حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَقُولُ " اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَالْخَلِيفَةُ فِي الأَهْلِ اللَّهُمَّ اصْحَبْنَا فِي سَفَرِنَا وَاخْلُفْنَا فِي أَهْلِنَا اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَمِنَ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْنِ وَمِنْ دَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَمِنْ سُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الأَهْلِ وَالْمَالِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ وَيُرْوَى الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ أَيْضًا قَالَ وَمَعْنَى قَوْلِهِ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْنِ أَوِ الْكَوْرِ وَكِلاَهُمَا لَهُ وَجْهٌ يُقَالُ إِنَّمَا هُوَ الرُّجُوعُ مِنَ الإِيمَانِ إِلَى الْكُفْرِ أَوْ مِنَ الطَّاعَةِ إِلَى الْمَعْصِيَةِ إِنَّمَا يَعْنِي الرُّجُوعَ مِنْ شَيْءٍ إِلَى شَيْءٍ مِنَ الشَّرِّ .
Abdulloh ibn Sarjis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: Nabiy ﷺ safarga chiqqanlarida: «Allohumma antas-sohibu fis safari val-xalifatu fil-ahl, Allohummas-habna fi safarina vaxlufna fi ahlina. Allohumma inni aʼuzu bika min vaʼsais-safari va kaabatil-munqalab, va minal-havri baʼdal-kavn, va min daʼvatil-mazlum, va min suʼil-manzari fil-ahli val-mol (Ey Alloh, safarda hamroh, oilada oʻrinbosar Sensan. Ey Alloh, safarimizda bizga hamroh boʻl va oilamizga oʻrinbosar boʻl. Ey Alloh, men safarning mashaqqatidan, qaytishdagi gʻam-anduhdan, borligimdan keyin nuqsonga uchrashdan, mazlumning duosidan hamda oila va molda yomon manzarani koʻrishdan Senga sigʻinaman)» der edilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Iso aytdi: «al-havri baʼdal-kavr» deb ham rivoyat qilinadi. «al-havri baʼdal-kavn» yoki «al-kavr» soʻzining maʼnosi — har ikkalasining ham bir yoʻnalishi bor — bu imondan kufrga yoki toatdan maʼsiyatga qaytish deyiladi, yaʼni bir narsadan boshqa yomon narsaga qaytishni anglatadi.Абдуллоҳ ибн Саржис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у айтди: Набий ﷺ сафарга чиққанларида: «Аллоҳумма антас-соҳибу фис сафари вал-халифату фил-аҳл, Аллоҳуммас-ҳабна фи сафарина вахлуфна фи аҳлина. Аллоҳумма инни аъузу бика мин ваъсаис-сафари ва каабатил-мунқалаб, ва минал-ҳаври баъдал-кавн, ва мин даъватил-мазлум, ва мин суъил-манзари фил-аҳли вал-мол (Эй Аллоҳ, сафарда ҳамроҳ, оилада ўринбосар Сенсан. Эй Аллоҳ, сафаримизда бизга ҳамроҳ бўл ва оиламизга ўринбосар бўл. Эй Аллоҳ, мен сафарнинг машаққатидан, қайтишдаги ғам-андуҳдан, борлигимдан кейин нуқсонга учрашдан, мазлумнинг дуосидан ҳамда оила ва молда ёмон манзарани кўришдан Сенга сиғинаман)» дер эдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Исо айтди: «ал-ҳаври баъдал-кавр» деб ҳам ривоят қилинади. «ал-ҳаври баъдал-кавн» ёки «ал-кавр» сўзининг маъноси — ҳар иккаласининг ҳам бир йўналиши бор — бу имондан куфрга ёки тоатдан маъсиятга қайтиш дейилади, яъни бир нарсадан бошқа ёмон нарсага қайтишни англатади.