Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytadi: Umar Xaybarda bir yerga ega boʻldi. U Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Men shunday yerga ega boʻldimki, undan koʻra qadrliroq molga hech qachon ega boʻlmaganman; bu haqda menga nima buyurasiz?» dedi. U zot: «Istasang, uning aslini ushlab qolib, uni sadaqa qil», dedilar. Shunda Umar uni sadaqa qildi: u sotilmaydi, hadya qilinmaydi va meros qilinmaydi — faqirlarga, qarindoshlarga, qul ozod qilishga, Alloh yoʻlida va yoʻlovchiga (boʻlsin, deb). Uni boshqargan kishi undan maʼrufga muvofiq yesa yoki mol orttirmagan holda doʻstini ovqatlantirsa, gunoh emas.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтади: Умар Хайбарда бир ерга эга бўлди. У Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Мен шундай ерга эга бўлдимки, ундан кўра қадрлироқ молга ҳеч қачон эга бўлмаганман; бу ҳақда менга нима буюрасиз?» деди. У зот: «Истасанг, унинг аслини ушлаб қолиб, уни садақа қил», дедилар. Шунда Умар уни садақа қилди: у сотилмайди, ҳадя қилинмайди ва мерос қилинмайди — фақирларга, қариндошларга, қул озод қилишга, Аллоҳ йўлида ва йўловчига (бўлсин, деб). Уни бошқарган киши ундан маъруфга мувофиқ еса ёки мол орттирмаган ҳолда дўстини овқатлантирса, гуноҳ эмас.