حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي لَيْثٌ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ،. وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ،، قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ شِهَابٍ وَزَعَمَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ مَرْوَانَ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ مُسْلِمِينَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ، فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَعِي مَنْ تَرَوْنَ، وَأَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ، فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا السَّبْىَ، وَإِمَّا الْمَالَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ بِكُمْ ". وَكَانَ أَنْظَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمُسْلِمِينَ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ قَدْ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُطَيِّبَ ذَلِكَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ، حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا، فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ قَدْ طَيَّبْنَا ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ فِي ذَلِكَ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعَ إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ ". فَرَجَعَ النَّاسُ فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ قَدْ طَيَّبُوا وَأَذِنُوا. هَذَا الَّذِي بَلَغَنِي عَنْ سَبْىِ هَوَازِنَ.
(Marvon va Misvar ibn Maxrama xabar berdilar)ki, Rasululloh ﷺ Havozin vakillari musulmon (boʻ lib) kelganida turdilar; ular u zotdan mollari va asirlarini oʻzlariga qaytarishni soʻradilar. Rasululloh ﷺ ularga: «Men bilan koʻrayotganlaring (odamlar) bor; menga soʻzning eng suyuklisi — eng rosti. Ikki toifadan (guruhdan) birini tanlanglar: yo asirlarni, yo molni. Men sizlarni (kutib) muddat ham bergan edim», dedilar. Rasululloh ﷺ ularga Toifdan qaytganlarida oʻn nechta kecha muhlat bergan edilar. Ularga Rasululloh ﷺ ikki toifadan faqat birini qaytarishi aniq boʻ lganida, ular: «Biz asirlarimizni tanlaymiz», dedilar. Rasululloh ﷺ musulmonlar ichida turib, Allohga — U loyiq boʻ lgan (maqtov) bilan — sano aytdilar, soʻng: «Ammo baʼd; albatta birodarlaring bizga tavba qilgan holda keldilar; men ularga asirlarini qaytarishni (maʼqul) koʻrdim. Sizdan kim buni koʻngildan (xush) qilishni istasa, qilsin; kim oʻz ulushida boʻ lishni — to biz unga Alloh bizga beradigan birinchi oʻljadan bergunimizcha — istasa, (u ham) qilsin», dedilar. Odamlar: «Biz buni koʻngildan (rozi boʻ lib) qildik, ey Allohning Rasuli», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Biz sizdan kim (bunga) izn berdi-yu, kim izn bermadi — bilmaymiz. Bas, qaytinglar, to arboblaring (urafolaring) bizga ishingizni koʻtarib (yetkazib) kelsin», dedilar. Odamlar qaytdi, arboblari ular bilan gaplashdi, soʻng Rasululloh ﷺga qaytib, ular(ning hammasi) rozi boʻ lib, izn berganini xabar qildilar. Mana shu — menga Havozin asirlari haqida yetgan (rivoyat).(Марвон ва Мисвар ибн Махрама хабар бердилар)ки, Расулуллоҳ ﷺ Ҳавозин вакиллари мусулмон (бў либ) келганида турдилар; улар у зотдан моллари ва асирларини ўзларига қайтаришни сўрадилар. Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Мен билан кўраётганларинг (одамлар) бор; менга сўзнинг энг суюклиси — энг рости. Икки тоифадан (гуруҳдан) бирини танланглар: ё асирларни, ё молни. Мен сизларни (кутиб) муддат ҳам берган эдим», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ уларга Тоифдан қайтганларида ўн нечта кеча муҳлат берган эдилар. Уларга Расулуллоҳ ﷺ икки тоифадан фақат бирини қайтариши аниқ бў лганида, улар: «Биз асирларимизни танлаймиз», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ мусулмонлар ичида туриб, Аллоҳга — У лойиқ бў лган (мақтов) билан — сано айтдилар, сўнг: «Аммо баъд; албатта биродарларинг бизга тавба қилган ҳолда келдилар; мен уларга асирларини қайтаришни (маъқул) кўрдим. Сиздан ким буни кўнгилдан (хуш) қилишни истаса, қилсин; ким ўз улушида бў лишни — то биз унга Аллоҳ бизга берадиган биринчи ўлжадан бергунимизча — истаса, (у ҳам) қилсин», дедилар. Одамлар: «Биз буни кўнгилдан (рози бў либ) қилдик, эй Аллоҳнинг Расули», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Биз сиздан ким (бунга) изн берди-ю, ким изн бермади — билмаймиз. Бас, қайтинглар, то арбобларинг (урафоларинг) бизга ишингизни кўтариб (етказиб) келсин», дедилар. Одамлар қайтди, арбоблари улар билан гаплашди, сўнг Расулуллоҳ ﷺга қайтиб, улар(нинг ҳаммаси) рози бў либ, изн берганини хабар қилдилар. Мана шу — менга Ҳавозин асирлари ҳақида етган (ривоят).