Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: «Biz bir kecha oxirgi xufton namozi uchun Rasululloh ﷺ ni kutib turdik. U zot tunning uchdan biri oʻtguncha kechikib, soʻng bizning oldimizga chiqdilar. Biz u zotni oilalarida biror ish band qildimi yoki boshqa narsami — bilmaymiz. Chiqqanlarida: ‹Albatta, sizlar shunday namozni kutyapsizki, uni sizlardan boshqa hech bir din ahli kutmaydi. Agar ummatimga ogʻir boʻlmasa edi, ularga mana shu soatda namoz oʻqib berardim›, dedilar». Soʻng muazzinga buyurdilar, u namozga iqomat aytdi va u zot namoz oʻqidilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: «Биз бир кеча охирги хуфтон намози учун Расулуллоҳ ﷺ ни кутиб турдик. У зот туннинг учдан бири ўтгунча кечикиб, сўнг бизнинг олдимизга чиқдилар. Биз у зотни оилаларида бирор иш банд қилдими ёки бошқа нарсами — билмаймиз. Чиққанларида: ‹Албатта, сизлар шундай намозни кутяпсизки, уни сизлардан бошқа ҳеч бир дин аҳли кутмайди. Агар умматимга оғир бўлмаса эди, уларга мана шу соатда намоз ўқиб берардим›, дедилар». Сўнг муаззинга буюрдилар, у намозга иқомат айтди ва у зот намоз ўқидилар.