حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنِ الْحَسَنِ ـ هُوَ ابْنُ مُسْلِمٍ ـ عَنْ صَفِيَّةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، مِنَ الأَنْصَارِ زَوَّجَتِ ابْنَتَهَا فَتَمَعَّطَ شَعَرُ رَأْسِهَا، فَجَاءَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ، فَقَالَتْ إِنَّ زَوْجَهَا أَمَرَنِي أَنْ أَصِلَ فِي شَعَرِهَا. فَقَالَ " لاَ إِنَّهُ قَدْ لُعِنَ الْمُوصِلاَتُ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, ansorlardan bir ayol oʻ z qizini (kelin qilib) uzatdi; (kasallik sababli) qizning boshi sochi toʻ kildi (tushdi). U Paygʻambar ﷺning oldigʻa kelib, buni u zotga zikr qildi va: «Albatta uning eri menga — uning sochiga (boshqa) soch ulashni — buyurdi», dedi. U zot: «Yoʻq; chunki soch ulovchi (ayol)lar laʼnatlangan», dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, ансорлардан бир аёл ў з қизини (келин қилиб) узатди; (касаллик сабабли) қизнинг боши сочи тў килди (тушди). У Пайғамбар ﷺнинг олдиға келиб, буни у зотга зикр қилди ва: «Албатта унинг эри менга — унинг сочига (бошқа) соч улашни — буюрди», деди. У зот: «Йўқ; чунки соч уловчи (аёл)лар лаънатланган», дедилар.