وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: { لَمَّا أَرَادُوا غَسْلَ اَلنَّبِيِّ - صلى الله عليه وسلم -قَالُوا: وَاَللَّهُ مَا نَدْرِي, نُجَرِّدُ رَسُولَ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -كَمَا نُجَرِّدُ مَوْتَانَا, أَمْ لَا?….. } اَلْحَدِيثَ، رَوَاهُ أَحْمَدُ, وَأَبُو دَاوُدَ 1 .
Abbod ibn Abdulloh ibn az-Zubayr aytadi: Men Oisha (roziyallohu anho)ning bunday deganini eshitdim: Nabiy ﷺni gʻusl qildirmoqchi boʻlganlarida, ular: «Allohga qasamki, biz Rasululloh ﷺni oʻz oʻliklarimizni kiyimlaridan yechganimizdek kiyimlaridan yechamizmi yoki u zotni kiyimlari ustida (kiyimi bilan) gʻusl qildiramizmi — bilmaymiz», dedilar. Ular ixtilof qilganlarida, Alloh ularga uyqu soldi, hatto ulardan har bir kishining iyagi koʻksiga tegib (uxlab) qoldi. Soʻng uyning bir tarafidan ularga bir soʻzlovchi — uning kimligini bilmasdilar — gapirdi: «Nabiy ﷺni kiyimlari ustida (kiyimi bilan) gʻusl qildiringlar!» Shunda ular Rasululloh ﷺning yonlariga turib bordilar va u zotni koʻylaklari ustida gʻusl qildirdilar, koʻylakning ustidan suv quyar, qoʻllari bilan emas, balki koʻylak bilan u zotni ishqalar edilar. Oisha (roziyallohu anho): «Agar men ishimning oldini orqasidan oldin bilganimda edi (ortga qaytishni istamasdim), u zotni ayollaridan boshqa hech kim gʻusl qildirmagan boʻlardi», der edi.Аббод ибн Абдуллоҳ ибн аз-Зубайр айтади: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг бундай деганини эшитдим: Набий ﷺни ғусл қилдирмоқчи бўлганларида, улар: «Аллоҳга қасамки, биз Расулуллоҳ ﷺни ўз ўликларимизни кийимларидан ечганимиздек кийимларидан ечамизми ёки у зотни кийимлари устида (кийими билан) ғусл қилдирамизми — билмаймиз», дедилар. Улар ихтилоф қилганларида, Аллоҳ уларга уйқу солди, ҳатто улардан ҳар бир кишининг ияги кўксига тегиб (ухлаб) қолди. Сўнг уйнинг бир тарафидан уларга бир сўзловчи — унинг кимлигини билмасдилар — гапирди: «Набий ﷺни кийимлари устида (кийими билан) ғусл қилдиринглар!» Шунда улар Расулуллоҳ ﷺнинг ёнларига туриб бордилар ва у зотни кўйлаклари устида ғусл қилдирдилар, кўйлакнинг устидан сув қуяр, қўллари билан эмас, балки кўйлак билан у зотни ишқалар эдилар. Оиша (розияллоҳу анҳо): «Агар мен ишимнинг олдини орқасидан олдин билганимда эди (ортга қайтишни истамасдим), у зотни аёлларидан бошқа ҳеч ким ғусл қилдирмаган бўларди», дер эди.