حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا صَخْرٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا أَنَا عَلَى بِئْرٍ أَنْزِعُ مِنْهَا جَاءَنِي أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ، فَأَخَذَ أَبُو بَكْرٍ الدَّلْوَ، فَنَزَعَ ذَنُوبًا أَوْ ذَنُوبَيْنِ وَفِي نَزْعِهِ ضَعْفٌ، وَاللَّهُ يَغْفِرُ لَهُ، ثُمَّ أَخَذَهَا ابْنُ الْخَطَّابِ مِنْ يَدِ أَبِي بَكْرٍ، فَاسْتَحَالَتْ فِي يَدِهِ غَرْبًا، فَلَمْ أَرَ عَبْقَرِيًّا مِنَ النَّاسِ يَفْرِي فَرِيَّهُ، فَنَزَعَ حَتَّى ضَرَبَ النَّاسُ بِعَطَنٍ ". قَالَ وَهْبٌ الْعَطَنُ مَبْرَكُ الإِبِلِ، يَقُولُ حَتَّى رَوِيَتِ الإِبِلُ فَأَنَاخَتْ.
Rasululloh ﷺ: «Men bir quduq boshida turib, undan (suv) tortayotgan edim, oldimga Abu Bakr va Umar keldi. Abu Bakr chelakni olib, bir yo ikki chelak tortdi, tortishida bir oz kuchsizlik bor edi — Alloh uni magʻfirat qilsin. Soʻng uni Ibn Xattob (Umar) Abu Bakrning qoʻlidan oldi, u qoʻlida katta dalvga aylandi. Men odamlar orasida uning ishini shunday (mohirona) bajaradigan biror dovyurakni koʻrmadim. U shunday tortdiki, hatto odamlar (tuyalarini qondirib) qoʻradan joy oldilar», dedilar. Vahb aytdi: «Atan — tuyalarning choʻkadigan joyi», yaʼni «toki tuyalar qonib choʻkkalaguncha» demoqchi.Расулуллоҳ ﷺ: «Мен бир қудуқ бошида туриб, ундан (сув) тортаётган эдим, олдимга Абу Бакр ва Умар келди. Абу Бакр челакни олиб, бир ё икки челак тортди, тортишида бир оз кучсизлик бор эди — Аллоҳ уни мағфират қилсин. Сўнг уни Ибн Хаттоб (Умар) Абу Бакрнинг қўлидан олди, у қўлида катта далвга айланди. Мен одамлар орасида унинг ишини шундай (моҳирона) бажарадиган бирор довюракни кўрмадим. У шундай тортдики, ҳатто одамлар (туяларини қондириб) қўрадан жой олдилар», дедилар. Ваҳб айтди: «Атан — туяларнинг чўкадиган жойи», яъни «токи туялар қониб чўккалагунча» демоқчи.