(Abu Voil aytdi:) Usomaga: «Sen mana bunga (hokimga) gapirmaysanmi (nasihat qilmaysanmi)?» deyildi. U: «Men unga gapirdim — (lekin shunday) eshik ochishdan (boshqa yoʻl bilan)ki, men uni (eshikni) birinchi boʻlib ochuvchi boʻlmayman. Men — bir kishiga, u ikki kishiga amir (rahbar) boʻlganidan keyin: ‹Sen yaxshiroqsan› deydigan (xushomadgoʻy) kishi emasman — Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitganimdan keyin», dedi: «(Qiyomatda) bir kishi keltirilib, oʻtga tashlanadi; u — eshak tegirmonni aylantirgandek — unda (oʻz ichaklari bilan) aylanadi. Doʻzax ahli uning atrofiga toʻplanib: ‹Ey falon, sen amri maʼruf qilib, nahyi munkar qilmasmiding?› deydi. U: ‹Men amri maʼruf qilardim-u, oʻzim (uni) qilmasdim; nahyi munkar qilardim-u, oʻzim uni qilardim›, deydi.»(Абу Воил айтди:) Усомага: «Сен мана бунга (ҳокимга) гапирмайсанми (насиҳат қилмайсанми)?» дейилди. У: «Мен унга гапирдим — (лекин шундай) эшик очишдан (бошқа йўл билан)ки, мен уни (эшикни) биринчи бўлиб очувчи бўлмайман. Мен — бир кишига, у икки кишига амир (раҳбар) бўлганидан кейин: ‹Сен яхшироқсан› дейдиган (хушомадгўй) киши эмасман — Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитганимдан кейин», деди: «(Қиёматда) бир киши келтирилиб, ўтга ташланади; у — эшак тегирмонни айлантиргандек — унда (ўз ичаклари билан) айланади. Дўзах аҳли унинг атрофига тўпланиб: ‹Эй фалон, сен амри маъруф қилиб, наҳйи мункар қилмасмидинг?› дейди. У: ‹Мен амри маъруф қилардим-у, ўзим (уни) қилмасдим; наҳйи мункар қилардим-у, ўзим уни қилардим›, дейди.»