حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، سَمِعَ حَسَّانَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى [quran sura="4" aya_start="1" aya_end="1"]{وَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ لاَ تَعُولُوا}. قَالَتْ يَا ابْنَ أُخْتِي، الْيَتِيمَةُ تَكُونُ فِي حَجْرِ وَلِيِّهَا، فَيَرْغَبُ فِي مَالِهَا وَجَمَالِهَا، يُرِيدُ أَنْ يَتَزَوَّجَهَا بِأَدْنَى مِنْ سُنَّةِ صَدَاقِهَا، فَنُهُوا أَنْ يَنْكِحُوهُنَّ إِلاَّ أَنْ يُقْسِطُوا لَهُنَّ فَيُكْمِلُوا الصَّدَاقَ، وَأُمِرُوا بِنِكَاحِ مَنْ سِوَاهُنَّ مِنَ النِّسَاءِ.
(Urva rivoyat qildi)ki, u Oisha (roziyallohu anho)dan Alloh taoloning ‹Agar yetimlar (haqi)da adolat qilolmasligingizdan qoʻ rqsangiz, oʻ zingizga yoqqan (boshqa) ayollardan ikki, uch va toʻ rttagacha uylaninglar; agar (ular orasida) adolat qilolmasligingizdan qoʻ rqsangiz, bittani (oling) yoki qoʻ lingizdagi (choʻri)ni (oling); mana shu — zulm (haqsizlik) qilmasligingizga yaqinroqdir› (Niso surasi, 3) degan soʻzi haqida soʻradi. U: «Ey jiyanim, (bu) — bir yetim qiz(dirki), u oʻ z valiysining qaramogʻ ida (himoyasida) boʻ ladi; (valiysi) uning moli va goʻzalligiga ragʻ bat qilib, uni — mahrining odatdagi (toʻ liq) miqdoridan kam (mahr) bilan — nikohlab olmoqchi boʻ ladi. Bas, ular (valiylar) — bunday qizlarga adolat qilib, mahrni toʻ liq (berish) holatidan boshqa — ularni nikohlab olishdan qaytarildi; va ulardan boshqa ayollarni nikohlab olishga buyurildi», dedi.(Урва ривоят қилди)ки, у Оиша (розияллоҳу анҳо)дан Аллоҳ таолонинг ‹Агар етимлар (ҳақи)да адолат қилолмаслигингиздан қў рқсангиз, ў зингизга ёққан (бошқа) аёллардан икки, уч ва тў рттагача уйланинглар; агар (улар орасида) адолат қилолмаслигингиздан қў рқсангиз, биттани (олинг) ёки қў лингиздаги (чўри)ни (олинг); мана шу — зулм (ҳақсизлик) қилмаслигингизга яқинроқдир› (Нисо сураси, 3) деган сўзи ҳақида сўради. У: «Эй жияним, (бу) — бир етим қиз(дирки), у ў з валийсининг қарамоғ ида (ҳимоясида) бў лади; (валийси) унинг моли ва гўзаллигига рағ бат қилиб, уни — маҳрининг одатдаги (тў лиқ) миқдоридан кам (маҳр) билан — никоҳлаб олмоқчи бў лади. Бас, улар (валийлар) — бундай қизларга адолат қилиб, маҳрни тў лиқ (бериш) ҳолатидан бошқа — уларни никоҳлаб олишдан қайтарилди; ва улардан бошқа аёлларни никоҳлаб олишга буюрилди», деди.