حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَعْقُوبَ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْغَسِيلِ، سَمِعْتُ عِكْرِمَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ مِلْحَفَةٌ، مُتَعَطِّفًا بِهَا عَلَى مَنْكِبَيْهِ، وَعَلَيْهِ عِصَابَةٌ دَسْمَاءُ حَتَّى جَلَسَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، أَيُّهَا النَّاسُ، فَإِنَّ النَّاسَ يَكْثُرُونَ وَتَقِلُّ الأَنْصَارُ، حَتَّى يَكُونُوا كَالْمِلْحِ فِي الطَّعَامِ، فَمَنْ وَلِيَ مِنْكُمْ أَمْرًا يَضُرُّ فِيهِ أَحَدًا أَوْ يَنْفَعُهُ، فَلْيَقْبَلْ مِنْ مُحْسِنِهِمْ، وَيَتَجَاوَزْ عَنْ مُسِيئِهِمْ ".
Rasululloh ﷺ chiqdilar, ustlarida bir choyshab (yopinchiq) bor edi, uni yelkalariga oʻrab olgan edilar va boshlarida qora moyli bir tasma (salla) bor edi. To minbarga oʻtirgunlaricha (shu holatda keldilar), soʻng Allohga hamd va sano aytib: «Ammo baʼd, ey odamlar, albatta odamlar koʻpayadi, ansorlar esa kamayadi, hatto ular taomdagi tuzdek (oz) boʻlib qoladi. Bas, sizlardan kim biror ishga voliy boʻlib, unda kimgadir zarar yoki foyda yetkaza oladigan (mansabga ega) boʻlsa, ularning yaxshilik qiluvchisidan (yaxshiligini) qabul qilsin va yomonlik qiluvchisini avf etsin», dedilar.Расулуллоҳ ﷺ чиқдилар, устларида бир чойшаб (ёпинчиқ) бор эди, уни елкаларига ўраб олган эдилар ва бошларида қора мойли бир тасма (салла) бор эди. То минбарга ўтиргунларича (шу ҳолатда келдилар), сўнг Аллоҳга ҳамд ва сано айтиб: «Аммо баъд, эй одамлар, албатта одамлар кўпаяди, ансорлар эса камаяди, ҳатто улар таомдаги туздек (оз) бўлиб қолади. Бас, сизлардан ким бирор ишга волий бўлиб, унда кимгадир зарар ёки фойда етказа оладиган (мансабга эга) бўлса, уларнинг яхшилик қилувчисидан (яхшилигини) қабул қилсин ва ёмонлик қилувчисини авф эцин», дедилар.