حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ عِفْرِيتًا مِنَ الْجِنِّ تَفَلَّتَ عَلَىَّ الْبَارِحَةَ ـ أَوْ كَلِمَةً نَحْوَهَا ـ لِيَقْطَعَ عَلَىَّ الصَّلاَةَ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ وَأَرَدْتُ أَنْ أَرْبِطَهُ إِلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ حَتَّى تُصْبِحُوا وَتَنْظُرُوا إِلَيْهِ كُلُّكُمْ، فَذَكَرْتُ قَوْلَ أَخِي سُلَيْمَانَ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي ". قَالَ رَوْحٌ فَرَدَّهُ خَاسِئًا.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qildi)ki, u zot: «Albatta jinlardan bir ifrit — kechasi mening ustimga (hujum bilan) otildi — yoki shunga oʻ xshash bir soʻz (aytdilar) — namozimni buzish uchun; (lekin) Alloh meni unga qodir (gʻolib) qildi. Men uni — sizlar tongda (uygʻ onib) hammangiz uni koʻ rishingiz uchun — masjid ustunlaridan bir ustunga bogʻ lamoqchi boʻ ldim; (soʻng) birodarim Sulaymonning soʻzini esladim: ‹Ey Robbim, menga — mendan keyin hech kimga loyiq boʻ lmaydigan bir mulk ato et› (Sod surasi, 35)», dedilar. (Ravh:) Shunda u zot uni — xor (mahrum) holda — qaytardi.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан ривоят қилди)ки, у зот: «Албатта жинлардан бир ифрит — кечаси менинг устимга (ҳужум билан) отилди — ёки шунга ў хшаш бир сўз (айтдилар) — намозимни бузиш учун; (лекин) Аллоҳ мени унга қодир (ғолиб) қилди. Мен уни — сизлар тонгда (уйғ ониб) ҳаммангиз уни кў ришингиз учун — масжид устунларидан бир устунга боғ ламоқчи бў лдим; (сўнг) биродарим Сулаймоннинг сўзини эсладим: ‹Эй Роббим, менга — мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бў лмайдиган бир мулк ато эт› (Сод сураси, 35)», дедилар. (Равҳ:) Шунда у зот уни — хор (маҳрум) ҳолда — қайтарди.