أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ ، يَقُولُ : حَدَّثَنِي اللَّيْثُ ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ ، عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ، قَالَ : أَخْبَرَنِي طَاوُسٌ الْيَمَانِيُّ ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ وَهُوَ يُسْأَلُ عَنْ حَبْسِ النِّسَاءِ عَنْ الطَّوَافِ بِالْبَيْتِ إِذَا حِضْنَ قَبْلَ النَّفْرِ، وَقَدْ أَفَضْنَ يَوْمَ النَّحْرِ، فَقَالَ : " إِنَّ عَائِشَةَ كَانَتْ تَذْكُرُ رُخْصَةً لِلنِّسَاءِ " . وَذَلِكَ قَبْلَ مَوْتِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بِعَامٍ
Tovus al-Yamoniy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umardan — Nahr kuni ifoza (tavofini) qilgan, ammo joʻnashdan oldin hayz koʻrgan ayollarni Baytni tavof qilish uchun ushlab turish haqida soʻralayotganida — eshitdi. U: «Oisha ayollar uchun ruxsat borligini zikr qilar edi», dedi. Bu Abdulloh ibn Umarning vafotidan bir yil oldin (boʻlgan edi).Товус ал-Ямоний (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умардан — Наҳр куни ифоза (тавофини) қилган, аммо жўнашдан олдин ҳайз кўрган аёлларни Байтни тавоф қилиш учун ушлаб туриш ҳақида сўралаётганида — эшитди. У: «Оиша аёллар учун рухсат борлигини зикр қилар эди», деди. Бу Абдуллоҳ ибн Умарнинг вафотидан бир йил олдин (бўлган эди).