أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَائِشَةَ ، أَنَّ هِنْدًا أُمَّ مُعَاوِيَةَ امْرَأَةَ أَبِي سُفْيَانَ أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَتْ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ وَإِنَّهُ لَا يُعْطِينِي مَا يَكْفِينِي وَبَنِيَّ إِلَّا مَا أَخَذْتُ مِنْهُ، وَهُوَ لَا يَعْلَمُ، فَهَلْ عَلَيَّ فِي ذَلِكَ جُنَاحٌ؟ فَقَالَ : " خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ "
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Muoviyaning onasi, Abu Sufyonning xotini Hind Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: «Ey Allohning Rasuli, Abu Sufyon baxil kishi; u menga oʻzimga va bolalarimga yetadigan narsani bermaydi — faqat men undan u bilmagan holda olganimgina (bor). Shunda menga gunoh boʻladimi?» dedi. U zot: «Oʻzingga va bolangga yetadigan narsani maʼruf (odat) doirasida ol», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Муовиянинг онаси, Абу Суфённинг хотини Ҳинд Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, Абу Суфён бахил киши; у менга ўзимга ва болаларимга етадиган нарсани бермайди — фақат мен ундан у билмаган ҳолда олганимгина (бор). Шунда менга гуноҳ бўладими?» деди. У зот: «Ўзингга ва болангга етадиган нарсани маъруф (одат) доирасида ол», дедилар.