أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنْبَأَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ أَفْلَحُ أَخُو أَبِي الْقُعَيْسِ يَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ وَهُوَ عَمِّي مِنَ الرَّضَاعَةِ فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ حَتَّى جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ " . قَالَتْ عَائِشَةُ وَذَلِكَ بَعْدَ أَنْ نَزَلَ الْحِجَابُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abul Quʼaysning ukasi Aflah oldimga kirishga izn soʻrar edi, u mening emikdosh amakim edi. Men esa unga izn berishdan bosh tortdim, toki Rasululloh ﷺ kelgunlaricha. Men u zotga xabar berdim, u zot: «Unga izn ber, chunki u sening amakingdir», dedilar. Oisha aytadi: Bu hijob (oyati) nozil boʻlganidan keyin edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абул Қуъайснинг укаси Афлаҳ олдимга киришга изн сўрар эди, у менинг эмикдош амаким эди. Мен эса унга изн беришдан бош тортдим, токи Расулуллоҳ ﷺ келгунларича. Мен у зотга хабар бердим, у зот: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакингдир», дедилар. Оиша айтади: Бу ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин эди.