نا أَبُو زُهَيْرٍ عَبْدُ الْمَجِيدِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْمِصْرِيُّ ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ يَعْنِي ابْنَ يَحْيَى التُّجِيبِيَّ ، ثنا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ ، حَدَّثَهُ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ ، أَنَّهُ كَانَ جَالِسًا مَعَ نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَذَكَرُوا صَلاةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ أَبُو حُمَيْدٍ السَّاعِدِيُّ : أَنَا كُنْتُ أَحْفَظَكُمْ لِصَلاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، رَأَيْتُهُ " إِذَا كَبَّرَ جَعَلَ يَدَيْهِ حِذَاءَ مَنْكِبَيْهِ ، فَإِذَا رَكَعَ أَمْكَنَ يَدَيْهِ مِنْ رُكْبَتَيْهِ ، ثُمَّ هَصَرَ ظَهْرَهُ ، فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ اسْتَوَى حَتَّى يَعُودَ كُلُّ فَقَارٍ مِنْهُ مَكَانَهُ ، وَإِذَا سَجَدَ ، وَضَعَ يَدَيْهِ غَيْرَ مُفْتَرِشٍ وَلا قَابِضَهُمَا ، وَاسْتَقْبَلَ بِأَصَابِعِ رِجْلَيْهِ الْقِبْلَةَ "
Muhammad ibn Amr ibn Ato Nabiy ﷺ ning sahobalaridan bir necha kishi bilan oʻtirgan edi; ular Rasululloh ﷺ ning namozlarini zikr qildilar. Shunda Abu Humayd as-Soidiy dedi: «Men sizlarning ichingizda Rasululloh ﷺ ning namozlarini eng yaxshi eslab qolganingizman. Men u zotni koʻrdim: takbir aytganlarida qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirar edilar; rukuʼ qilganlarida qoʻllarini tizzalariga mahkam qoʻyib, belini tekis tutar edilar; boshlarini koʻtarganlarida har bir umurtqasi oʻz oʻrniga qaytguncha tik turar edilar; sajda qilganlarida qoʻllarini na yoyib, na yumib qoʻyar, oyoqlarining barmoqlarini qiblaga qaratar edilar», dedi.Муҳаммад ибн Амр ибн Ато Набий ﷺ нинг саҳобаларидан бир неча киши билан ўтирган эди; улар Расулуллоҳ ﷺ нинг намозларини зикр қилдилар. Шунда Абу Ҳумайд ас-Соидий деди: «Мен сизларнинг ичингизда Расулуллоҳ ﷺ нинг намозларини энг яхши эслаб қолганингизман. Мен у зотни кўрдим: такбир айтганларида қўлларини елкалари рўпарасига келтирар эдилар; рукуъ қилганларида қўлларини тиззаларига маҳкам қўйиб, белини текис тутар эдилар; бошларини кўтарганларида ҳар бир умуртқаси ўз ўрнига қайтгунча тик турар эдилар; сажда қилганларида қўлларини на ёйиб, на юмиб қўяр, оёқларининг бармоқларини қиблага қаратар эдилар», деди.