أَخْبَرَنَا أَبُو عَاصِمٍ ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ جَعْفَرٍ ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ ، قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا حُمَيْدٍ السَّاعِدِيَّ فِي عَشَرَةٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَحَدُهُمْ أَبُو قَتَادَةَ، قَالَ : أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. فَقَالُوا : لِمَ؟ فَمَا كُنْتَ أَكْثَرَنَا لَهُ تَبَعَةً، وَلَا أَقْدَمَنَا لَهُ صُحْبَةً؟ قَالَ : بَلَى. قَالُوا : فَاعْرِضْ. قَالَ : كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ، رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ، ثُمَّ كَبَّرُ حَتَّى يَقَرَّ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ، ثُمَّ يَقْرَأُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ، ثُمَّ يَرْكَعُ وَيَضَعُ رَاحَتَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ إِلَى مَوْضِعِهِ، وَلَا يُصَوِّبُ رَأْسَهُ وَلَا يُقْنِعُ، ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيَقُولُ : سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، ثُمَّ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ يَظُنُّ أَبُو عَاصِمٍ أَنَّهُ قَالَ : حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ إِلَى مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلًا ، ثُمَّ يَقُولُ : اللَّهُ أَكْبَرُ، ثُمَّ يَهْوِي إِلَى الْأَرْضِ فَيُجَافِي يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ، ثُمَّ يَسْجُدُ، ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيَثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا، وَيَفْتَحُ أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ إِذَا سَجَدَ، ثُمَّ يَعُودُ فَيَسْجُدُ، ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيَقُولُ : اللَّهُ أَكْبَرُ، وَيَثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا مُعْتَدِلًا، حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ إِلَى مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلًا، ثُمَّ يَقُومُ فَيَصْنَعُ فِي الرَّكْعَةِ الْأُخْرَى مِثْلَ ذَلِكَ، فَإِذَا قَامَ مِنْ السَّجْدَتَيْنِ، كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ كَمَا فَعَلَ عِنْدَ افْتِتَاحِ الصَّلَاةِ، ثُمَّ يَصْنَعُ مِثْلَ ذَلِكَ فِي بَقِيَّةِ صَلَاتِهِ، حَتَّى إِذَا كَانَتْ السَّجْدَةُ أَوْ الْقَعْدَةُ الَّتِي يَكُونُ فِيهَا التَّسْلِيمُ، أَخَّرَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَجَلَسَ مُتَوَرِّكًا عَلَى شِقِّهِ الْأَيْسَرِ " . قَالَ : قَالُوا : صَدَقْتَ، هَكَذَا كَانَتْ صَلَاةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Muhammad ibn Amr ibn Ato aytdi: Men Abu Humayd as-Soidiyni Nabiy ﷺning sahobalaridan oʻntasi orasida — ularning biri Abu Qatoda edi — shunday deganini eshitdim: «Men sizlarning orangizda Rasululloh ﷺning namozlarini eng yaxshi biluvchingizman». Ular: «Nega? Sen bizning ichimizda u zotga eng koʻp ergashganimiz ham, u zot bilan suhbatda eng oldin boʻlganimiz ham emassan-ku?» dedilar. U: «Yoʻq, (shundayman)», dedi. Ular: «Unday boʻlsa, bayon qilib koʻrsat», dedilar. U dedi: Rasululloh ﷺ namozga turganlarida qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar, soʻng har bir suyak oʻz oʻrnida qaror topguncha takbir aytar, soʻng (Qurʼon) oʻqir, soʻng takbir aytib qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar, soʻng rukuʼga borib, har bir suyak oʻz oʻrniga qaytguncha kaftlarini tizzalari ustiga qoʻyar, boshlarini na pastga egar, na yuqoriga koʻtarar edilar. Soʻng boshlarini koʻtarib: «Samiʼallohu liman hamidah», der, soʻng qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar edilar — Abu Osim u: «har bir suyak tik holda oʻz oʻrniga qaytguncha», dedi deb oʻylaydi. Soʻng: «Allohu akbar», der, soʻng yerga (sajdaga) egilib, qoʻllarini yon tomonlaridan uzoq tutar, soʻng sajda qilar edilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, chap oyoqlarini bukar va uning ustiga oʻtirar, sajda qilganlarida oyoqlarining barmoqlarini ochar edilar. Soʻng qaytib sajda qilar, soʻng boshlarini koʻtarib: «Allohu akbar», der, chap oyoqlarini bukib, har bir suyak tik holda oʻz oʻrniga qaytguncha uning ustiga tik oʻtirar edilar. Soʻng turib, keyingi rakaatda ham xuddi shunday qilar edilar. Ikki sajdadan turganlarida takbir aytib, namozning boshida qilganlaridek qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar, soʻng namozlarining qolgan qismida ham shuni qilar edilar. Nihoyat salom beriladigan sajda yoki qaʼda boʻlganida, chap oyoqlarini orqaga chiqarib, chap tomonlari bilan tavarruk qilib oʻtirar edilar. (Muhammad) dedi: Ular: «Toʻgʻri aytding, Rasululloh ﷺning namozlari shunday edi», dedilar.Муҳаммад ибн Амр ибн Ато айтди: Мен Абу Ҳумайд ас-Соидийни Набий ﷺнинг саҳобаларидан ўнтаси орасида — уларнинг бири Абу Қатода эди — шундай деганини эшитдим: «Мен сизларнинг орангизда Расулуллоҳ ﷺнинг намозларини энг яхши билувчингизман». Улар: «Нега? Сен бизнинг ичимизда у зотга энг кўп эргашганимиз ҳам, у зот билан суҳбатда энг олдин бўлганимиз ҳам эмассан-ку?» дедилар. У: «Йўқ, (шундайман)», деди. Улар: «Ундай бўлса, баён қилиб кўрсат», дедилар. У деди: Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар, сўнг ҳар бир суяк ўз ўрнида қарор топгунча такбир айтар, сўнг (Қуръон) ўқир, сўнг такбир айтиб қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар, сўнг рукуъга бориб, ҳар бир суяк ўз ўрнига қайтгунча кафтларини тиззалари устига қўяр, бошларини на пастга эгар, на юқорига кўтарар эдилар. Сўнг бошларини кўтариб: «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ», дер, сўнг қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар эдилар — Абу Осим у: «ҳар бир суяк тик ҳолда ўз ўрнига қайтгунча», деди деб ўйлайди. Сўнг: «Аллоҳу акбар», дер, сўнг ерга (саждага) эгилиб, қўлларини ён томонларидан узоқ тутар, сўнг сажда қилар эдилар. Сўнг бошларини кўтариб, чап оёқларини букар ва унинг устига ўтирар, сажда қилганларида оёқларининг бармоқларини очар эдилар. Сўнг қайтиб сажда қилар, сўнг бошларини кўтариб: «Аллоҳу акбар», дер, чап оёқларини букиб, ҳар бир суяк тик ҳолда ўз ўрнига қайтгунча унинг устига тик ўтирар эдилар. Сўнг туриб, кейинги ракаатда ҳам худди шундай қилар эдилар. Икки саждадан турганларида такбир айтиб, намознинг бошида қилганларидек қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар, сўнг намозларининг қолган қисмида ҳам шуни қилар эдилар. Ниҳоят салом бериладиган сажда ёки қаъда бўлганида, чап оёқларини орқага чиқариб, чап томонлари билан таваррук қилиб ўтирар эдилар. (Муҳаммад) деди: Улар: «Тўғри айтдинг, Расулуллоҳ ﷺнинг намозлари шундай эди», дедилар.