Abdulloh ibn as-Soib

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّائِبِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ مَا بَيْنَ الرُّكْنَيْنِ ‏{‏ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ‏}‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Soib (roziyallohu anhu) aytadilar: «Rasululloh ﷺ ikki burchak orasida: {Robbano, otino fid-dunyo hasanatan va fil-oxiroti hasanatan va qino azoban-nor (Ey Robbimiz, bizga dunyoda ham yaxshilik, oxiratda ham yaxshilik ato et va bizni doʻzax azobidan saqla)} deb aytayotganlarini eshitdim».Абдуллоҳ ибн Соиб (розияллоҳу анҳу) айтадилар: «Расулуллоҳ ﷺ икки бурчак орасида: {Роббано, отино фид-дунё ҳасанатан ва фил-охироти ҳасанатан ва қино азобан-нор (Эй Роббимиз, бизга дунёда ҳам яхшилик, охиратда ҳам яхшилик ато эт ва бизни дўзах азобидан сақла)} деб айтаётганларини эшитдим».

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا السَّائِبُ بْنُ عُمَرَ الْمَخْزُومِيُّ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ يَقُودُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَيُقِيمُهُ عِنْدَ الشُّقَّةِ الثَّالِثَةِ مِمَّا يَلِي الرُّكْنَ الَّذِي يَلِي الْحَجَرَ مِمَّا يَلِي الْبَابَ فَيَقُولُ لَهُ ابْنُ عَبَّاسٍ أُنْبِئْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي هَا هُنَا فَيَقُولُ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ فَيَقُومُ فَيُصَلِّي ‏.‏

Abdulloh ibn Soib otasi Soibdan rivoyat qiladilarki, u (otasi) Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni (koʻzlari ojiz boʻlganda) yetaklab borar va u kishini eshikka yaqin boʻlgan, Hajar(-ul Asvad)ga tutash burchak yonidagi uchinchi qism oldida tutib turardi. Shunda Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) unga: «Menga Rasululloh ﷺ shu yerda namoz oʻqiganlari xabar qilingan edi», derdilar. U: «Ha», derdi. Soʻng (Ibn Abbos) turib, namoz oʻqir edilar.Абдуллоҳ ибн Соиб отаси Соибдан ривоят қиладиларки, у (отаси) Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)ни (кўзлари ожиз бўлганда) етаклаб борар ва у кишини эшикка яқин бўлган, Ҳажар(-ул Асвад)га туташ бурчак ёнидаги учинчи қисм олдида тутиб турарди. Шунда Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) унга: «Менга Расулуллоҳ ﷺ шу ерда намоз ўқиганлари хабар қилинган эди», дердилар. У: «Ҳа», дерди. Сўнг (Ибн Аббос) туриб, намоз ўқир эдилар.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ، عَنِ ابْنِ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّائِبِ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي يَوْمَ الْفَتْحِ وَوَضَعَ نَعْلَيْهِ عَنْ يَسَارِهِ ‏.‏

Abdulloh ibn Soib (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺni Makka fathi kuni namoz oʻqiyotganlarini va kovushlarini chap tomonlariga qoʻyganlarini koʻrdim.Абдуллоҳ ибн Соиб (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺни Макка фатҳи куни намоз ўқиётганларини ва ковушларини чап томонларига қўйганларини кўрдим.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّازُ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى السِّيْنَانِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّائِبِ، قَالَ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعِيدَ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ ‏"‏ إِنَّا نَخْطُبُ فَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَجْلِسَ لِلْخُطْبَةِ فَلْيَجْلِسْ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَذْهَبَ فَلْيَذْهَبْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا مُرْسَلٌ عَنْ عَطَاءٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏

Abdulloh ibn as-Soyib (roziyallohu anhu) aytadi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga hayit (namozi)da hozir boʻldim. (U zot) namozni ado qilganlaridan keyin: «Biz xutba qilamiz; kim xutba (eshitish) uchun oʻtirishni xohlasa, oʻtirsin, kim ketishni xohlasa, ketsin», — dedilar. Abu Dovud aytdi: Bu (rivoyat) Atodan, Nabiy ﷺdan (boʻlgan) mursal (hadis)dir.Абдуллоҳ ибн ас-Сойиб (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ҳайит (намози)да ҳозир бўлдим. (У зот) намозни адо қилганларидан кейин: «Биз хутба қиламиз; ким хутба (эшитиш) учун ўтиришни хоҳласа, ўтирсин, ким кетишни хоҳласа, кетсин», — дедилар. Абу Довуд айтди: Бу (ривоят) Атодан, Набий ﷺдан (бўлган) мурсал (ҳадис)дир.