حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ أَكْثَرَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ مَا يُخْرِجُ اللَّهُ لَكُمْ مِنْ بَرَكَاتِ الأَرْضِ ". قِيلَ وَمَا بَرَكَاتُ الأَرْضِ قَالَ " زَهْرَةُ الدُّنْيَا ". فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ هَلْ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَصَمَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ، ثُمَّ جَعَلَ يَمْسَحُ عَنْ جَبِينِهِ فَقَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ ". قَالَ أَنَا. قَالَ أَبُو سَعِيدٍ لَقَدْ حَمِدْنَاهُ حِينَ طَلَعَ ذَلِكَ. قَالَ " لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ إِلاَّ بِالْخَيْرِ، إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، وَإِنَّ كُلَّ مَا أَنْبَتَ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ حَبَطًا أَوْ يُلِمُّ، إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضِرَةِ، أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَدَّتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتِ الشَّمْسَ، فَاجْتَرَّتْ وَثَلَطَتْ وَبَالَتْ، ثُمَّ عَادَتْ فَأَكَلَتْ، وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ حُلْوَةٌ، مَنْ أَخَذَهُ بِحَقِّهِ وَوَضَعَهُ فِي حَقِّهِ، فَنِعْمَ الْمَعُونَةُ هُوَ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ، كَانَ الَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ ".
(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «Men sizlar haqida eng koʻp qoʻrqadigan narsa — Alloh sizlarga yerning barakalaridan chiqaradigan (neʼmat)laridir», dedilar. «Yerning barakalari nima?» deyilganda, u zot: «Dunyoning (oʻtkinchi) ziynati», dedilar. Bir kishi u zotga: «Yaxshilik yomonlik keltiradimi?» dedi. Paygʻambar ﷺ — biz u zotga vahiy nozil boʻlyapti deb oʻylaguncha — jim qoldilar; soʻng peshonalaridan (terni) arta boshlab: «Soʻrovchi qani?» dedilar. U (kishi): «Men», dedi. Abu Saʼid: «Oʻsha (javob) yuzaga chiqqanda, biz uni (savol bergan kishini) maqtadik», dedi. U zot: «Yaxshilik faqat yaxshilik keltiradi. Albatta bu mol — yashil va shirin (meva kabi)dir. Bahor undirgan har bir oʻsimlik (haddan oshib yegan hayvonni) qorin dam boʻlib oʻldiradi yoki oʻlimga yaqinlashtiradi — magar koʻkat (xazira) yeguvchi (hayvon) bundan mustasno: u (meʼyorida) yeydi — qorni (toʻlib) yonlari kerilganda, quyoshga yuzlanib, kavsh qaytaradi, tezagini (chiqarib) siyadi, soʻng yana qaytib yeydi. Mana shu mol (ham) shirindir: kim uni haqi bilan olib, haqli oʻrniga sarflasa, u qanday yaxshi yordamchi! Kim uni nohaq olsa, u — yeb (hech) toʻymaydigan kishidek boʻladi», dedilar.(Абу Саъид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «Мен сизлар ҳақида энг кўп қўрқадиган нарса — Аллоҳ сизларга ернинг баракаларидан чиқарадиган (неъмат)ларидир», дедилар. «Ернинг баракалари нима?» дейилганда, у зот: «Дунёнинг (ўткинчи) зийнати», дедилар. Бир киши у зотга: «Яхшилик ёмонлик келтирадими?» деди. Пайғамбар ﷺ — биз у зотга ваҳий нозил бўляпти деб ўйлагунча — жим қолдилар; сўнг пешоналаридан (терни) арта бошлаб: «Сўровчи қани?» дедилар. У (киши): «Мен», деди. Абу Саъид: «Ўша (жавоб) юзага чиққанда, биз уни (савол берган кишини) мақтадик», деди. У зот: «Яхшилик фақат яхшилик келтиради. Албатта бу мол — яшил ва ширин (мева каби)дир. Баҳор ундирган ҳар бир ўсимлик (ҳаддан ошиб еган ҳайвонни) қорин дам бўлиб ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради — магар кўкат (хазира) егувчи (ҳайвон) бундан мустасно: у (меъёрида) ейди — қорни (тўлиб) ёнлари керилганда, қуёшга юзланиб, кавш қайтаради, тезагини (чиқариб) сияди, сўнг яна қайтиб ейди. Мана шу мол (ҳам) шириндир: ким уни ҳақи билан олиб, ҳақли ўрнига сарфласа, у қандай яхши ёрдамчи! Ким уни ноҳақ олса, у — еб (ҳеч) тўймайдиган кишидек бўлади», дедилар.