حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتُخْلِفَ أَبُو بَكْرٍ، وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ الْعَرَبِ، قَالَ عُمَرُ يَا أَبَا بَكْرٍ، كَيْفَ تُقَاتِلُ النَّاسَ، وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَمَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. عَصَمَ مِنِّي مَالَهُ وَنَفْسَهُ، إِلاَّ بِحَقِّهِ، وَحِسَابُهُ عَلَى اللَّهِ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ، فَإِنَّ الزَّكَاةَ حَقُّ الْمَالِ، وَاللَّهِ لَوْ مَنَعُونِي عَنَاقًا كَانُوا يُؤَدُّونَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَقَاتَلْتُهُمْ عَلَى مَنْعِهَا. قَالَ عُمَرُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ رَأَيْتُ أَنْ قَدْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَ أَبِي بَكْرٍ لِلْقِتَالِ فَعَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَقُّ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Paygʻambar ﷺ vafot etib, Abu Bakr (oʻrinlariga) xalifa boʻlganida va arablardan (baʼzilari) kofir boʻlganida, Umar: «Yo Abu Bakr, sen odamlar bilan qanday jang qilasan? Axir Rasululloh ﷺ: ‹Men odamlar ‹La ilaha illalloh› deguncha ular bilan jang qilishga buyurilganman; kim ‹La ilaha illalloh› desa, oʻz moli va jonini mendan saqlab qoladi — uning (haqi evaziga boʻlgani) bundan mustasno — uning hisobi esa Allohning zimmasidadir›, deganlar-ku», dedi. Abu Bakr: «Vallohi, men namoz bilan zakot orasini ajratgan (biri ado etib, biridan bosh tortgan) kishi bilan, albatta, jang qilaman; chunki zakot — molning haqqi (vazifasi)dir. Vallohi, agar ular menga Rasululloh ﷺga (zakot qilib) berib turgan bir (yosh) echki (uloq)ni bermasalar ham, men ularni shuni man qilgani uchun (ham) jang qilardim», dedi. Umar: «Vallohi, (bu) faqat shu (boʻldiki) — men Alloh Abu Bakrning koʻksini jangga (ochib) sharh qilganini koʻrdim va uning haq ekanini bildim», dedi.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Пайғамбар ﷺ вафот этиб, Абу Бакр (ўринларига) халифа бўлганида ва араблардан (баъзилари) кофир бўлганида, Умар: «Ё Абу Бакр, сен одамлар билан қандай жанг қиласан? Ахир Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мен одамлар ‹Ла илаҳа иллаллоҳ› дегунча улар билан жанг қилишга буюрилганман; ким ‹Ла илаҳа иллаллоҳ› деса, ўз моли ва жонини мендан сақлаб қолади — унинг (ҳақи эвазига бўлгани) бундан мустасно — унинг ҳисоби эса Аллоҳнинг зиммасидадир›, деганлар-ку», деди. Абу Бакр: «Валлоҳи, мен намоз билан закот орасини ажратган (бири адо этиб, биридан бош тортган) киши билан, албатта, жанг қиламан; чунки закот — молнинг ҳаққи (вазифаси)дир. Валлоҳи, агар улар менга Расулуллоҳ ﷺга (закот қилиб) бериб турган бир (ёш) эчки (улоқ)ни бермасалар ҳам, мен уларни шуни ман қилгани учун (ҳам) жанг қилардим», деди. Умар: «Валлоҳи, (бу) фақат шу (бўлдики) — мен Аллоҳ Абу Бакрнинг кўксини жангга (очиб) шарҳ қилганини кўрдим ва унинг ҳақ эканини билдим», деди.