عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا أَنْزَلَ اللَّهُ دَاء إِلا أنزل لَهُ دَوَاء» . رَوَاهُ البُخَارِيّ

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh hech bir dardni tushirmaganki, unga shifo ham tushirgan boʻlmasin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ ҳеч бир дардни туширмаганки, унга шифо ҳам туширган бўлмасин», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءٌ فَإِذَا أُصِيبَ دَوَاءٌ الدَّاءَ بَرَأَ بِإِذْنِ اللَّهِ» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Har bir dardning davosi bordir. Dardning davosi muvofiq kelsa, aziz va ulugʻ Allohning izni bilan (kasal) sogʻayadi», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар бир дарднинг давоси бордир. Дарднинг давоси мувофиқ келса, азиз ва улуғ Аллоҳнинг изни билан (касал) соғаяди», дедилар.

وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " الشِّفَاءُ فِي ثَلَاثٍ: فِي شَرْطَةِ مِحْجَمٍ أَوْ شَرْبَةِ عَسَلٍ أَوْ كَيَّةٍ بِنَارٍ وَأَنَا أَنْهَى أُمَّتِي عَنِ الْكَيِّ ". رَوَاهُ البُخَارِيّ

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Shifo uch narsada: qon oldirish (hijoma) tigʻida, asal sharbatida yoki olov bilan dogʻlashda; men esa ummatimni dogʻlashdan qaytaraman», dedilar. Buxoriy rivoyat qilgan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Шифо уч нарсада: қон олдириш (ҳижома) тиғида, асал шарбатида ёки олов билан доғлашда; мен эса умматимни доғлашдан қайтараман», дедилар. Бухорий ривоят қилган.

وَعَن جابرٍ قَالَ: رُمِيَ أَبِي يَوْمَ الْأَحْزَابِ عَلَى أَكْحَلِهِ فَكَوَاهُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ahzob (Xandaq) kuni Ubayning oyna tomiriga (oʻq) tegdi. Shunda Rasululloh ﷺ uni dogʻladilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аҳзоб (Хандақ) куни Убайнинг ойна томирига (ўқ) тегди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уни доғладилар.

وَعَنْهُ قَالَ: رُمِيَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فِي أكحله فحمسه النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ بِمِشْقَصٍ ثمَّ ورمت فحمسه الثَّانِيَة. رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Saʼd ibn Muoz qoʻlining tomiridan (akhal tomiridan) oʻq bilan yaralandi. Nabiy ﷺ oʻz qoʻllari bilan uni keng paykonli oʻq uchi bilan dogʻladilar. Soʻng u shishdi, shunda ikkinchi marta dogʻladilar. Muslim rivoyat qilgan.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Саъд ибн Муоз қўлининг томиридан (акҳал томиридан) ўқ билан яраланди. Набий ﷺ ўз қўллари билан уни кенг пайконли ўқ учи билан доғладилар. Сўнг у шишди, шунда иккинчи марта доғладилар. Муслим ривоят қилган.

وَعَنْهُ قَالَ: بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أُبيِّ بن كَعْب طَبِيبا فَقَطَعَ مِنْهُ عِرْقًا ثُمَّ كَوَاهُ عَلَيْهِ. رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Ubay ibn Kaʼbga bir tabibni yubordilar. (Tabib esa) undan bir tomirni kesib oldi, soʻng uni dogʻladi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Убай ибн Каъбга бир табибни юбордилар. (Табиб эса) ундан бир томирни кесиб олди, сўнг уни доғлади.

وَعَن أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «فِي الْحَبَّةِ السَّوْدَاءِ شِفَاءٌ مِنْ كُلِّ دَاءٍ إِلَّا السَّامَ» . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ: السَّامُ: الْمَوْتُ وَالْحَبَّةُ السَّوْدَاءُ: الشُّونِيزُ

(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺni (shunday) deganlarini eshitdi:) «Sevda donida (qora urugʻ da) — som (oʻ lim)dan boshqa — har bir dardga shifo bordir.» (Ibn Shihob: «Som — oʻ lim; sevda doni — shuniz(dir)» dedi.)(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺни (шундай) деганларини эшитди:) «Севда донида (қора уруғ да) — сом (ў лим)дан бошқа — ҳар бир дардга шифо бордир.» (Ибн Шиҳоб: «Сом — ў лим; севда дони — шуниз(дир)» деди.)

وَعَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: أَخِي اسْتَطْلَقَ بَطْنُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اسقيه عسَلاً» فَسَقَاهُ ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ: سَقَيْتُهُ فَلَمْ يَزِدْهُ إِلَّا اسْتِطْلَاقًا فَقَالَ لَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ. ثُمَّ جَاءَ الرَّابِعَةَ فَقَالَ: «اسْقِهِ عَسَلًا» . فَقَالَ: لَقَدْ سَقَيْتُهُ فَلَمْ يَزِدْهُ إِلَّا اسْتِطْلَاقًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «صَدَقَ اللَّهُ وَكَذَبَ بَطْنُ أَخِيكَ» . فَسَقَاهُ فَبَرَأَ

Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Nabiy ﷺ ning huzurlariga kelib: «Akamning ichi ketyapti», — dedi. Rasululloh ﷺ: «Unga asal ichir», — dedilar. U asal ichirdi, soʻng u zotning huzurlariga kelib: «Men unga asal ichirdim, ammo bu uning ichini battar ketkazdi», — dedi. U zot unga uch marta (shuni) aytdilar. Soʻng u toʻrtinchi marta keldi, shunda u zot: «Unga asal ichir», — dedilar. U: «Men unga ichirdim, ammo bu uning ichini battar ketkazdi», — dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Alloh rost aytdi, akangning qorni esa yolgʻon aytdi», — dedilar. U (yana) asal ichirdi, u sogʻaydi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир киши Набий ﷺ нинг ҳузурларига келиб: «Акамнинг ичи кетяпти», — деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Унга асал ичир», — дедилар. У асал ичирди, сўнг у зотнинг ҳузурларига келиб: «Мен унга асал ичирдим, аммо бу унинг ичини баттар кетказди», — деди. У зот унга уч марта (шуни) айтдилар. Сўнг у тўртинчи марта келди, шунда у зот: «Унга асал ичир», — дедилар. У: «Мен унга ичирдим, аммо бу унинг ичини баттар кетказди», — деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ рост айтди, акангнинг қорни эса ёлғон айтди», — дедилар. У (яна) асал ичирди, у соғайди.

وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ أَمْثَلَ مَا تَدَاوَيْتُمْ بِهِ الْحجامَة والقُسْط البحري»

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Siz davolanadigan eng afzal narsalar — hijoma (qon oldirish) va dengiz qusti (bahriy qust)dir», dedilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сиз даволанадиган энг афзал нарсалар — ҳижома (қон олдириш) ва денгиз қусти (баҳрий қуст)дир», дедилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تُعَذِّبُوا صِبْيَانَكُمْ بِالْغَمْزِ مِنَ الْعُذْرَةِ عَلَيْكُمْ بِالْقُسْطِ»

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bolalaringizni tomoq (bezi) shishini barmoq bilan bosib azoblamang; sizlarga qust (bilan davolashni tavsiya etaman)», dedilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Болаларингизни томоқ (бези) шишини бармоқ билан босиб азобламанг; сизларга қуст (билан даволашни тавсия этаман)», дедилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.

وَعَن أُمِّ قَيْسٍ قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «على مَ تَدْغَرْنَ أَوْلَادَكُنَّ بِهَذَا الْعِلَاقِ؟ عَلَيْكُنَّ بِهَذَا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ مِنْهَا ذَاتُ الْجَنْبِ يُسْعَطُ مِنَ الْعُذْرَةِ وَيُلَدُّ مِنْ ذَاتِ الْجنب»

(Ummu Qays (roziyallohu anho) aytdi:) Men Rasululloh ﷺning oldiga — bir oʻ gʻ lim bilan, men unga uzra (tomoq kasalligi) sababli (tomoqni) bosib ezgan holda — kirdim. U zot: «Nega bolalaringizni mana shu (tomoq) ezish (iʼloq) bilan azoblaysiz? Sizlar mana shu hind yogʻ ochi (ud)ni (ishlatishni) lozim tutinglar; chunki unda yetti (xil) shifo bordir — ulardan (biri) zotuljanb(dir): u uzra (kasalligi) uchun (burunga) saʼut (qilinadi), zotuljanb uchun (ogʻ izga) ladud (qilinadi)» dedilar. (Roviy:) Men Zuhriyni: «U bizga ikki (shifoni) bayon qildi, beshtasini esa bizga bayon qilmadi» deganini eshitdim. (Sufyonga: «Maʼmar ‹aʼlaqtu alayhi› deydi-ku» deyildi; u: «(Maʼmar) ‹aʼlaqtu anhu›ni yaxshi saqlamagan; men uni Zuhriyning ogʻ zidan (eshitib) yodlaganman» dedi.)(Умму Қайс (розияллоҳу анҳо) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдига — бир ў ғ лим билан, мен унга узра (томоқ касаллиги) сабабли (томоқни) босиб эзган ҳолда — кирдим. У зот: «Нега болаларингизни мана шу (томоқ) эзиш (иълоқ) билан азоблайсиз? Сизлар мана шу ҳинд ёғ очи (уд)ни (ишлатишни) лозим тутинглар; чунки унда етти (хил) шифо бордир — улардан (бири) зотулжанб(дир): у узра (касаллиги) учун (бурунга) саъут (қилинади), зотулжанб учун (оғ изга) ладуд (қилинади)» дедилар. (Ровий:) Мен Зуҳрийни: «У бизга икки (шифони) баён қилди, бештасини эса бизга баён қилмади» деганини эшитдим. (Суфёнга: «Маъмар ‹аълақту алайҳи› дейди-ку» дейилди; у: «(Маъмар) ‹аълақту анҳу›ни яхши сақламаган; мен уни Зуҳрийнинг оғ зидан (эшитиб) ёдлаганман» деди.)

وَعَنْ عَائِشَةَ وَرَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْحمى من فيج جَهَنَّم فَأَبْرِدُوهَا بِالْمَاءِ»

Rofiʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Isitma (bezgak) doʻzaxning qaynashidandir, shuning uchun uni suv bilan sovutinglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Asmo bint Abu Bakr, Ibn Umar, Zubayrning xotini, Oisha va Ibn Abbosdan ham (rivoyatlar) bor.Рофиъ ибн Хадиж (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Иситма (безгак) дўзахнинг қайнашидандир, шунинг учун уни сув билан совутинглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Асмо бинт Абу Бакр, Ибн Умар, Зубайрнинг хотини, Оиша ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоятлар) бор.

وَعَن أنسٍ قَالَ: رَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الرُّقْيَةِ مِنَ الْعَيْنِ وَالْحُمَّةِ وَالنَّمْلَةِ. رَوَاهُ مُسلم

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ koʻz (tegishi)dan, zaharli (chaqish)dan va namla (yara)dan ruqya qilishga ruxsat berdilar». Sufyonning hadisida (rivoyatchi) Yusuf ibn Abdulloh ibn al-Horis (deb keladi).Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ кўз (тегиши)дан, заҳарли (чақиш)дан ва намла (яра)дан руқя қилишга рухсат бердилар». Суфённинг ҳадисида (ривоятчи) Юсуф ибн Абдуллоҳ ибн ал-Ҳорис (деб келади).

وَعَن عَائِشَة قَالَتْ: أَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَسْتَرْقِيَ مِنَ الْعَيْنِ

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bizni koʻz (tegishi)dan (himoyalanish uchun) ruqya qilishga buyurdilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бизни кўз (тегиши)дан (ҳимояланиш учун) руқя қилишга буюрдилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.

وَعَنْ أُمِّ سَلَمَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى فِي بَيْتِهَا جَارِيَةً فِي وجهِها سفعة يَعْنِي صُفْرَةً فَقَالَ: «اسْتَرْقُوا لَهَا فَإِنَّ بِهَا النَّظْرَةَ»

(Ummu Salama (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ uning uyida — yuzida safʼa (qoramtir dogʻ ) (bor) bir joriya (qiz)ni koʻ rib: «Unga ruqya qildiringlar; chunki unda nazra (koʻ z tegishi) bor» dedilar. (Uqayl, Zuhriydan: ‹Menga Urva, Paygʻambar ﷺdan xabar berdi› dedi; Abdulloh ibn Solim, Zubaydiydan unga mutobaat qildi.)(Умму Салама (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ унинг уйида — юзида сафъа (қорамтир доғ ) (бор) бир жория (қиз)ни кў риб: «Унга руқя қилдиринглар; чунки унда назра (кў з тегиши) бор» дедилар. (Уқайл, Зуҳрийдан: ‹Менга Урва, Пайғамбар ﷺдан хабар берди› деди; Абдуллоҳ ибн Солим, Зубайдийдан унга мутобаат қилди.)

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ الرُّقَى فَجَاءَ آلُ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ كَانَتْ عِنْدَنَا رُقْيَةٌ نَرْقِي بِهَا مِنَ الْعَقْرَبِ وَأَنْتَ نَهَيْتَ عَنِ الرُّقَى فَعَرَضُوهَا عَلَيْهِ فَقَالَ: «مَا أَرَى بِهَا بَأْسًا مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمْ أَنْ يَنْفَعَ أَخَاهُ فَلْيَنْفَعْهُ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ruqyalardan (afsun-duolardan) qaytardilar. Shunda Amr ibn Hazmning oilasi Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh! Bizda chayon (chaqishi)dan davolaydigan bir ruqya bor edi, Siz esa ruqyalardan qaytardingiz», dedilar. Soʻng ular uni u zotga koʻrsatdilar. Shunda (u zot): «Men bunda zarar koʻrmayapman. Sizlardan kim birodariga foyda yetkaza olsa, foyda yetkazsin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ руқялардан (афсун-дуолардан) қайтардилар. Шунда Амр ибн Ҳазмнинг оиласи Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ! Бизда чаён (чақиши)дан даволайдиган бир руқя бор эди, Сиз эса руқялардан қайтардингиз», дедилар. Сўнг улар уни у зотга кўрсатдилар. Шунда (у зот): «Мен бунда зарар кўрмаяпман. Сизлардан ким биродарига фойда етказа олса, фойда етказсин», дедилар.

وَعَن عوفِ بن مَالك الْأَشْجَعِيّ قَالَ: كُنَّا نَرْقِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقُلْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَرَى فِي ذَلِكَ؟ فَقَالَ: «اعْرِضُوا عَلَيَّ رُقَاكُمْ لَا بَأْسَ بِالرُّقَى مَا لم يكن فِيهِ شرك» . رَوَاهُ مُسلم

Avf ibn Molik al-Ashjaʼiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz johiliyat davrida ruqya (afsun) qilar edik. Shunda: «Yo Rasululloh! Bu haqda nima deysiz?» dedik. (U zot): «Ruqyalaringizni menga koʻrsatinglar. Toki ichida shirk boʻlmasa, ruqyada zarar yoʻq», dedilar.Авф ибн Молик ал-Ашжаъий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз жоҳилият даврида руқя (афсун) қилар эдик. Шунда: «Ё Расулуллоҳ! Бу ҳақда нима дейсиз?» дедик. (У зот): «Руқяларингизни менга кўрсатинглар. Токи ичида ширк бўлмаса, руқяда зарар йўқ», дедилар.

وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْعَيْنُ حَقٌّ فَلَوْ كَانَ شَيْءٌ سَابَقَ الْقَدَرِ سَبَقَتْهُ الْعَيْنُ وَإِذَا اسْتُغْسِلْتُمْ فاغسِلوا» . رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Koʻz (tegishi) haqdir. Agar biror narsa qadarni oʻzib oʻtadigan boʻlsa, koʻz (tegishi) uni oʻzib oʻtardi. Sizdan choʻmilishingiz soʻralsa, choʻmiling», dedilar.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Кўз (тегиши) ҳақдир. Агар бирор нарса қадарни ўзиб ўтадиган бўлса, кўз (тегиши) уни ўзиб ўтарди. Сиздан чўмилишингиз сўралса, чўмилинг», дедилар.

عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ قَالَ: قَالُوا: يَا رَسُول الله أفنتداوى؟ قَالَ: «نعم يَا عبد اللَّهِ تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلَّا وَضَعَ لَهُ شِفَاءً غَيْرَ دَاءٍ وَاحِدٍ الْهَرم» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Aʼrobiylar: «Ey Rasululloh, davolanmaylikmi?» dedilar. U zot: «Ha, ey Allohning bandalari, davolaninglar! Chunki Alloh bironta dard yaratsa, albatta unga shifo — yoki davo — yaratgan, faqat bitta darddan boshqa», dedilar. Ular: «Ey Rasululloh, u qaysi (dard)?» dedilar. U zot: «Qarilik», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ibn Masʼud, Abu Hurayra, Abu Xuzoma — otasidan — va Ibn Abbosdan ham (rivoyat) bor. Bu hadis hasan sahihdir.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Аъробийлар: «Эй Расулуллоҳ, даволанмайликми?» дедилар. У зот: «Ҳа, эй Аллоҳнинг бандалари, даволанинглар! Чунки Аллоҳ биронта дард яратса, албатта унга шифо — ёки даво — яратган, фақат битта дарддан бошқа», дедилар. Улар: «Эй Расулуллоҳ, у қайси (дард)?» дедилар. У зот: «Қарилик», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Ибн Масъуд, Абу Ҳурайра, Абу Хузома — отасидан — ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

وَعَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تُكْرِهُوا مَرْضَاكُمْ عَلَى الطَّعَامِ فَإِنَّ اللَّهَ يُطْعِمُهُمْ وَيَسْقِيهِمْ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث غَرِيب

Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kasallaringizni taomga majburlamanglar, chunki Alloh tabaraka va taolo ularni yedirib va ichiradi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, uni faqat shu yoʻldan bilamiz, holos.Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Касалларингизни таомга мажбурламанглар, чунки Аллоҳ табарака ва таоло уларни едириб ва ичиради», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат шу йўлдан биламиз, ҳолос.

وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَوَى أَسْعَدَ بْنَ زُرَارَةَ مِنَ الشَّوْكَةِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيث غَرِيب

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Asʼad ibn Zuroraga shavka (qizamiq yoki tomoq ogʻrigʻi) sababli dogʻlash (kayy) qildilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ubay va Jobirdan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis hasan gʻaribdir.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Асъад ибн Зурорага шавка (қизамиқ ёки томоқ оғриғи) сабабли доғлаш (кайй) қилдилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Убай ва Жобирдан ҳам (ривоятлар) бор. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.

وَعَن زيد بن أَرقم قَالَ: أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَتَدَاوَى مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ بِالْقُسْطِ البحريِّ وَالزَّيْت. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bizga yon ogʻrigʻini (zotuljanbni) qust al-bahriy (dengiz qusti) va zaytun yogʻi bilan davolashni buyurdilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻarib sahihdir. Biz uni faqat Maymunning Zayd ibn Arqamdan (rivoyat qilgan) hadisidangina bilamiz. Bu hadisni Maymundan ilm ahlidan bir necha kishi rivoyat qilgan. Zotuljanb — bu sildir.Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бизга ён оғриғини (зотулжанбни) қуст ал-баҳрий (денгиз қусти) ва зайтун ёғи билан даволашни буюрдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир. Биз уни фақат Маймуннинг Зайд ибн Арқамдан (ривоят қилган) ҳадисидангина биламиз. Бу ҳадисни Маймундан илм аҳлидан бир неча киши ривоят қилган. Зотулжанб — бу силдир.

وَعَنْهُ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْعَتُ الزَّيْتَ وَالْوَرْسَ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ zotuljanb (yon-plevra) kasalligiga zaytun yogʻi va vars (oʻsimligi)ni tavsiya qilar edilar. Termiziy rivoyat qilgan.Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ зотулжанб (ён-плевра) касаллигига зайтун ёғи ва варс (ўсимлиги)ни тавсия қилар эдилар. Термизий ривоят қилган.

وَعَن أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَأَلَهَا: «بمَ تستَمشِينَ؟» قَالَت: بالشُّبْرمِ قَالَ: «حارٌّ حارٌّ» . قَالَتْ: ثُمَّ اسْتَمْشَيْتُ بِالسَّنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْ أَنَّ شَيْئًا كَانَ فِيهِ الشِّفَاءُ مِنَ الْمَوْتِ لَكَانَ فِي السَّنَا» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث حسن غَرِيب

Asmo bint Umays (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ undan: «Nima bilan ich yumshatasan (ich suradirasan)?» deb soʻradilar. U: «Shubrum bilan», dedi. (U zot): «Issiq, oʻtkir narsa», dedilar. (Asmo) aytdi: Soʻng men sano bilan ich yumshatdim. Shunda Nabiy ﷺ: «Agar biror narsada oʻlimdan shifo boʻlganida, u sanoda boʻlardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Yaʼni ich suradiruvchi dori (haqida).Асмо бинт Умайс (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ундан: «Нима билан ич юмшатасан (ич сурадирасан)?» деб сўрадилар. У: «Шубрум билан», деди. (У зот): «Иссиқ, ўткир нарса», дедилар. (Асмо) айтди: Сўнг мен сано билан ич юмшатдим. Шунда Набий ﷺ: «Агар бирор нарсада ўлимдан шифо бўлганида, у санода бўларди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Яъни ич сурадирувчи дори (ҳақида).

وشطره الأول (صَحِيحٌ) وَعَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ الدَّاءَ وَالدَّوَاءَ وَجَعَلَ لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءً فَتَدَاوُوا وَلَا تداوَوْا بحرامٍ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abu Dardo (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh dardni ham, davoni ham nozil qildi va har bir dardga davo qildi. Bas, davolaning, lekin harom (narsa) bilan davolanmang».Абу Дардо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ дардни ҳам, давони ҳам нозил қилди ва ҳар бир дардга даво қилди. Бас, даволанинг, лекин ҳаром (нарса) билан даволанманг».

وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ الدَّوَاءِ الْخَبِيثِ. رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ nopok dori (ishlatish)dan qaytardilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нопок дори (ишлатиш)дан қайтардилар.

وَعَنْ سَلْمَى خَادِمَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ: مَا كَانَ أَحَدٌ يَشْتَكِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَعًا فِي رَأْسِهِ إِلَّا قَالَ: «احْتَجِمْ» وَلَا وَجَعًا فِي رِجْلَيْهِ إِلَّا قَالَ: «اخْتَضِبْهُمَا» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Rasululloh ﷺning xizmatkori Salmo (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺga kim boshidagi ogʻriqdan shikoyat qilsa, albatta ‹Hijoma qildir (qon oldir)› der edilar; oyoqlaridagi ogʻriqdan shikoyat qilsa, albatta ‹Ularni xina bilan boʻya› der edilar», dedi.Расулуллоҳ ﷺнинг хизматкори Салмо (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺга ким бошидаги оғриқдан шикоят қилса, албатта ‹Ҳижома қилдир (қон олдир)› дер эдилар; оёқларидаги оғриқдан шикоят қилса, албатта ‹Уларни хина билан бўя› дер эдилар», деди.

وعنها قَالَت: مَا كَانَ يَكُونَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُرْحَةٌ وَلَا نَكْبَةٌ إِلَّا أَمَرَنِي أَنْ أَضَعَ عَلَيْهَا الْحِنَّاء. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Salmo (roziyallohu anho) — u Nabiy ﷺga xizmat qilar edi — rivoyat qiladiki, u dedi: Rasululloh ﷺda biron yara yoki shikast (zarba) boʻlsa, Rasululloh ﷺ menga albatta uning ustiga xina qoʻyishimni buyurardilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat Foidning hadisidan bilamiz. Baʼzilar bu hadisni Foiddan rivoyat qilib: «Ubaydulloh ibn Alidan, u buvisi Salmodan», dedilar. Ubaydulloh ibn Ali (boʻlishi) toʻgʻriroqdir. Va (uning ismi) Sulmo ham deyiladi.Салмо (розияллоҳу анҳо) — у Набий ﷺга хизмат қилар эди — ривоят қиладики, у деди: Расулуллоҳ ﷺда бирон яра ёки шикаст (зарба) бўлса, Расулуллоҳ ﷺ менга албатта унинг устига хина қўйишимни буюрардилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Фоиднинг ҳадисидан биламиз. Баъзилар бу ҳадисни Фоиддан ривоят қилиб: «Убайдуллоҳ ибн Алидан, у бувиси Салмодан», дедилар. Убайдуллоҳ ибн Али (бўлиши) тўғрироқдир. Ва (унинг исми) Сулмо ҳам дейилади.

وَعَن أبي كَبْشَة الْأَنْمَارِيِّ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يحتجم على هامته وَبَين كفيه وَهُوَ يَقُولُ: «مَنْ أَهْرَاقَ مِنْ هَذِهِ الدِّمَاءِ فَلَا يَضُرُّهُ أَنْ لَا يَتَدَاوَى بِشَيْءٍ لِشَيْءٍ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَابْن مَاجَه

Abu Kabsha al-Anmoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ boshlarining tepasidan va ikki kuraklarining orasidan hijoma (qon) oldirar va: «Kim shu qonlardan oqizsa (oldirsa), boshqa biror narsa uchun hech qanday davolanmasa ham, unga zarar boʻlmaydi», der edilar.Абу Кабша ал-Анморий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ бошларининг тепасидан ва икки куракларининг орасидан ҳижома (қон) олдирар ва: «Ким шу қонлардан оқизса (олдирса), бошқа бирор нарса учун ҳеч қандай даволанмаса ҳам, унга зарар бўлмайди», дер эдилар.

وَعَنْ جَابِرٌ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ احْتَجَمَ عَلَى وَرِكِهِ مِنْ وَثْءٍ كَانَ بِهِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ oʻzlariga yetgan lat (shikast) sababli sonlarining tepasidan hijoma (qon) oldirdilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ ўзларига етган лат (шикаст) сабабли сонларининг тепасидан ҳижома (қон) олдирдилар.

وَعَن ابنِ مَسْعُود قَالَ: حَدَّثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ علن لَيْلَةَ أُسَرِيَ بِهِ: أَنَّهُ لَمْ يَمُرَّ عَلَى مَلَأٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ إِلَّا أَمَرُوهُ: «مُرْ أُمَّتَكَ بِالْحِجَامَةِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث حسن غَرِيب

Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ Isro (meʼroj) kechasi haqida soʻzlab berib, oʻzlari farishtalardan biron jamoaning oldidan oʻtmadilar, illo ular: «Ummatingni qon oldirishga (hijomaga) buyur», deb buyurdilar, dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis Ibn Masʼudning hadisidan hasan gʻaribdir.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ Исро (меърож) кечаси ҳақида сўзлаб бериб, ўзлари фаришталардан бирон жамоанинг олдидан ўтмадилар, илло улар: «Умматингни қон олдиришга (ҳижомага) буюр», деб буюрдилар, дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис Ибн Масъуднинг ҳадисидан ҳасан ғарибдир.

وَعَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عُثْمَانَ: إِنَّ طَبِيبًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ضِفْدَعٍ يَجْعَلُهَا فِي دَوَاءٍ فَنَهَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ قَتْلِهَا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdurrahmon ibn Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir tabib Nabiy ﷺdan dori ichiga baqani solish haqida soʻradi. Shunda Nabiy ﷺ uni (baqani) oʻldirishdan qaytardilar.Абдурраҳмон ибн Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир табиб Набий ﷺдан дори ичига бақани солиш ҳақида сўради. Шунда Набий ﷺ уни (бақани) ўлдиришдан қайтардилар.

وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْتَجِمُ فِي الْأَخْدَعَيْنِ وَالْكَاهِلِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ: وَكَانَ يحتجمُ سبعَ عشرَة وتسع عشرَة وَإِحْدَى وَعشْرين

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ boʻyinning ikki tomir tomiri (axdaayn) va yelka (kohil) qismidan qon oldirar edilar. Va ular oyning oʻn yettinchi, oʻn toʻqqizinchi va yigirma birinchi kunlarida qon oldirardilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ibn Abbos va Maʼqil ibn Yasordan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis hasan sahihdir.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ бўйиннинг икки томир томири (ахдаайн) ва елка (коҳил) қисмидан қон олдирар эдилар. Ва улар ойнинг ўн еттинчи, ўн тўққизинчи ва йигирма биринчи кунларида қон олдирардилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Ибн Аббос ва Маъқил ибн Ясордан ҳам (ривоятлар) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْتَحِبُّ الْحِجَامَةَ لِسَبْعَ عَشْرَةَ وَتِسْعَ عَشْرَةَ وَإِحْدَى وَعِشْرِينَ. رَوَاهُ فِي شرح السّنة

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ (oyning) oʻn yettinchi, oʻn toʻqqizinchi va yigirma birinchi kunlari hijoma qildirishni yoqtirar edilar. Bagʻaviy ‹Sharh us-sunna›da rivoyat qilgan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ (ойнинг) ўн еттинчи, ўн тўққизинчи ва йигирма биринчи кунлари ҳижома қилдиришни ёқтирар эдилар. Бағавий ‹Шарҳ ус-сунна›да ривоят қилган.

وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنِ احْتَجَمَ لِسَبْعَ عَشْرَةَ وَتِسْعَ عَشْرَةَ وَإِحْدَى وَعِشْرِينَ كَانَ شِفَاءً لَهُ مِنْ كُلِّ دَاء» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺ: ‹Kim (oyning) oʻn yettinchi, oʻn toʻqqizinchi va yigirma birinchi kunlarida hijoma (qon) oldirsa, bu har bir dardga shifo boʻladi›, dedilar», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ким (ойнинг) ўн еттинчи, ўн тўққизинчи ва йигирма биринчи кунларида ҳижома (қон) олдирса, бу ҳар бир дардга шифо бўлади›, дедилар», деди.

وَعَن كبشةَ بنت أبي بكرةَ: أَنَّ أَبَاهَا كَانَ يُنْهِي أَهْلَهُ عَنِ الْحِجَامَةِ يَوْمَ الثُّلَاثَاءِ وَيَزْعُمُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَنَّ يَوْمَ الثُّلَاثَاءِ يَوْمُ الدَّمِ وَفِيهِ سَاعَةٌ لَا يَرْقَأُ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Kabsha bint Abu Bakra (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi — Musodan boshqasi «Kayyisa bint Abu Bakra» dedi —: uning otasi ahli oilasini seshanba kuni hijoma (qon) oldirishdan qaytarar va Rasululloh ﷺdan rivoyat qilib: «Seshanba qon kunidir, unda bir soat boʻladiki, (unda olingan qon) toʻxtamaydi», der edi.Кабша бинт Абу Бакра (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади — Мусодан бошқаси «Каййиса бинт Абу Бакра» деди —: унинг отаси аҳли оиласини сешанба куни ҳижома (қон) олдиришдан қайтарар ва Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилиб: «Сешанба қон кунидир, унда бир соат бўладики, (унда олинган қон) тўхтамайди», дер эди.

وَعَنِ الزُّهْرِيِّ مُرْسَلًا عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مِنْ احْتَجَمَ يَوْمَ الْأَرْبِعَاءِ أَوْ يَوْمَ السَّبْتِ فَأَصَابَهُ وَضَحٌ فَلَا يَلُومَنَّ إِلَّا نَفْسَهُ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَقَالَ: وَقَدْ أسْند وَلَا يَصح

az-Zuhriy (rahimahulloh)dan mursal tarzda Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: «Kim chorshanba yoki shanba kuni hijoma qildirsayu, unga peslik (baras) yuqsa, oʻzidan boshqani ayblamasin», dedilar. Ahmad va Abu Dovud rivoyat qilishgan. Abu Dovud: ‹U musnad qilingan, lekin sahih emas›, dedi.аз-Зуҳрий (раҳимаҳуллоҳ)дан мурсал тарзда Набий ﷺдан ривоят қилинади: «Ким чоршанба ёки шанба куни ҳижома қилдирсаю, унга песлик (барас) юқса, ўзидан бошқани айбламасин», дедилар. Аҳмад ва Абу Довуд ривоят қилишган. Абу Довуд: ‹У муснад қилинган, лекин саҳиҳ эмас›, деди.

وَعَنْهُ مُرْسَلًا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنِ احْتَجَمَ أَوِ اطَّلَى يَوْمَ السَّبْتِ أَوِ الْأَرْبِعَاءِ فَلَا يَلُومَنَّ إِلَّا نَفْسَهُ فِي الوَضَحِ» . رَوَاهُ فِي شرح السّنة

az-Zuhriy (rahimahulloh)dan mursal tarzda rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim shanba yoki chorshanba kuni hijoma qildirsa yoki (badaniga biror narsa) surtsa, peslik (baras) yuqqanida oʻzidan boshqani ayblamasin», dedilar. ‹Sharh us-sunna›da rivoyat qilingan.аз-Зуҳрий (раҳимаҳуллоҳ)дан мурсал тарзда ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким шанба ёки чоршанба куни ҳижома қилдирса ёки (баданига бирор нарса) суртса, песлик (барас) юққанида ўзидан бошқани айбламасин», дедилар. ‹Шарҳ ус-сунна›да ривоят қилинган.

وَعَنْ زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ رَأَى فِي عُنُقِي خَيْطًا فَقَالَ: مَا هَذَا؟ فَقُلْتُ: خَيْطٌ رُقِيَ لِي فِيهِ قَالَتْ: فَأَخَذَهُ فَقَطَعَهُ ثُمَّ قَالَ: أَنْتُمْ آلَ عَبْدَ اللَّهِ لَأَغْنِيَاءٌ عَنِ الشِّرْكِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُول: «إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ» فَقُلْتُ: لِمَ تَقُولُ هَكَذَا؟ لَقَدْ كَانَتْ عَيْنِي تُقْذَفُ وَكُنْتُ أَخْتَلِفُ إِلَى فُلَانٍ الْيَهُودِيِّ فَإِذَا رَقَاهَا سَكَنَتْ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ: إِنَّمَا ذَلِكِ عَمَلُ الشَّيْطَانِ كَانَ يَنْخَسُهَا بِيَدِهِ فَإِذَا رُقِيَ كُفَّ عَنْهَا إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكِ أَنْ تَقُولِي كَمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءٌ لَا يُغَادِرُ سقما» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u: «Rasululloh ﷺning: ‹Albatta, afsunlar, tumorlar va sehr-jodu (eru xotinni bir-biriga moyil qiladigan tilsim) shirkdir›, deb aytayotganlarini eshitdim», dedi. (Abdullohning xotini Zaynab) dedi: «Men: ‹Nega buni aytasiz? Vallohi, koʻzim oqib turardi, men falon yahudiyning oldiga borardim, u menga afsun qilar, afsun qilganda esa (koʻzim) tinchirdi›, dedim. Shunda Abdulloh: ‹Bu faqat shaytonning ishi edi, u (koʻzni) qoʻli bilan nuqir, afsun qilganda esa undan tortilardi. Senga Rasululloh ﷺ aytadigan narsani aytishing kifoya qilardi: Azobni ketkaz, ey odamlarning Robbi, shifo ber, Sen Shifo beruvchisan, Sening shifongdan boshqa shifo yoʻqdir, shunday shifoki, hech qanday kasallikni qoldirmaydi›, dedi.»Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у: «Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Албатта, афсунлар, туморлар ва сеҳр-жоду (эру хотинни бир-бирига мойил қиладиган тилсим) ширкдир›, деб айтаётганларини эшитдим», деди. (Абдуллоҳнинг хотини Зайнаб) деди: «Мен: ‹Нега буни айтасиз? Валлоҳи, кўзим оқиб турарди, мен фалон яҳудийнинг олдига борардим, у менга афсун қилар, афсун қилганда эса (кўзим) тинчирди›, дедим. Шунда Абдуллоҳ: ‹Бу фақат шайтоннинг иши эди, у (кўзни) қўли билан нуқир, афсун қилганда эса ундан тортиларди. Сенга Расулуллоҳ ﷺ айтадиган нарсани айтишинг кифоя қиларди: Азобни кетказ, эй одамларнинг Робби, шифо бер, Сен Шифо берувчисан, Сенинг шифонгдан бошқа шифо йўқдир, шундай шифоки, ҳеч қандай касалликни қолдирмайди›, деди.»

وَعَن جَابر قَالَ: سُئِلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النُّشْرَةِ فَقَالَ: «هُوَ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺdan nushra (sehrni sehr bilan yechish) haqida soʻralganida, u zot: ‹U shayton ishidandir›, dedilar», dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺдан нушра (сеҳрни сеҳр билан ечиш) ҳақида сўралганида, у зот: ‹У шайтон ишидандир›, дедилар», деди.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَا أُبَالِي مَا أَتَيْتُ إِنْ أَنَا شَرِبْتُ تِرْيَاقًا أَوْ تَعَلَّقْتُ تَمِيمَةً أَوْ قُلْتُ الشِّعْرَ مِنْ قِبَلِ نَفْسِي» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Agar men tiryoq ichsam yoki tumor osib olsam yoki oʻzimcha sheʼr aytsam, qilgan ishimdan parvo qilmaydigan kishi boʻlib qolaman». Abu Dovud aytdi: Bu Nabiy ﷺga xos boʻlgan, baʼzi qavm esa unga, yaʼni tiryoqqa ruxsat berishgan.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Агар мен тирёқ ичсам ёки тумор осиб олсам ёки ўзимча шеър айтсам, қилган ишимдан парво қилмайдиган киши бўлиб қоламан». Абу Довуд айтди: Бу Набий ﷺга хос бўлган, баъзи қавм эса унга, яъни тирёққа рухсат беришган.

وَعَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ اكْتَوَى أَوِ اسْتَرْقَى فَقَدْ بَرِئَ مِنَ التَّوَكُّلِ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيّ وَابْن مَاجَه

Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ: «Kimki (oʻzini) dogʻlatsa yoki ruqya (duo bilan davolanishni) talab qilsa, u tavakkuldan voz kechibdi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ibn Masʼud, Ibn Abbos va Imron ibn Husayndan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимки (ўзини) доғлатса ёки руқя (дуо билан даволанишни) талаб қилса, у таваккулдан воз кечибди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Ибн Масъуд, Ибн Аббос ва Имрон ибн Ҳусайндан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

وَعَنْ عِيسَى بْنِ حَمْزَةَ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى عبدِ الله بن عُكيم وَبِهِ حُمْرَةٌ فَقُلْتُ: أَلَا تُعَلِّقُ تَمِيمَةً؟ فَقَالَ: نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَعَلَّقَ شَيْئًا وُكِلَ إِليهِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Ukaym (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Uning huzuriga kirilganda, unda humra (qizil yalligʻlanish) kasali bor edi. Unga: «Tumor osib qoʻymaysizmi?» deyildi. U: «Bundan Allohdan panoh soʻraymiz. Rasululloh ﷺ: ‹Kim (shifo tilab) biror narsani osib qoʻysa, oʻsha narsaga topshirib qoʻyiladi›, dedilar», dedi. Abu Dovud rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Укайм (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Унинг ҳузурига кирилганда, унда ҳумра (қизил яллиғланиш) касали бор эди. Унга: «Тумор осиб қўймайсизми?» дейилди. У: «Бундан Аллоҳдан паноҳ сўраймиз. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ким (шифо тилаб) бирор нарсани осиб қўйса, ўша нарсага топшириб қўйилади›, дедилар», деди. Абу Довуд ривоят қилган.

وَعَن عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا رُقْيَةَ إِلَّا مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ ابْن مَاجَه عَن بُرَيْدَة

Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Koʻz (tegishi) yoki zaharli chaqishdan boshqasiga ruqya (qilish kerak) emas», dedilar. Abu Iso aytdi: Shuʼba bu hadisni Husayndan, u Shaʼbiydan, u Buraydadan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshash qilib rivoyat qilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кўз (тегиши) ёки заҳарли чақишдан бошқасига руқя (қилиш керак) эмас», дедилар. Абу Исо айтди: Шуъба бу ҳадисни Ҳусайндан, у Шаъбийдан, у Бурайдадан, у Набий ﷺдан шунга ўхшаш қилиб ривоят қилган.

وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا رُقْيَةَ إِلَّا مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ دَمٍ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Koʻz (tegishi), zaharli hasharot chaqishi yoki toʻxtamaydigan qon (oqishi)dan boshqa narsada afsun yoʻq», dedilar. (Roviy) Abbos ‹koʻz›ni zikr qilmadi. Bu Sulaymon ibn Dovudning lafzidir.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кўз (тегиши), заҳарли ҳашарот чақиши ёки тўхтамайдиган қон (оқиши)дан бошқа нарсада афсун йўқ», дедилар. (Ровий) Аббос ‹кўз›ни зикр қилмади. Бу Сулаймон ибн Довуднинг лафзидир.

وَعَن أَسمَاء بنت عُميس قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ وَلَدَ جَعْفَرٍ تُسْرِعُ إِلَيْهِمُ الْعَيْنُ أَفَأَسْتَرْقِي لَهُمْ؟ قَالَ: «نَعَمْ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ شَيْءٌ سَابِقُ الْقَدَرِ لَسَبَقَتْهُ العينُ» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَابْن مَاجَه

Asmo bint Umays (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: «Ey Rasululloh, Jaʼfarning bolalariga koʻz (tegishi) tez taʼsir qiladi, ularga ruqya qildiraymi?» Shunda u zot: «Ha, zero agar biror narsa qadarni ortda qoldiradigan (undan oʻzib ketadigan) boʻlganida, koʻz (tegishi) uni ortda qoldirgan boʻlardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Imron ibn Husayn va Buraydadan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis hasan sahihdir.Асмо бинт Умайс (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: «Эй Расулуллоҳ, Жаъфарнинг болаларига кўз (тегиши) тез таъсир қилади, уларга руқя қилдирайми?» Шунда у зот: «Ҳа, зеро агар бирор нарса қадарни ортда қолдирадиган (ундан ўзиб кетадиган) бўлганида, кўз (тегиши) уни ортда қолдирган бўларди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Имрон ибн Ҳусайн ва Бурайдадан ҳам (ривоятлар) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

وَعَن الشَّفاءِ بنت عبد الله قَالَتْ: دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا عِنْدَ حَفْصَةَ فَقَالَ: «أَلَا تُعَلِّمِينَ هَذِهِ رُقْيَةَ النَّمْلَةِ كَمَا عَلَّمْتِيهَا الْكِتَابَةَ؟» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdullohning qizi Shifo (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u: «Men Hafsaning oldida ekanimda, Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar va menga: ‹Unga yozishni oʻrgatganing kabi, namla (terining yarali kasalligi) afsunini ham oʻrgatmaysanmi?› dedilar», dedi.Абдуллоҳнинг қизи Шифо (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у: «Мен Ҳафсанинг олдида эканимда, Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кирдилар ва менга: ‹Унга ёзишни ўргатганинг каби, намла (терининг ярали касаллиги) афсунини ҳам ўргатмайсанми?› дедилар», деди.

وَعَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ قَالَ: رَأَى عَامِرُ بْنُ رَبِيعَةَ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ يَغْتَسِلُ فَقَالَ: وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ وَلَا جِلْدَ مُخَبَّأَةٍ قَالَ: فَلُبِطَ سَهْلٌ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ؟ وَاللَّهِ مَا يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَقَالَ: «هَلْ تَتَّهِمُونَ لَهُ أَحَدًا؟» فَقَالُوا: نَتَّهِمُ عَامِرَ بْنَ رَبِيعَةَ قَالَ: فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامِرًا فَتُغُلِّظَ عَلَيْهِ وَقَالَ: «عَلَامَ يَقْتُلُ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ؟ أَلَا بَرَّكْتَ؟ اغْتَسِلْ لَهُ» . فَغَسَلَ لَهُ عَامِرٌ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ وَمِرْفَقَيْهِ وَرُكْبَتَيْهِ وَأَطْرَافَ رِجْلَيْهِ وَدَاخِلَةَ إِزَارِهِ فِي قَدَحٍ ثُمَّ صُبَّ عَلَيْهِ فَرَاحَ مَعَ النَّاسِ لَيْسَ لَهُ بَأْس. رَوَاهُ فِي شَرْحِ السُّنَّةِ وَرَوَاهُ مَالِكٌ وَفِي رِوَايَتِهِ: قَالَ: «إِن الْعين حق تَوَضَّأ لَهُ»

Abu Umoma ibn Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Omir ibn Rabia Sahl ibn Hunayfning gʻusl qilayotganini koʻrib: «Vallohi, men bugungidek teri koʻrmadim, hatto parda ortida saqlangan qizning terisini ham!» dedi. Shunda Sahl yiqilib yerga yotib qoldi. Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, Sahl ibn Hunayfga bir chora qila olasizmi? Vallohi, u boshini koʻtara olmayapti», deyildi. U zot: «Uni kimdandir gumon qilyapsizlarmi?» dedilar. Ular: «Omir ibn Rabiadan gumon qilyapmiz», dedilar. Rasululloh ﷺ Omirni chaqirib, unga qattiq gapirdilar va: «Nega biringiz oʻz birodarini oʻldiradi? Nega baraka tilab ‹borakalloh› demading? Uning uchun gʻusl qil!» dedilar. Shunda Omir uning uchun bir qadahga yuzini, qoʻllarini, ikki tirsagini, ikki tizzasini, oyoqlari uchini va izorining ich tomonini yuvdi, soʻng u suv uning ustidan quyildi. Shunda Sahl hech qanday ozorsiz odamlar bilan turib ketdi. ‹Sharh us-sunna›da rivoyat qilingan. Molik ham rivoyat qilgan boʻlib, uning rivoyatida: «Albatta koʻz (tegishi) haqdir, uning uchun tahorat ol», deyilgan.Абу Умома ибн Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Омир ибн Рабиа Саҳл ибн Ҳунайфнинг ғусл қилаётганини кўриб: «Валлоҳи, мен бугунгидек тери кўрмадим, ҳатто парда ортида сақланган қизнинг терисини ҳам!» деди. Шунда Саҳл йиқилиб ерга ётиб қолди. Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, Саҳл ибн Ҳунайфга бир чора қила оласизми? Валлоҳи, у бошини кўтара олмаяпти», дейилди. У зот: «Уни кимдандир гумон қиляпсизларми?» дедилар. Улар: «Омир ибн Рабиадан гумон қиляпмиз», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ Омирни чақириб, унга қаттиқ гапирдилар ва: «Нега бирингиз ўз биродарини ўлдиради? Нега барака тилаб ‹боракаллоҳ› демадинг? Унинг учун ғусл қил!» дедилар. Шунда Омир унинг учун бир қадаҳга юзини, қўлларини, икки тирсагини, икки тиззасини, оёқлари учини ва изорининг ич томонини ювди, сўнг у сув унинг устидан қуйилди. Шунда Саҳл ҳеч қандай озорсиз одамлар билан туриб кетди. ‹Шарҳ ус-сунна›да ривоят қилинган. Молик ҳам ривоят қилган бўлиб, унинг ривоятида: «Албатта кўз (тегиши) ҳақдир, унинг учун таҳорат ол», дейилган.

وَعَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَعَوَّذُ مِنَ الْجَانِّ وَعَيْنِ الْإِنْسَانِ حَتَّى نَزَلَتِ الْمُعَوِّذَتَانِ فَلَمَّا نزلت أَخذ بهما وَترك سِوَاهُمَا. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث حسن غَرِيب

Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ jinlardan va insonning koʻzi (tegishi)dan panoh tilar edilar, toki Muavvizatayn (Falaq va Nos suralari) nozil boʻldi. Ular nozil boʻlgach, u zot ularni (oʻqishni) tutib, ulardan boshqasini tark qildilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Anasdan ham (rivoyat) bor. Bu hadis hasan gʻaribdir.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ жинлардан ва инсоннинг кўзи (тегиши)дан паноҳ тилар эдилар, токи Муаввизатайн (Фалақ ва Нос суралари) нозил бўлди. Улар нозил бўлгач, у зот уларни (ўқишни) тутиб, улардан бошқасини тарк қилдилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Анасдан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.

وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «هَلْ رُئِيَ فِيكُمُ الْمُغَرِّبُونَ؟» قُلْتُ: وَمَا الْمُغَرِّبُونَ؟ قَالَ: «الَّذِينَ يَشْتَرِكُ فِيهِمُ الْجِنُّ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Muʼminlarning onasi Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: Rasululloh ﷺ menga: «Sizlarning oraingizda mugʻarribunlar koʻrildimi?» — yoki shunga oʻxshash boshqa soʻz aytdilar. Men: «Mugʻarribunlar nima?» dedim. U zot: «Ular tarkibida jinlar (qoni) sherik boʻlganlardir», dedilar.Муъминларнинг онаси Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Сизларнинг ораингизда муғаррибунлар кўрилдими?» — ёки шунга ўхшаш бошқа сўз айтдилар. Мен: «Муғаррибунлар нима?» дедим. У зот: «Улар таркибида жинлар (қони) шерик бўлганлардир», дедилар.

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْمَعِدَةُ حَوْضُ الْبَدَنِ وَالْعُرُوقُ إِلَيْهَا وَارِدَةٌ فَإِذَا صَحَّتِ الْمَعِدَةُ صَدَرَتِ الْعُرُوقُ بِالصِّحَّةِ وَإِذَا فَسَدَتِ الْمَعِدَةُ صَدَرَتِ الْعُرُوقُ بِالسقمِ»

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Meʼda tananing havzidir, tomirlar unga quyiladi. Meʼda sogʻ boʻlsa, tomirlar sihat bilan qaytadi, meʼda buzilsa, tomirlar kasallik bilan qaytadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Меъда тананинг ҳавзидир, томирлар унга қуйилади. Меъда соғ бўлса, томирлар сиҳат билан қайтади, меъда бузилса, томирлар касаллик билан қайтади», дедилар.

وَعَن عَليّ قَالَ: بَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ يُصَلِّي فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الْأَرْضِ فَلَدَغَتْهُ عَقْرَبٌ فَنَاوَلَهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَعْلِهِ فَقَتَلَهَا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ: «لَعَنَ اللَّهُ الْعَقْرَبَ مَا تَدَعُ مُصَلِّيًا وَلَا غَيْرَهُ أَوْ نَبِيًّا وَغَيْرَهُ» ثُمَّ دَعَا بملحٍ وماءٍ فَجعله فِي إِناءٍ ثمَّ جَعَلَ يَصُبُّهُ عَلَى أُصْبُعِهِ حَيْثُ لَدَغَتْهُ وَيَمْسَحُهَا وَيُعَوِّذُهَا بِالْمُعَوِّذَتَيْنِ. رَوَاهُمَا الْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir kecha Rasululloh ﷺ namoz oʻqiyotgan edilar, qoʻllarini yerga qoʻygan edilar, ularni chayon chaqdi. Rasululloh ﷺ oyoq kiyimlari bilan uni urib oʻldirdilar. Namozdan boʻshagach: «Alloh chayonni laʼnatlasin! U na namoz oʻquvchini, na boshqasini, na paygʻambarni, na oʻzgasini tinch qoʻymaydi», dedilar. Soʻngra tuz va suv keltirishni soʻradilar, uni idishga solib, chayon chaqqan barmoqlariga quya boshladilar, uni silar va muavvizatayn ikki sura bilan panoh tilar edilar. Bayhaqiy ‹Shuʼab al-iymon›da rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир кеча Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқиётган эдилар, қўлларини ерга қўйган эдилар, уларни чаён чақди. Расулуллоҳ ﷺ оёқ кийимлари билан уни уриб ўлдирдилар. Намоздан бўшагач: «Аллоҳ чаённи лаънатласин! У на намоз ўқувчини, на бошқасини, на пайғамбарни, на ўзгасини тинч қўймайди», дедилар. Сўнгра туз ва сув келтиришни сўрадилар, уни идишга солиб, чаён чаққан бармоқларига қуя бошладилар, уни силар ва муаввизатайн икки сура билан паноҳ тилар эдилар. Байҳақий ‹Шуъаб ал-иймон›да ривоят қилган.

وَعَن عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ قَالَ: أَرْسَلَنِي أَهْلِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِقَدَحٍ مِنْ مَاءٍ وَكَانَ إِذَا أَصَابَ الْإِنْسَانَ عَيْنٌ أَوْ شَيْءٌ بَعَثَ إِلَيْهَا مِخْضَبَهُ فَأَخْرَجَتْ مِنْ شَعْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَتْ تُمْسِكُهُ فِي جُلْجُلٍ مِنْ فِضَّةٍ فَخَضْخَضَتْهُ لَهُ فَشَرِبَ مِنْهُ قَالَ: فَاطَّلَعْتُ فِي الْجُلْجُلِ فَرَأَيْت شَعرَات حَمْرَاء. رَوَاهُ البُخَارِيّ

(Usmon ibn Abdulloh ibn Mavhab aytdi:) Oilam meni Ummu Salamaning oldiga kumushdan (yasalgan) — Isroil uch barmogʻini (uning kichikligini koʻrsatib) qisib (ishora qildi) — bir suv idishi bilan yubordi; uning ichida Paygʻambar ﷺning soch (tuk)laridan (bir necha tola) bor edi. Bir kishiga koʻz (tegsa) yoki biror (dard) yetsa, u oʻzining (suv solib) yuvinadigan idishini unga (Ummu Salamaga) yuborardi. Men (qoʻngʻiroqsimon) idishchaga moʻraladim va qizil (tusli, bir necha) tukni koʻrdim.(Усмон ибн Абдуллоҳ ибн Мавҳаб айтди:) Оилам мени Умму Саламанинг олдига кумушдан (ясалган) — Исроил уч бармоғини (унинг кичиклигини кўрсатиб) қисиб (ишора қилди) — бир сув идиши билан юборди; унинг ичида Пайғамбар ﷺнинг соч (тук)ларидан (бир неча тола) бор эди. Бир кишига кўз (тегса) ёки бирор (дард) еца, у ўзининг (сув солиб) ювинадиган идишини унга (Умму Саламага) юборарди. Мен (қўнғироқсимон) идишчага мўраладим ва қизил (тусли, бир неча) тукни кўрдим.

وَعَن أبي هريرةَ إِنَّ نَاسًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا لرسولِ الله: الْكَمْأَةُ جُدَرِيُّ الْأَرْضِ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْكَمْأَةُ مِنَ الْمَنِّ وَمَاؤُهَا شِفَاءٌ لِلْعَيْنِ وَالْعَجْوَةُ مِنَ الْجَنَّةِ وَهِيَ شِفَاءٌ مِنَ السُّمِّ» . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ: فَأَخَذْتُ ثَلَاثَةَ أَكْمُؤٍ أَوْ خَمْسًا أَوْ سَبْعًا فَعَصَرْتُهُنَّ وَجَعَلْتُ مَاءَهُنَّ فِي قَارُورَةٍ وَكَحَّلْتُ بِهِ جَارِيَةً لِي عَمْشَاءَ فَبَرَأَتْ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ حسن

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺning sahobalaridan baʼzi kishilar: «Kamʼa (qoʻziqorin) — yerning chechagi (suvchechagi)dir», dedilar. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Kamʼa mann (jannat taomi)dandir va uning suvi koʻz uchun shifodir. Ajva (xurmosi) esa jannatdandir va u zahar uchun shifodir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺнинг саҳобаларидан баъзи кишилар: «Камъа (қўзиқорин) — ернинг чечаги (сувчечаги)дир», дедилар. Шунда Пайғамбар ﷺ: «Камъа манн (жаннат таоми)дандир ва унинг суви кўз учун шифодир. Ажва (хурмоси) эса жаннатдандир ва у заҳар учун шифодир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир.

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ لَعِقَ الْعَسَلَ ثَلَاثَ غَدَوَاتٍ فِي كلِّ شهر لم يصبهُ عَظِيم الْبلَاء»

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim har oyda uch tong asal yalasa, unga katta bir ofat yetmaydi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ҳар ойда уч тонг асал яласа, унга катта бир офат етмайди», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " عَلَيْكُمْ بِالشِّفَاءَيْنِ: الْعَسَلِ وَالْقُرْآنِ ". رَوَاهُمَا ابْنُ مَاجَهْ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ وَقَالَ: وَالصَّحِيحُ أَنَّ الْأَخِيرَ مَوْقُوفٌ عَلَى ابْنِ مَسْعُودٍ

Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlarga ikki shifoni, asal va Qurʼonni lozim tuting», dedilar.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизларга икки шифони, асал ва Қуръонни лозим тутинг», дедилар.

وَعَن أبي كَبْشَة الْأَنْمَارِيِّ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ احْتَجَمَ عَلَى هَامَتِهِ مِنَ الشَّاةِ الْمَسْمُومَةِ قَالَ مَعْمَرٌ: فَاحْتَجَمْتُ أَنَا مِنْ غَيْرِ سُمٍّ كَذَلِكَ فِي يَافُوخِي فَذَهَبَ حُسْنُ الْحِفْظِ عَنِّي حَتَّى كُنْتُ أُلَقَّنُ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ فِي الصَّلَاةِ. رَوَاهُ رزين

Abu Kabsha al-Anmoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zaharlangan qoʻy sababli boshlarining tepasidan qon oldirdilar (hijoma qildirdilar). Maʼmar aytdi: men ham zahar sababi boʻlmasa-da, xuddi shunday boshimning tepasidan qon oldirdim, natijada yaxshi yodlash quvvatim ketib qoldi, hatto namozda menga Fotiha surasi talqin qilinadigan boʻlib qoldi. Razin rivoyat qilgan.Абу Кабша ал-Анморий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ заҳарланган қўй сабабли бошларининг тепасидан қон олдирдилар (ҳижома қилдирдилар). Маъмар айтди: мен ҳам заҳар сабаби бўлмаса-да, худди шундай бошимнинг тепасидан қон олдирдим, натижада яхши ёдлаш қувватим кетиб қолди, ҳатто намозда менга Фотиҳа сураси талқин қилинадиган бўлиб қолди. Разин ривоят қилган.

وَعَن نافعٍ قَالَ: قَالَ ابنُ عمر: يَا نَافِع يَنْبغ بِي الدَّمُ فَأْتِنِي بِحَجَّامٍ وَاجْعَلْهُ شَابًّا وَلَا تَجْعَلهُ شَيخا وَلَا صَبيا. وَقَالَ ابْنِ عُمَرُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الْحِجَامَةُ عَلَى الرِّيقِ أَمْثَلُ وَهِيَ تُزِيدُ فِي الْعَقْلِ وَتُزِيدُ فِي الْحِفْظِ وَتُزِيدُ الْحَافِظَ حِفْظًا فَمَنْ كَانَ مُحْتَجِمًا فَيَوْمَ الْخَمِيسِ عَلَى اسْمِ اللَّهِ تَعَالَى وَاجْتَنِبُوا الْحِجَامَةَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَيَوْمَ السَّبْتِ وَيَوْمَ الْأَحَدِ فَاحْتَجِمُوا يَوْمَ الِاثْنَيْنِ وَيَوْمَ الثُّلَاثَاءِ وَاجْتَنِبُوا الْحِجَامَةَ يَوْمَ الْأَرْبِعَاءِ فَإِنَّهُ الْيَوْمُ الَّذِي أُصِيبَ بِهِ أَيُّوبُ فِي الْبَلَاءِ. وَمَا يَبْدُو جُذَامٌ وَلَا بَرَصٌ إِلَّا فِي يَوْمِ الْأَرْبِعَاءِ أَوْ لَيْلَةِ الأربعاءِ» . رَوَاهُ ابنُ مَاجَه

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Ey Nofiʼ, qonim qoʻzib qoldi, menga bir hajjom keltir, uni yosh yigit qil, keksa chol ham, yosh bola ham qilma». Yana Ibn Umar aytdi: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Nahorga hijoma qildirish afzalroq, u aqlni ziyoda qiladi, xotirani ziyoda qiladi va xotirali kishining xotirasini yanada ziyoda qiladi. Bas, kim hijoma qildiruvchi boʻlsa, Allohning nomi bilan payshanba kuni qildirsin. Juma, shanba va yakshanba kuni hijoma qildirishdan saqlaninglar. Dushanba va seshanba kuni hijoma qildiringlar. Chorshanba kuni hijoma qildirishdan saqlaninglar, chunki u Ayyubga balo yetgan kundir. Moxov va pes chorshanba kunidan yoki chorshanba kechasidan boshqa vaqtda paydo boʻlmaydi›, deb aytganlarini eshitganman».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Эй Нофиъ, қоним қўзиб қолди, менга бир ҳажжом келтир, уни ёш йигит қил, кекса чол ҳам, ёш бола ҳам қилма». Яна Ибн Умар айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Наҳорга ҳижома қилдириш афзалроқ, у ақлни зиёда қилади, хотирани зиёда қилади ва хотирали кишининг хотирасини янада зиёда қилади. Бас, ким ҳижома қилдирувчи бўлса, Аллоҳнинг номи билан пайшанба куни қилдирсин. Жума, шанба ва якшанба куни ҳижома қилдиришдан сақланинглар. Душанба ва сешанба куни ҳижома қилдиринглар. Чоршанба куни ҳижома қилдиришдан сақланинглар, чунки у Айюбга бало етган кундир. Мохов ва пес чоршанба кунидан ёки чоршанба кечасидан бошқа вақтда пайдо бўлмайди›, деб айтганларини эшитганман».

وَعَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْحِجَامَةُ يَوْمُ الثُّلَاثَاءِ لِسَبْعَ عَشْرَةَ مِنَ الشَّهْرِ دَوَاءٌ لِدَاءِ السَّنَةِ» . رَوَاهُ حَرْبُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْكِرْمَانِيُّ صَاحِبُ أَحْمَدَ وَلَيْسَ إِسْنَادُهُ بِذَاكَ هَكَذَا فِي الْمُنْتَقى وروى رزين نَحوه عَن أبي هُرَيْرَة

Maʼqil ibn Yasor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Oʻlim toʻshagidagilaringiz oldida uni oʻqinglar», dedilar. Yaʼni Yosinni.Маъқил ибн Ясор (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ўлим тўшагидагиларингиз олдида уни ўқинглар», дедилар. Яъни Ёсинни.

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَا طِيَرَةَ وَخَيْرُهَا الْفَأْلُ» قَالُوا: وَمَا الْفَأْلُ؟ قَالَ: «الْكَلِمَةُ الصَّالِحَة يسْمعهَا أحدكُم»

(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Rasululloh ﷺni: «Tiyara (yomon fol) yoʻq; uning eng yaxshisi — faʼl(dir)» deganlarini eshitdim. Ular: «Faʼl nima?» dedi. U zot: «Biringiz eshitadigan yaxshi soʻ z(dir)» dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺни: «Тияра (ёмон фол) йўқ; унинг энг яхшиси — фаъл(дир)» деганларини эшитдим. Улар: «Фаъл нима?» деди. У зот: «Бирингиз эшитадиган яхши сў з(дир)» дедилар.

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا عَدْوَى وَلَا طِيَرَةَ وَلَا هَامة وَلَا صقر وفر الْمَجْذُومِ كَمَا تَفِرُّ مِنَ الْأَسَدِ» . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ

(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «(Yuqadi deb eʼtiqod qilingan) adviy (yuqumlilik) yoʻq, (qushlardan yomon) fol yoʻq, hama (boyqush xurofoti) yoʻq va safar (oyidagi xurofot) yoʻq; (lekin) juzomli (moxov)dan — sherdan qochgandek — qoch» dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «(Юқади деб эътиқод қилинган) адвий (юқумлилик) йўқ, (қушлардан ёмон) фол йўқ, ҳама (бойқуш хурофоти) йўқ ва сафар (ойидаги хурофот) йўқ; (лекин) жузомли (мохов)дан — шердан қочгандек — қоч» дедилар.

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا عَدْوَى وَلَا هَامَةَ وَلَا صفر» . فَقَالَ أَعْرَابِي: يَا رَسُول فَمَا بَالُ الْإِبِلِ تَكُونُ فِي الرَّمْلِ لَكَأَنَّهَا الظباء فيخالها الْبَعِير الأجرب فيجر بِهَا؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فَمن أعدى الأول» . رَوَاهُ البُخَارِيّ

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yuqumli kasallik (oʻz-oʻzidan birovga oʻtishi) yoʻq, homa (boyqush bilan bogʻliq xurofot) yoʻq, badgumonlik (qush uchirib fol ochish) yoʻq; men yaxshi folni (xayrli soʻzni) yaxshi koʻraman», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Юқумли касаллик (ўз-ўзидан бировга ўтиши) йўқ, ҳома (бойқуш билан боғлиқ хурофот) йўқ, бадгумонлик (қуш учириб фол очиш) йўқ; мен яхши фолни (хайрли сўзни) яхши кўраман», — дедилар.

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا عَدْوَى وَلَا هَامَةَ وَلَا نَوْءَ وَلَا صفر» . رَوَاهُ مُسلم

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «(Oʻz-oʻzidan) yuqish yoʻq, homa (oʻlik ruhi qushga aylanishi) yoʻq, yulduzdan yomgʻir kutish yoʻq va safar (oyidan shumlanish) yoʻq», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «(Ўз-ўзидан) юқиш йўқ, ҳома (ўлик руҳи қушга айланиши) йўқ, юлдуздан ёмғир кутиш йўқ ва сафар (ойидан шумланиш) йўқ», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَا عَدْوَى وَلَا صَفَرَ وَلَا غُولَ» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: men Nabiy ﷺ ning: «Kasal yuqishi yoʻq, safar yoʻq, gʻul yoʻq», deganlarini eshitdim. (Roviy) dedi: Men Abuz-Zubayrning shuni zikr qilganini ham eshitdimki, Jobir ularga oʻzining «safar yoʻq» degan soʻzini tafsir qilib bergan. Abuz-Zubayr dedi: safar — bu qorin (dardi). Jobirdan: «Bu qanaqa boʻladi?» deb soʻralganda, u: «Qorindagi qurtlar deyilardi», dedi. (Roviy) dedi: u gʻulni tafsir qilmadi. Abuz-Zubayr dedi: bu gʻul (yoʻlovchilarni) adashtiradigan (jin)dir.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: мен Набий ﷺ нинг: «Касал юқиши йўқ, сафар йўқ, ғул йўқ», деганларини эшитдим. (Ровий) деди: Мен Абуз-Зубайрнинг шуни зикр қилганини ҳам эшитдимки, Жобир уларга ўзининг «сафар йўқ» деган сўзини тафсир қилиб берган. Абуз-Зубайр деди: сафар — бу қорин (дарди). Жобирдан: «Бу қанақа бўлади?» деб сўралганда, у: «Қориндаги қуртлар дейиларди», деди. (Ровий) деди: у ғулни тафсир қилмади. Абуз-Зубайр деди: бу ғул (йўловчиларни) адаштирадиган (жин)дир.

وَعَنْ عَمْرِو بْنِ الشَّرِيدِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: كَانَ فِي وَفْدِ ثَقِيفٍ رَجُلٌ مَجْذُومٌ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّا قد بايعناك فَارْجِع» . رَوَاهُ مُسلم

ash-Sharid ibn Suvayd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Saqif (qabilasi)ning vakillari orasida moxov bir kishi bor edi. Shunda Nabiy ﷺ unga: ‹Biz seni (kelishingsiz) bayʼat qildik, qaytaver›, — deb (odam) yuborib (xabar) berdilar».аш-Шарид ибн Сувайд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Сақиф (қабиласи)нинг вакиллари орасида мохов бир киши бор эди. Шунда Набий ﷺ унга: ‹Биз сени (келишингсиз) байъат қилдик, қайтавер›, — деб (одам) юбориб (хабар) бердилар».

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَفَاءَلُ وَلَا يَتَطَيَّرُ وَكَانَ يُحِبُّ الِاسْمَ الْحَسَنَ. رَوَاهُ فِي شَرْحِ السّنة

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ yaxshi folni olar, yomon fol (shumlanish) qilmas va chiroyli ismni yoqtirar edilar. ‹Sharh as-sunna›da rivoyat qilingan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ яхши фолни олар, ёмон фол (шумланиш) қилмас ва чиройли исмни ёқтирар эдилар. ‹Шарҳ ас-сунна›да ривоят қилинган.

وَعَن قَطن بن قَبيصةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْعِيَافَةُ وَالطَّرْقُ وَالطِّيَرَةُ مِنَ الْجِبْتِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Qabisa ibn Muxoriq (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Qushlarning uchishidan fol ochish, chiziq tortib (tosh otib) folbinlik qilish va shumlanish jibtdan (sehr-jodudan)dir», dedilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.Қабиса ибн Мухориқ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Қушларнинг учишидан фол очиш, чизиқ тортиб (тош отиб) фолбинлик қилиш ва шумланиш жибтдан (сеҳр-жодудан)дир», дедилар. Абу Довуд ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الطِّيَرَةُ شِرْكٌ» قَالَهُ ثَلَاثًا وَمَا مِنَّا إِلَّا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُذْهِبُهُ بِالتَّوَكُّلِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيلَ يَقُولُ: كَانَ سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ يَقُولُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ: «وَمَا مِنَّا إِلَّا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُذْهِبُهُ بِالتَّوَكُّلِ» . هَذَا عِنْدِي قَوْلُ ابْنِ مَسْعُودٍ

Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qush uchirib fol ochish (tiyara) — shirkdandir», dedilar. (Abdulloh dedi:) Bizdan har birimizda (bunday narsa) boʻladi, lekin Alloh uni tavakkul bilan ketkazadi. Abu Iso aytdi: Men Muhammad ibn Ismoilning shunday deganini eshitdim: Sulaymon ibn Harb bu hadis haqida: «Bizdan har birimizda boʻladi, lekin Alloh uni tavakkul bilan ketkazadi», der edi. Sulaymon dedi: Bu — mening nazdimda Abdulloh ibn Masʼudning soʻzidir. Bu bobda Saʼd, Abu Hurayra, Hobis at-Tamimiy, Oisha va Ibn Umardan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis hasan sahihdir; uni faqat Salama ibn Kuhaylning hadisidan bilamiz. Shuʼba ham Salamadan bu hadisni rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуш учириб фол очиш (тияра) — ширкдандир», дедилар. (Абдуллоҳ деди:) Биздан ҳар биримизда (бундай нарса) бўлади, лекин Аллоҳ уни таваккул билан кетказади. Абу Исо айтди: Мен Муҳаммад ибн Исмоилнинг шундай деганини эшитдим: Сулаймон ибн Ҳарб бу ҳадис ҳақида: «Биздан ҳар биримизда бўлади, лекин Аллоҳ уни таваккул билан кетказади», дер эди. Сулаймон деди: Бу — менинг наздимда Абдуллоҳ ибн Масъуднинг сўзидир. Бу бобда Саъд, Абу Ҳурайра, Ҳобис ат-Тамимий, Оиша ва Ибн Умардан ҳам (ривоятлар) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир; уни фақат Салама ибн Куҳайлнинг ҳадисидан биламиз. Шуъба ҳам Саламадан бу ҳадисни ривоят қилган.

وَعَنْ جَابِرٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخَذَ بِيَدِ مَجْذُومٍ فَوَضَعَهَا مَعَهُ فِي الْقَصْعَةِ وَقَالَ: «كُلْ ثِقَةً بِاللَّهِ وَتَوَكُّلًا عَلَيْهِ» . رَوَاهُ ابْن مَاجَه

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ moxov kasaliga chalingan bir kishining qoʻlidan ushlab, uni oʻzlari bilan birga (taom) tovogʻiga soldilar va: «Allohga ishonib va Unga tavakkul qilib yegin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ мохов касалига чалинган бир кишининг қўлидан ушлаб, уни ўзлари билан бирга (таом) товоғига солдилар ва: «Аллоҳга ишониб ва Унга таваккул қилиб егин», дедилар.

وَعَن سعدِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا هَامَةَ وَلَا عَدْوَى وَلَا طِيَرَةَ وَإِنْ تَكُنِ الطِّيَرَةُ فِي شَيْءٍ فَفِي الدَّارِ وَالْفرس وَالْمَرْأَة» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Saʼd ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Homa ham, yuqumli kasallik ham, badfol ham yoʻq. Agar badfol biror narsada boʻladigan boʻlsa, u ot, ayol va uyda boʻlardi», deb aytar edilar.Саъд ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳома ҳам, юқумли касаллик ҳам, бадфол ҳам йўқ. Агар бадфол бирор нарсада бўладиган бўлса, у от, аёл ва уйда бўларди», деб айтар эдилар.

وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُعْجِبُهُ إِذَا خَرَجَ لِحَاجَةٍ أَنْ يَسْمَعَ: يَا رَاشِدُ يَا نَجِيحُ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ biror hojat uchun chiqqanlarida, «Yo Roshid, yo Najih (Ey toʻgʻri yoʻl topgan, ey muvaffaq boʻlgan)» degan (soʻz)ni eshitish u zotga yoqar edi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻarib sahihdir.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бирор ҳожат учун чиққанларида, «Ё Рошид, ё Нажиҳ (Эй тўғри йўл топган, эй муваффақ бўлган)» деган (сўз)ни эшитиш у зотга ёқар эди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир.

وَعَنْ بُرَيْدَةَ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ لَا يَتَطَيَّرُ مِنْ شَيْءٍ فَإِذَا بَعَثَ عَامِلًا سَأَلَ عَنِ اسْمِهِ فَإِذَا أَعْجَبَهُ اسْمه فَرح بِهِ ورئي بشر ذَلِك على وَجْهِهِ وَإِنْ كَرِهَ اسْمَهُ رُئِيَ كَرَاهِيَةُ ذَلِكَ على وَجْهِهِ وَإِذَا دَخَلَ قَرْيَةً سَأَلَ عَنِ اسْمِهَا فَإِنْ أَعْجَبَهُ اسْمُهَا فَرِحَ بِهِ وَرُئِيَ بِشْرُ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ وَإِنْ كَرِهَ اسْمَهَا رُئِيَ كَرَاهِيَة ذَلِك فِي وَجهه. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Burayda ibn al-Husayb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hech narsadan badfol olmas edilar. Biror amaldorni joʻnatganlarida, uning ismini soʻrar edilar. Agar uning ismi u zotga yoqsa, undan xursand boʻlar va bu xursandchilik chehralarida koʻrinib turar edi. Agar uning ismini yoqtirmasalar, buni yoqtirmaslik chehralarida koʻrinib turardi. Biror qishloqqa kirganlarida ham, uning nomini soʻrar edilar. Agar uning nomi u zotga yoqsa, undan xursand boʻlar va bu xursandchilik chehralarida koʻrinib turardi. Agar uning nomini yoqtirmasalar, buni yoqtirmaslik chehralarida koʻrinib turardi.Бурайда ибн ал-Ҳусайб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳеч нарсадан бадфол олмас эдилар. Бирор амалдорни жўнатганларида, унинг исмини сўрар эдилар. Агар унинг исми у зотга ёқса, ундан хурсанд бўлар ва бу хурсандчилик чеҳраларида кўриниб турар эди. Агар унинг исмини ёқтирмасалар, буни ёқтирмаслик чеҳраларида кўриниб турарди. Бирор қишлоққа кирганларида ҳам, унинг номини сўрар эдилар. Агар унинг номи у зотга ёқса, ундан хурсанд бўлар ва бу хурсандчилик чеҳраларида кўриниб турарди. Агар унинг номини ёқтирмасалар, буни ёқтирмаслик чеҳраларида кўриниб турарди.

وَعَن أنس قَالَ: قَالَ رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا فِي دَارٍ كَثُرَ فِيهَا عَدَدُنَا وَأَمْوَالُنَا فَتَحَوَّلْنَا إِلَى دَارٍ قَلَّ فِيهَا عَدَدُنَا وَأَمْوَالُنَا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «ذروها ذميمة» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, biz bir uyda edik, unda sonimiz koʻp va mol-mulkimiz koʻp edi. Soʻng boshqa bir uyga koʻchdik, unda sonimiz ozaydi va mol-mulkimiz kamaydi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uni yomonlangan holda tark etinglar», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз бир уйда эдик, унда сонимиз кўп ва мол-мулкимиз кўп эди. Сўнг бошқа бир уйга кўчдик, унда сонимиз озайди ва мол-мулкимиз камайди», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ёмонланган ҳолда тарк этинглар», дедилар.

وَعَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَحِيرٍ قَالَ: أَخْبَرَنِي مَنْ سَمِعَ فَرْوَةَ بْنَ مُسَيْكٍ يَقُولُ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ عِنْدَنَا أَرْضٌ يُقَالُ لَهَا أَبْيَنُ وَهِيَ أَرْضُ رِيفِنَا وَمِيرَتِنَا وَإِنَّ وَبَاءَهَا شَدِيدٌ. فَقَالَ: «دَعْهَا عَنْكَ فَإِنَّ من القَرَف التّلف» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Yahyo ibn Abdulloh ibn Buhayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Menga Farva ibn Musaykdan eshitgan kishi xabar berib aytdi: Farva: «Ey Allohning Rasuli, bizning yonimizda Abyan deb ataladigan bir yer bor. U bizning hosildor va don yetishtiradigan yerimiz, biroq u juda ham vaboli (kasalliklar koʻp tarqaladigan) — yoki: uning vabosi qattiq — joydir», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Uni tark et, chunki (kasallik manbaiga) yaqinlikda halokat bordir», dedilar.Яҳё ибн Абдуллоҳ ибн Буҳайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Менга Фарва ибн Мусайкдан эшитган киши хабар бериб айтди: Фарва: «Эй Аллоҳнинг Расули, бизнинг ёнимизда Абян деб аталадиган бир ер бор. У бизнинг ҳосилдор ва дон етиштирадиган еримиз, бироқ у жуда ҳам ваболи (касалликлар кўп тарқаладиган) — ёки: унинг вабоси қаттиқ — жойдир», деди. Шунда Пайғамбар ﷺ: «Уни тарк эт, чунки (касаллик манбаига) яқинликда ҳалокат бордир», дедилар.

عَن عُرْوَة بن عَامر قَالَ: ذُكِرَتِ الطِّيَرَةُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: " أَحْسَنُهَا الْفَأْلُ وَلَا تَرُدُّ مُسْلِمًا فَإِذَا رَأَى أَحَدُكُمْ مَا يَكْرَهُ فَلْيَقُلْ: اللَّهُمَّ لَا يَأْتِي بِالْحَسَنَاتِ إِلَّا أَنْتَ وَلَا يَدْفَعُ السَّيِّئَاتِ إِلَّا أَنْتَ وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ

Urva ibn Omir al-Qurashiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ huzurlarida fol (tatayyur) haqida soʻz ochildi. Shunda u zot: «Uning eng yaxshisi yaxshi fol (faʼl)dir va u musulmonni (oʻz ishidan) qaytarmasin. Biron kishi oʻziga yoqmagan narsani koʻrsa, ‹Allohumma laa yaʼtiy bil-hasanaati illaa Anta, va laa yadfaʼus-sayyiaati illaa Anta, va laa havla va laa quvvata illaa Bika› (Ey Alloh, yaxshiliklarni faqat Sen keltirasan, yomonliklarni faqat Sen daf qilasan, kuch-quvvat faqat Sendandir) desin», dedilar.Урва ибн Омир ал-Қураший (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳузурларида фол (татайюр) ҳақида сўз очилди. Шунда у зот: «Унинг энг яхшиси яхши фол (фаъл)дир ва у мусулмонни (ўз ишидан) қайтармасин. Бирон киши ўзига ёқмаган нарсани кўрса, ‹Аллоҳумма лаа яътий бил-ҳасанаати иллаа Анта, ва лаа ядфаъус-саййиаати иллаа Анта, ва лаа ҳавла ва лаа қуввата иллаа Бика› (Эй Аллоҳ, яхшиликларни фақат Сен келтирасан, ёмонликларни фақат Сен даф қиласан, куч-қувват фақат Сендандир) десин», дедилар.

عَن مُعَاوِيَة بن الحكم قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُمُورًا كُنَّا نَصْنَعُهَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ كُنَّا نَأْتِي الْكُهَّانَ قَالَ: «فَلَا تَأْتُوا الْكُهَّانَ» قَالَ: قُلْتُ: كُنَّا نَتَطَيَّرُ قَالَ: «ذَلِكَ شَيْءٌ يَجِدُهُ أَحَدُكُمْ فِي نَفْسِهِ فَلَا يصدَّنَّكم» . قَالَ: قُلْتُ: وَمِنَّا رِجَالٌ يَخُطُّونَ قَالَ: «كَانَ نَبِيٌّ مِنَ الْأَنْبِيَاءِ يَخُطُّ فَمَنْ وَافَقَ خَطَّهُ فَذَاك» . رَوَاهُ مُسلم

Muoviya ibn al-Hakam as-Sulamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: men: «Yo Rasululloh! Biz johiliyat davrida qiladigan baʼzi ishlarimiz bor edi: biz kohinlarga (folbinlarga) borar edik», — dedim. U zot: «Endi kohinlarga bormanglar», — dedilar. Men: «Biz badgumonlik (qush uchirib fol ochish) qilar edik», — dedim. U zot: «Bu — birovingiz oʻz koʻnglida his qiladigan bir narsa, shu sizni (biror ishdan) toʻsib qoʻymasin», — dedilar.Муовия ибн ал-Ҳакам ас-Суламий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: мен: «Ё Расулуллоҳ! Биз жоҳилият даврида қиладиган баъзи ишларимиз бор эди: биз коҳинларга (фолбинларга) борар эдик», — дедим. У зот: «Энди коҳинларга борманглар», — дедилар. Мен: «Биз бадгумонлик (қуш учириб фол очиш) қилар эдик», — дедим. У зот: «Бу — бировингиз ўз кўнглида ҳис қиладиган бир нарса, шу сизни (бирор ишдан) тўсиб қўймасин», — дедилар.

وَعَن عَائِشَة قَالَتْ: سَأَلَ أُنَاسٌ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ الْكُهَّانِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّهُمْ لَيْسُوا بِشَيْءٍ» قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ فَإِنَّهُمْ يُحَدِّثُونَ أَحْيَانًا بِالشَّيْءِ يَكُونُ حَقًّا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «تِلْكَ الْكَلِمَةُ مِنَ الْحَقِّ يَخْطَفُهَا الْجِنِّيُّ فَيَقُرُّهَا فِي أُذُنِ وَلَيِّهِ قَرَّ الدَّجَاجَةِ فَيَخْلِطُونَ فِيهَا أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ كذبة»

(Oisha (roziyallohu anho) aytdilar:) Baʼzi odamlar Rasululloh ﷺdan kohinlar (folbinlar) haqida soʻradilar. Rasululloh ﷺ ularga: «Ular hech narsa (emas, ularning aslida asos yoʻq)» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, ammo ular baʼzan rost chiqadigan bir narsani aytadilar-ku?» dedilar. Rasululloh ﷺ: «Oʻsha (bir) kalima — jin (osmondan) oʻgʻirlab oladigan haqdandir; bas, u uni — tovuqning qoqillagani kabi — oʻz doʻstining (kohinning) qulogʻiga qoqillab (tashlaydi); ular esa unga yuzdan ortiq yolgʻonni aralashtiradilar» dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтдилар:) Баъзи одамлар Расулуллоҳ ﷺдан коҳинлар (фолбинлар) ҳақида сўрадилар. Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Улар ҳеч нарса (эмас, уларнинг аслида асос йўқ)» дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, аммо улар баъзан рост чиқадиган бир нарсани айтадилар-ку?» дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Ўша (бир) калима — жин (осмондан) ўғирлаб оладиган ҳақдандир; бас, у уни — товуқнинг қоқиллагани каби — ўз дўстининг (коҳиннинг) қулоғига қоқиллаб (ташлайди); улар эса унга юздан ортиқ ёлғонни аралаштирадилар» дедилар.

وَعَنْهَا قَالَتْ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " إِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَنْزِلُ فِي الْعَنَانِ وَهُوَ السَّحَابُ فَتَذْكُرُ الْأَمْرَ قُضِيَ فِي السَّماءِ فتسترق الشياطينُ السمعَ فَتُوحِيهِ إِلَى الْكُهَّانِ فَيَكْذِبُونَ مَعَهَا مِائَةَ كَذْبَةٍ من عِنْد أنفسهم. رَوَاهُ البُخَارِيّ

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Allohning Rasuli ﷺ ning shunday deganini eshitdim: «Farishtalar bulutlarga tushib, osmonda hukm qilingan u yoki bu masalani zikr qiladi. Shaytonlar bunday masalani oʻgʻrincha (yashirin) tinglab, (yerga) tushib, uni kohinlarga (folbinlarga) ilqo qiladi (eshittiradi) va ular (kohinlar) unga oʻzlaridan yuzta yolgʻon qoʻshib (aytadi)», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг шундай деганини эшитдим: «Фаришталар булутларга тушиб, осмонда ҳукм қилинган у ёки бу масалани зикр қилади. Шайтонлар бундай масалани ўғринча (яширин) тинглаб, (ерга) тушиб, уни коҳинларга (фолбинларга) илқо қилади (эшиттиради) ва улар (коҳинлар) унга ўзларидан юзта ёлғон қўшиб (айтади)», — деди.

وعن حفصة قالت : قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : " من أتى عرافا فسأله عن شيء لم تقبل صلاة أربعين ليلة " . رواه مسلم

Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim folbin (arrof)ning oldiga borib, undan biror narsa soʻrasa, qirq kecha namozi qabul qilinmaydi», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Ҳафса (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким фолбин (арроф)нинг олдига бориб, ундан бирор нарса сўраса, қирқ кеча намози қабул қилинмайди», дедилар. Муслим ривоят қилган.

وَعَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ قَالَ: صَلَّى لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَاةَ الصُّبْحِ بِالْحُدَيْبِيَةِ عَلَى أَثَرِ سَمَاءٍ كَانَتْ مِنَ اللَّيْلِ فَلَمَّا انْصَرَفَ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ: «هَلْ تَدْرُونَ مَاذَا قَالَ ربُّكم؟» قَالُوا: الله وَرَسُوله أعلم قَالَ: أَصْبَحَ مِنْ عِبَادِي مُؤْمِنٌ بِي وَكَافِرٌ فَأَمَّا مَنْ قَالَ: مُطِرْنَا بِفَضْلِ اللَّهِ وَرَحْمَتِهِ فَذَلِكَ مُؤْمِنٌ بِي كَافِرٌ بِالْكَوْكَبِ وَأَمَّا مَنْ قَالَ: مُطِرْنَا بِنَوْءِ كَذَا وَكَذَا فَذَلِكَ كَافِرٌ بِي وَمُؤمن بالكوكب "

Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Hudaybiyada bomdod namoziga imomlik qildilar — oʻsha (oldingi) kechasi yomgʻir yogʻgan edi. Paygʻambar ﷺ namozni tugatganlarida, odamlarga yuzlanib: «Robbingiz nima deganini bilasizlarmi?» — dedilar. Ular: «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biladi», — dedi. (Paygʻambar ﷺ): «Alloh: ‹Bu tongda bandalarimdan baʼzilari haqiqiy moʻmin, baʼzilari kofir boʻldi: kim yomgʻir Allohning fazli va rahmati bilan (yogʻdi) desa, u Menga iymon keltirgan va yulduzga iymon keltirmagan boʻladi; kim falon-falon (yulduz) sababli yomgʻir yogʻdi desa, u Menga kofir va yulduzga moʻmin boʻladi›, — dedi», — dedilar.Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Ҳудайбияда бомдод намозига имомлик қилдилар — ўша (олдинги) кечаси ёмғир ёғган эди. Пайғамбар ﷺ намозни тугатганларида, одамларга юзланиб: «Роббингиз нима деганини биласизларми?» — дедилар. Улар: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади», — деди. (Пайғамбар ﷺ): «Аллоҳ: ‹Бу тонгда бандаларимдан баъзилари ҳақиқий мўмин, баъзилари кофир бўлди: ким ёмғир Аллоҳнинг фазли ва раҳмати билан (ёғди) деса, у Менга иймон келтирган ва юлдузга иймон келтирмаган бўлади; ким фалон-фалон (юлдуз) сабабли ёмғир ёғди деса, у Менга кофир ва юлдузга мўмин бўлади›, — деди», — дедилар.

وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ بَرَكَةٍ إِلَّا أَصْبَحَ فَرِيقٌ مِنَ النَّاسِ بِهَا كَافِرِينَ يُنْزِلُ اللَّهُ الْغَيْثَ فَيَقُولُونَ: بِكَوْكَبِ كَذَا وَكَذَا ". رَوَاهُ مُسلم

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh osmondan qanday barakot tushirmasin, odamlardan bir guruh unga kofir boʻladi: Alloh yomgʻir yogʻdiradi-yu, ular: ‹Falon-falon yulduz (sababli boʻldi)› deydilar», dedilar. Al-Murodiyning hadisida: «...falon-falon yulduz sababli» (deyilgan).Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ осмондан қандай баракот туширмасин, одамлардан бир гуруҳ унга кофир бўлади: Аллоҳ ёмғир ёғдиради-ю, улар: ‹Фалон-фалон юлдуз (сабабли бўлди)› дейдилар», дедилар. Ал-Муродийнинг ҳадисида: «...фалон-фалон юлдуз сабабли» (дейилган).

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنِ اقْتَبَسَ عِلْمًا مِنَ النُّجُومِ اقْتَبَسَ شُعْبَةً مِنَ السِّحْرِ زَادَ مَا زَادَ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَه

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim yulduzlardan bir ilm oʻrgansa, sehrdan bir boʻlakni oʻrgangan boʻladi. (Oʻrganishini) qancha koʻpaytirsa, (sehrni ham shuncha) koʻpaytirgan boʻladi», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким юлдузлардан бир илм ўрганса, сеҳрдан бир бўлакни ўрганган бўлади. (Ўрганишини) қанча кўпайтирса, (сеҳрни ҳам шунча) кўпайтирган бўлади», дедилар.

وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ أَتَى كَاهِنًا فَصَدَّقَهُ بِمَا يَقُولُ أَوْ أَتَى امْرَأَتَهُ حَائِضًا أَو أَتَى امْرَأَته من دُبُرِهَا فَقَدْ بَرِئَ مِمَّا أُنْزِلَ عَلَى مُحَمَّدٍ» . رَوَاهُ أَحْمد وَأَبُو دَاوُد

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim kohinning oldiga borib, uning aytganini tasdiqlasa yoki xotiniga hayz holatida yaqinlik qilsa yoki xotiniga orqa tomonidan yaqinlik qilsa, u Muhammadga nozil qilingan narsadan voz kechibdi (bezor boʻlibdi)», dedilar. Ahmad va Abu Dovud rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким коҳиннинг олдига бориб, унинг айтганини тасдиқласа ёки хотинига ҳайз ҳолатида яқинлик қилса ёки хотинига орқа томонидан яқинлик қилса, у Муҳаммадга нозил қилинган нарсадан воз кечибди (безор бўлибди)», дедилар. Аҳмад ва Абу Довуд ривоят қилган.

عَن أبي هُرَيْرَة أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: إِذَا قَضَى اللَّهُ الْأَمْرَ فِي السَّمَاءِ ضَرَبَتِ الْمَلَائِكَةُ بِأَجْنِحَتِهَا خُضْعَانًا لِقَوْلِهِ كَأَنَّهُ سِلْسِلَةٌ عَلَى صَفْوَانٍ فَإِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا: مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ؟ قَالُوا: لِلَّذِي قَالَ الْحَقَّ وهوَ العليُّ الكبيرُ فَسَمعَهَا مُسترِقوا السَّمعِ ومُسترقوا السَّمْعِ هَكَذَا بَعْضُهُ فَوْقَ بَعْضٍ «وَوَصَفَ سُفْيَانُ بِكَفِّهِ فَحَرَّفَهَا وَبَدَّدَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ» فَيَسْمَعُ الْكَلِمَةَ فَيُلْقِيهَا إِلَى مَنْ تَحْتَهُ ثُمَّ يُلْقِيهَا الْآخَرُ إِلَى مَنْ تَحْتَهُ حَتَّى يُلْقِيَهَا عَلَى لِسَانِ السَّاحِرِ أَوِ الْكَاهِنِ. فَرُبَّمَا أَدْرَكَ الشِّهَابُ قَبْلَ أَنْ يُلْقِيَهَا وَرُبَّمَا أَلْقَاهَا قَبْلَ أَنْ يُدْرِكَهُ فكذب مَعَهَا مِائَةَ كَذْبَةٍ فَيُقَالُ: أَلَيْسَ قَدْ قَالَ لَنَا يَوْمَ كَذَا وَكَذَا: كَذَا وَكَذَا؟ فَيَصْدُقُ بِتِلْكَ الْكَلِمَةِ الَّتِي سُمِعَتْ مِنَ السَّمَاءِ ". رَوَاهُ البُخَارِيّ

(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Allohning Paygʻambari ﷺ (shunday) dedilar: «Alloh osmonda (bir) ishni hukm qilganida, farishtalar — Uning soʻziga boʻ ysunib — qanotlarini (silkitib) uradilar, goʻyo silliq toshga (urilgan) zanjir (sasi) kabi. (Qoʻ rquv) qalblaridan koʻ tarilganida, ular: ‹Robbingiz nima dedi?› deydilar; (ular) haq (gap)ni aytgan (Zot haqida): ‹U — Oliy, Buyukdir› deydilar. Shunda uni oʻgʻ rincha eshituvchilar (shaytonlar) eshitib oladilar — oʻgʻ rincha eshituvchilar esa mana bunday — biri ikkinchisining ustida (Sufyon kafti bilan vasf qildi — uni egib, barmoqlari orasini ochdi). U (shayton) kalimani eshitadi va uni oʻ zidan pastdagiga uzatadi, soʻng boshqasi uni oʻ zidan pastdagiga uzatadi — to uni sehrgar yoki kohinning tiliga tashlaydi. Baʼzan shihob (uchar yulduz) uni — uni (sherigiga) uzatishdan oldin — quvib yetadi; baʼzan esa uni — quvib yetishidan oldin — uzatadi; soʻng u (kohin) u (kalima) bilan birga yuz yolgʻon (qoʻ shib) aytadi. Shunda: ‹U bizga falon-falon kuni shunday-shunday demaganmidi?› deyiladi va osmondan eshitilgan oʻ sha kalima sababli (kohin) tasdiqlanadi.»(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ (шундай) дедилар: «Аллоҳ осмонда (бир) ишни ҳукм қилганида, фаришталар — Унинг сўзига бў йсуниб — қанотларини (силкитиб) урадилар, гўё силлиқ тошга (урилган) занжир (саси) каби. (Қў рқув) қалбларидан кў тарилганида, улар: ‹Роббингиз нима деди?› дейдилар; (улар) ҳақ (гап)ни айтган (Зот ҳақида): ‹У — Олий, Буюкдир› дейдилар. Шунда уни ўғ ринча эшитувчилар (шайтонлар) эшитиб оладилар — ўғ ринча эшитувчилар эса мана бундай — бири иккинчисининг устида (Суфён кафти билан васф қилди — уни эгиб, бармоқлари орасини очди). У (шайтон) калимани эшитади ва уни ў зидан пастдагига узатади, сўнг бошқаси уни ў зидан пастдагига узатади — то уни сеҳргар ёки коҳиннинг тилига ташлайди. Баъзан шиҳоб (учар юлдуз) уни — уни (шеригига) узатишдан олдин — қувиб етади; баъзан эса уни — қувиб етишидан олдин — узатади; сўнг у (коҳин) у (калима) билан бирга юз ёлғон (қў шиб) айтади. Шунда: ‹У бизга фалон-фалон куни шундай-шундай демаганмиди?› дейилади ва осмондан эшитилган ў ша калима сабабли (коҳин) тасдиқланади.»

وَعَن ابنِ عبَّاسٍ قَالَ: أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الْأَنْصَارِ: أَنَّهُمْ بَيْنَا جُلُوسٌ لَيْلَةً مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رُمِيَ بِنَجْمٍ وَاسْتَنَارَ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا كُنْتُمْ تَقُولُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا رُمِيَ بِمِثْلِ هَذَا؟» قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ كُنَّا نَقُولُ: وُلِدَ اللَّيْلَةَ رَجُلٌ عَظِيمٌ وَمَاتَ رَجُلٌ عَظِيمٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " فَإِنَّهَا لَا يُرْمَى بِهَا لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلَا لِحَيَاتِهِ وَلَكِنَّ رَبَّنَا تَبَارَكَ اسْمُهُ إِذَا قَضَى أَمر سَبَّحَ حَمَلَةُ الْعَرْشِ ثُمَّ سَبَّحَ أَهْلُ السَّمَاءِ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ حَتَّى يَبْلُغَ التَّسْبِيحُ أَهْلَ هَذِهِ السَّمَاء الدُّنْيَا ثمَّ قَالَ الَّذِي يَلُونَ حَمَلَةَ الْعَرْشِ لِحَمَلَةِ الْعَرْشِ: مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ؟ فَيُخْبِرُونَهُمْ مَا قَالَ: فَيَسْتَخْبِرُ بَعْضُ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ بَعْضًا حَتَّى يَبْلُغَ هَذِهِ السَّمَاءَ الدُّنْيَا فَيَخْطَفُ الْجِنُّ السَّمْعَ فَيَقْذِفُونَ إِلَى أَوْلِيَائِهِمْ وَيُرْمَوْنَ فَمَا جاؤوا بِهِ عَلَى وَجْهِهِ فَهُوَ حَقٌّ وَلَكِنَّهُمْ يَقْرِفُونَ فِيهِ وَيزِيدُونَ ". رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Menga Rasululloh ﷺ ning ansorlardan boʻlgan sahobalaridan bir kishi xabar berdiki, ular bir kechasi Rasululloh ﷺ bilan oʻtirishganida bir yulduz otilib, yorishib ketdi. Shunda Rasululloh ﷺ ularga: «Johiliyat davrida shunaqasi otilganda nima der edingiz?» — dedilar. Ular: «Alloh va Uning Rasuli yaxshi biladi. Biz: ‹Bugun kechasi ulugʻ bir kishi tugʻildi va ulugʻ bir kishi vafot etdi›, — der edik», deyishdi. Rasululloh ﷺ: «(Yulduzlar) hech kimning oʻlimi yoki hayoti uchun otilmaydi. Lekin Robbimiz — ismi muborak va oliy boʻlgan Zot — bir ishni hukm qilsa, Arshni koʻtarib turuvchilar (farishtalar) tasbeh aytadilar, soʻng ularga yaqin osmon ahli tasbeh aytadi, toki tasbeh shu dunyo osmoni ahliga yetib boradi. Soʻng Arshni koʻtaruvchilarga yaqin boʻlganlar Arshni koʻtaruvchilardan: ‹Robbingiz nima dedi?› — deb soʻrashadi, ular esa Uning nima deganini xabar berishadi», — dedilar. (Rovicha) dedi: «(Rasululloh ﷺ): ‹Shu tariqa osmon ahlining baʼzisi baʼzisidan xabar soʻrayveradi, toki bu xabar shu dunyo osmoniga yetib keladi. Shunda jinlar (uni) oʻgʻirlab eshitib oladilar-da, doʻstlariga (kohinlarga) tashlaydilar. Ular esa (otilgan yulduz bilan) otiladilar. Ana shu (jinlar) qaysi narsani oʻz holicha keltirsalar, u rostdir; lekin ular unga (yolgʻon) qoʻshib, ziyoda qiladilar›, — dedilar», dedi.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Менга Расулуллоҳ ﷺ нинг ансорлардан бўлган саҳобаларидан бир киши хабар бердики, улар бир кечаси Расулуллоҳ ﷺ билан ўтиришганида бир юлдуз отилиб, ёришиб кетди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Жоҳилият даврида шунақаси отилганда нима дер эдингиз?» — дедилар. Улар: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхши билади. Биз: ‹Бугун кечаси улуғ бир киши туғилди ва улуғ бир киши вафот этди›, — дер эдик», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ: «(Юлдузлар) ҳеч кимнинг ўлими ёки ҳаёти учун отилмайди. Лекин Роббимиз — исми муборак ва олий бўлган Зот — бир ишни ҳукм қилса, Аршни кўтариб турувчилар (фаришталар) тасбеҳ айтадилар, сўнг уларга яқин осмон аҳли тасбеҳ айтади, токи тасбеҳ шу дунё осмони аҳлига етиб боради. Сўнг Аршни кўтарувчиларга яқин бўлганлар Аршни кўтарувчилардан: ‹Роббингиз нима деди?› — деб сўрашади, улар эса Унинг нима деганини хабар беришади», — дедилар. (Ровича) деди: «(Расулуллоҳ ﷺ): ‹Шу тариқа осмон аҳлининг баъзиси баъзисидан хабар сўрайверади, токи бу хабар шу дунё осмонига етиб келади. Шунда жинлар (уни) ўғирлаб эшитиб оладилар-да, дўстларига (коҳинларга) ташлайдилар. Улар эса (отилган юлдуз билан) отиладилар. Ана шу (жинлар) қайси нарсани ўз ҳолича келтирсалар, у ростдир; лекин улар унга (ёлғон) қўшиб, зиёда қиладилар›, — дедилар», деди.

وَعَن قتادةَ قَالَ: خلقَ اللَّهُ تَعَالَى هَذِه النجومَ لثلاثٍ جَعَلَهَا زِينَةً لِلسَّمَاءِ وَرُجُومًا لِلشَّيَاطِينِ وَعَلَامَاتٍ يُهْتَدَى بهَا فَمن تأوَّلَ فِيهَا بِغَيْرِ ذَلِكَ أَخَطَأَ وَأَضَاعَ نَصِيبَهُ وَتَكَلَّفَ مَالا يَعْلَمُ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ تَعْلِيقًا وَفِي رِوَايَةِ رَزِينٍ: «تكلّف مَالا يعنيه ومالا عِلْمَ لَهُ بِهِ وَمَا عَجَزَ عَنْ عِلْمِهِ الْأَنْبِيَاء وَالْمَلَائِكَة» وَعَن الربيعِ مِثْلُهُ وَزَادَ: وَاللَّهِ مَا جَعَلَ اللَّهُ فِي نَجْمٍ حَيَاةَ أَحَدٍ وَلَا رِزْقَهُ وَلَا مَوْتَهُ وَإِنَّمَا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَيَتَعَلَّلُونَ بِالنُّجُومِ

Qatoda (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Alloh taolo bu yulduzlarni uch narsa uchun yaratdi: ularni osmon uchun ziynat qildi, shaytonlarga otiladigan narsalar qildi va odamlar yoʻl topadigan alomatlar qildi. Kim ularni bundan boshqasiga taʼvil qilsa, xatoga yoʻl qoʻydi, oʻz nasibasini zoye qildi va oʻzi bilmagan narsaga urindi. Buxoriy taʼliq tarzida rivoyat qilgan. Razin rivoyatida: «oʻziga aloqasi yoʻq, bilimi boʻlmagan va paygʻambarlar hamda farishtalar ham bilishdan ojiz boʻlgan narsaga urindi», deyilgan. Rabiʼdan ham shunga oʻxshash rivoyat qilinib, unda shu ziyoda bor: Allohga qasamki, Alloh biror yulduzda hech kimning hayotini, rizqini yoki oʻlimini qilib qoʻymagan. Ular Allohga yolgʻon toʻqishadi va yulduzlar bilan bahona qilishadi.Қатода (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Аллоҳ таоло бу юлдузларни уч нарса учун яратди: уларни осмон учун зийнат қилди, шайтонларга отиладиган нарсалар қилди ва одамлар йўл топадиган аломатлар қилди. Ким уларни бундан бошқасига таъвил қилса, хатога йўл қўйди, ўз насибасини зое қилди ва ўзи билмаган нарсага уринди. Бухорий таълиқ тарзида ривоят қилган. Разин ривоятида: «ўзига алоқаси йўқ, билими бўлмаган ва пайғамбарлар ҳамда фаришталар ҳам билишдан ожиз бўлган нарсага уринди», дейилган. Рабиъдан ҳам шунга ўхшаш ривоят қилиниб, унда шу зиёда бор: Аллоҳга қасамки, Аллоҳ бирор юлдузда ҳеч кимнинг ҳаётини, ризқини ёки ўлимини қилиб қўймаган. Улар Аллоҳга ёлғон тўқишади ва юлдузлар билан баҳона қилишади.

وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنِ اقْتَبَسَ بَابًا مِنْ عِلْمِ النُّجُومِ لِغَيْرِ مَا ذَكَرَ اللَّهُ فَقَدِ اقْتَبَسَ شُعْبَةً مِنَ السِّحْرِ الْمُنَجِّمُ كَاهِنٌ والكاهنُ ساحرٌ والساحرُ كافرٌ» . رَوَاهُ رزين

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim yulduzlar ilmidan Alloh zikr qilgan narsadan boshqa maqsadda bir bob olsa, sehrdan bir shuʼba (boʻlak) olibdi. Munajjim (yulduzlarga qarab folbinlik qiluvchi) kohindir, kohin sehrgardir, sehrgar esa kofirdir», dedilar. Razin rivoyat qilgan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким юлдузлар илмидан Аллоҳ зикр қилган нарсадан бошқа мақсадда бир боб олса, сеҳрдан бир шуъба (бўлак) олибди. Мунажжим (юлдузларга қараб фолбинлик қилувчи) коҳиндир, коҳин сеҳргардир, сеҳргар эса кофирдир», дедилар. Разин ривоят қилган.

وَعَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " لَوْ أَمْسَكَ اللَّهُ الْقَطْرَ عَنْ عِبَادِهِ خَمْسَ سِنِينَ ثُمَّ أَرْسَلَهُ لَأَصْبَحَتْ طَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ كَافِرِينَ يَقُولُونَ: سُقِينَا بِنَوْءِ الْمِجْدَحِ ". رَوَاهُ النَّسَائِيّ

Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Agar Alloh azza va jalla bandalaridan yomgʻirni besh yil toʻxtatib, soʻng uni yuborsa, odamlardan bir toifasi kofir boʻlib: ‹Bizga al-Mijdah yulduzi sababli yomgʻir berildi›, deydilar», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар Аллоҳ азза ва жалла бандаларидан ёмғирни беш йил тўхтатиб, сўнг уни юборса, одамлардан бир тоифаси кофир бўлиб: ‹Бизга ал-Миждаҳ юлдузи сабабли ёмғир берилди›, дейдилар», дедилар.