْلُبُونَهُ، فَخَرَجْتُ فِيمَنْ خَرَجَ أُرِيهِمْ أَنَّنِي أَطْلُبُهُ مَعَهُمْ، فَوَجَدُوا الْحِمَارَ، فَدَخَلُوا وَدَخَلْتُ، وَأَغْلَقُوا باب الْحِصْنِ لَيْلاً، فَوَضَعُوا الْمَفَاتِيحَ فِي كَوَّةٍ حَيْثُ أَرَاهَا، فَلَمَّا نَامُوا أَخَذْتُ الْمَفَاتِيحَ، فَفَتَحْتُ باب الْحِصْنِ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَيْهِ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ. فَأَجَابَنِي، فَتَعَمَّدْتُ الصَّوْتَ، فَضَرَبْتُهُ فَصَاحَ، فَخَرَجْتُ ثُمَّ جِئْتُ، ثُمَّ رَجَعْتُ كَأَنِّي مُغِيثٌ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ، وَغَيَّرْتُ صَوْتِي، فَقَالَ مَا لَكَ لأُمِّكَ الْوَيْلُ قُلْتُ مَا شَأْنُكَ قَالَ لاَ أَدْرِي مَنْ دَخَلَ عَلَىَّ فَضَرَبَنِي. قَالَ فَوَضَعْتُ سَيْفِي فِي بَطْنِهِ، ثُمَّ تَحَامَلْتُ عَلَيْهِ حَتَّى قَرَعَ الْعَظْمَ، ثُمَّ خَرَجْتُ وَأَنَا دَهِشٌ، فَأَتَيْتُ سُلَّمًا لَهُمْ لأَنْزِلَ مِنْهُ فَوَقَعْتُ فَوُثِئَتْ رِجْلِي، فَخَرَجْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَقُلْتُ مَا أَنَا بِبَارِحٍ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ، فَمَا بَرِحْتُ حَتَّى سَمِعْتُ نَعَايَا أَبِي رَافِعٍ تَاجِرِ أَهْلِ الْحِجَازِ. قَالَ فَقُمْتُ وَمَا بِي قَلَبَةٌ حَتَّى أَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْنَاهُ.
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ Abu Rofiʼni oʻldirish uchun bir guruh ansoriy kishilarni yubordi. Ulardan biri yoʻlga chiqib, ularning (yaʼni dushmanning) qalʼasiga kirdi. U kishi: «Men ularning hayvonlari (turadigan) bir otxonaga yashirindim. Ular qalʼa darvozasini yopdi. Keyinroq ular eshaklarini yoʻqotib qoʻydi, bas, uni izlab (tashqariga) chiqdi. Men ham — uni izlayotgandek koʻrinib — ular bilan birga chiqdim. Ular eshakni topib, qalʼaga (qaytib) kirdi va men ham ular bilan birga kirdim. Ular kechasi qalʼaning darvozasini yopdi va uning kalitlarini — men koʻra oladigan — bir kichik tokchaga qoʻydi. Oʻsha odamlar uxlaganda, men kalitlarni olib, qalʼa darvozasini ochdim va Abu Rofiʼning oldiga kelib: ‹Ey Abu Rofiʼ!› — dedim. U menga javob berganda, men ovoz tomon yurib, uni urdim. U baqirdi va men — yordamchidek koʻrinib — chiqib (qaytib) keldim. Men — ovozimning ohangini oʻzgartirib — ‹Ey Abu Rofiʼ!› — dedim. U mendan: ‹Senga nima kerak; onangga voy boʻlsin?› — dedi. Men undan: ‹Senga nima boʻldi?› — dedim. U: ‹Bilmayman, kimdir mening oldimga kelib, meni urdi›, — dedi. Soʻng men qilichimni uning qorniga sanchib, — to suyakka tekkunicha — uni kuch bilan bosdim. Soʻng men — hayratga toʻlgan holda — chiqdim va (pastga) tushish uchun ularning narvoni tomon bordim, lekin yiqilib tushib, oyogʻimni chiqarib (lat yedirib) oldim. Men sheriklarimning oldiga kelib: ‹Men — ayollarning (motam) yigʻisini eshitmagunimcha — ketmayman›, — dedim. Bas, men — to ayollarning Hijoz savdogari Abu Rofiʼ uchun yigʻlaganini eshitmagunimcha — ketmadim. Soʻng men — hech qanday ogʻriq sezmay — oʻrnimdan turdim va (biz yoʻlga chiqib), to Paygʻambar ﷺ ning oldiga kelib, u zotga xabar berguncha (yurdik)», — dedi.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ Абу Рофиъни ўлдириш учун бир гуруҳ ансорий кишиларни юборди. Улардан бири йўлга чиқиб, уларнинг (яъни душманнинг) қалъасига кирди. У киши: «Мен уларнинг ҳайвонлари (турадиган) бир отхонага яшириндим. Улар қалъа дарвозасини ёпди. Кейинроқ улар эшакларини йўқотиб қўйди, бас, уни излаб (ташқарига) чиқди. Мен ҳам — уни излаётгандек кўриниб — улар билан бирга чиқдим. Улар эшакни топиб, қалъага (қайтиб) кирди ва мен ҳам улар билан бирга кирдим. Улар кечаси қалъанинг дарвозасини ёпди ва унинг калитларини — мен кўра оладиган — бир кичик токчага қўйди. Ўша одамлар ухлаганда, мен калитларни олиб, қалъа дарвозасини очдим ва Абу Рофиънинг олдига келиб: ‹Эй Абу Рофиъ!› — дедим. У менга жавоб берганда, мен овоз томон юриб, уни урдим. У бақирди ва мен — ёрдамчидек кўриниб — чиқиб (қайтиб) келдим. Мен — овозимнинг оҳангини ўзгартириб — ‹Эй Абу Рофиъ!› — дедим. У мендан: ‹Сенга нима керак; онангга вой бўлсин?› — деди. Мен ундан: ‹Сенга нима бўлди?› — дедим. У: ‹Билмайман, кимдир менинг олдимга келиб, мени урди›, — деди. Сўнг мен қиличимни унинг қорнига санчиб, — то суякка теккунича — уни куч билан босдим. Сўнг мен — ҳайратга тўлган ҳолда — чиқдим ва (пастга) тушиш учун уларнинг нарвони томон бордим, лекин йиқилиб тушиб, оёғимни чиқариб (лат едириб) олдим. Мен шерикларимнинг олдига келиб: ‹Мен — аёлларнинг (мотам) йиғисини эшитмагунимча — кетмайман›, — дедим. Бас, мен — то аёлларнинг Ҳижоз савдогари Абу Рофиъ учун йиғлаганини эшитмагунимча — кетмадим. Сўнг мен — ҳеч қандай оғриқ сезмай — ўрнимдан турдим ва (биз йўлга чиқиб), то Пайғамбар ﷺ нинг олдига келиб, у зотга хабар бергунча (юрдик)», — деди.