وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِجَنَازَةٍ مَرَّتْ بِهِ حَتَّى تَوَارَتْ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ oʻzlaridan oʻtgan bir janoza uchun, u (janoza) koʻrinmay ketguncha oʻrinlaridan turdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ўзларидан ўтган бир жаноза учун, у (жаноза) кўринмай кетгунча ўринларидан турдилар.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَيْضًا أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ لِجَنَازَةِ يَهُودِيٍّ حَتَّى تَوَارَتْ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ va ashoblari bir yahudiyning janozasi uchun, u koʻrinmay ketguncha oʻrinlaridan turdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ва ашоблари бир яҳудийнинг жанозаси учун, у кўринмай кетгунча ўринларидан турдилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ، عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيَّ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ صَاحِبِ إِبِلٍ لاَ يَفْعَلُ فِيهَا حَقَّهَا إِلاَّ جَاءَتْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَكْثَرَ مَا كَانَتْ قَطُّ وَقَعَدَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ تَسْتَنُّ عَلَيْهِ بِقَوَائِمِهَا وَأَخْفَافِهَا وَلاَ صَاحِبِ بَقَرٍ لاَ يَفْعَلُ فِيهَا حَقَّهَا إِلاَّ جَاءَتْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَكْثَرَ مَا كَانَتْ وَقَعَدَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ تَنْطِحُهُ بِقُرُونِهَا وَتَطَؤُهُ بِقَوَائِمِهَا وَلاَ صَاحِبِ غَنَمٍ لاَ يَفْعَلُ فِيهَا حَقَّهَا إِلاَّ جَاءَتْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَكْثَرَ مَا كَانَتْ وَقَعَدَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ تَنْطِحُهُ بِقُرُونِهَا وَتَطَؤُهُ بِأَظْلاَفِهَا لَيْسَ فِيهَا جَمَّاءُ وَلاَ مُنْكَسِرٌ قَرْنُهَا وَلاَ صَاحِبِ كَنْزٍ لاَ يَفْعَلُ فِيهِ حَقَّهُ إِلاَّ جَاءَ كَنْزُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ يَتْبَعُهُ فَاتِحًا فَاهُ فَإِذَا أَتَاهُ فَرَّ مِنْهُ فَيُنَادِيهِ خُذْ كَنْزَكَ الَّذِي خَبَأْتَهُ فَأَنَا عَنْهُ غَنِيٌّ فَإِذَا رَأَى أَنْ لاَ بُدَّ مِنْهُ سَلَكَ يَدَهُ فِي فِيهِ فَيَقْضَمُهَا قَضْمَ الْفَحْلِ " . قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يَقُولُ هَذَا الْقَوْلَ ثُمَّ سَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ مِثْلَ قَوْلِ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ . وَقَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يَقُولُ قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا حَقُّ الإِبِلِ قَالَ " حَلَبُهَا عَلَى الْمَاءِ وَإِعَارَةُ دَلْوِهَا وَإِعَارَةُ فَحْلِهَا وَمَنِيحَتُهَا وَحَمْلٌ عَلَيْهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Tuyaga ega boʻlib, ularda (vojib boʻlgan) haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (tuyalar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular oyoqlari va tuyoqlari bilan uni bosib oʻtadi. Sigirga ega boʻlib, ularda haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (sigirlar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular shoxlari bilan suzadi va oyoqlari bilan bosib oʻtadi. Qoʻyga ega boʻlib, ularda haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (qoʻylar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular shoxlari bilan suzadi va tuyoqlari bilan bosib oʻtadi — ularda na shohsizi, na shoxi singani boʻladi. Xazinaga ega boʻlib, undagi haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar uning xazinasi qiyomat kuni ogʻzini ochgan, kal (zaharli) ilon boʻlib, uning ketidan quvib keladi. Egasiga yetganda, u undan qochadi, ilon esa unga: ‹Sen yashirgan xazinangni ol, men unga muhtoj emasman!› deb chaqiradi. (Egasi) undan qutulib boʻlmasligini koʻrgach, qoʻlini uning ogʻziga soladi, ilon esa erkak tuya chaynagandek uni chaynaydi», dedilar. Abuz-Zubayr aytdi: men Ubayd ibn Umayrning shu soʻzni aytganini eshitdim. Soʻng biz Jobir ibn Abdullohdan bu haqda soʻradik, u ham Ubayd ibn Umayrning soʻzidek aytdi. Va Abuz-Zubayr aytdi: men Ubayd ibn Umayrning shunday deganini eshitdim: bir kishi: «Yo Rasululloh, tuyaning haqqi nima?» dedi. U zot: «Uni suv boshida sogʻib (muhtojlarga berish), chelagini ariyat (vaqtincha) berish, naslli erkagini chatishtirishga berish, sutini sadaqa qilib berish va Alloh yoʻlida unga (yuk yoki odam) ortish», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Туяга эга бўлиб, уларда (вожиб бўлган) ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (туялар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар оёқлари ва туёқлари билан уни босиб ўтади. Сигирга эга бўлиб, уларда ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (сигирлар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар шохлари билан сузади ва оёқлари билан босиб ўтади. Қўйга эга бўлиб, уларда ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (қўйлар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар шохлари билан сузади ва туёқлари билан босиб ўтади — уларда на шоҳсизи, на шохи сингани бўлади. Хазинага эга бўлиб, ундаги ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар унинг хазинаси қиёмат куни оғзини очган, кал (заҳарли) илон бўлиб, унинг кетидан қувиб келади. Эгасига етганда, у ундан қочади, илон эса унга: ‹Сен яширган хазинангни ол, мен унга муҳтож эмасман!› деб чақиради. (Эгаси) ундан қутулиб бўлмаслигини кўргач, қўлини унинг оғзига солади, илон эса эркак туя чайнагандек уни чайнайди», дедилар. Абуз-Зубайр айтди: мен Убайд ибн Умайрнинг шу сўзни айтганини эшитдим. Сўнг биз Жобир ибн Абдуллоҳдан бу ҳақда сўрадик, у ҳам Убайд ибн Умайрнинг сўзидек айтди. Ва Абуз-Зубайр айтди: мен Убайд ибн Умайрнинг шундай деганини эшитдим: бир киши: «Ё Расулуллоҳ, туянинг ҳаққи нима?» деди. У зот: «Уни сув бошида соғиб (муҳтожларга бериш), челагини арият (вақтинча) бериш, наслли эркагини чатиштиришга бериш, сутини садақа қилиб бериш ва Аллоҳ йўлида унга (юк ёки одам) ортиш», дедилар.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، كِلاَهُمَا عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ بَكْرٍ، - قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، - رضى الله عنهما - يُسْأَلُ عَنِ الْمُهَلِّ، فَقَالَ سَمِعْتُ - أَحْسِبُهُ، رَفَعَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم - فَقَالَ " مُهَلُّ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ وَالطَّرِيقُ الآخَرُ الْجُحْفَةُ وَمُهَلُّ أَهْلِ الْعِرَاقِ مِنْ ذَاتِ عِرْقٍ وَمُهَلُّ أَهْلِ نَجْدٍ مِنْ قَرْنٍ وَمُهَلُّ أَهْلِ الْيَمَنِ مِنْ يَلَمْلَمَ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: undan ihromga kirish joyi haqida soʻralganida, u: «Eshitganman — oʻylaymanki, u buni Nabiy ﷺ ga koʻtargan (yaʼni u zotdan rivoyat qilgan) —», dedi va (shunday) dedi: «Madina ahlining ihromga kirish joyi Zul-Hulayfadan, boshqa yoʻl (orqali keluvchilar uchun esa) Juhfadan, Iroq ahlining ihromga kirish joyi Zoti Irqdan, Najd ahlining ihromga kirish joyi Qarndan, Yaman ahlining ihromga kirish joyi Yalamlamdandir».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: ундан иҳромга кириш жойи ҳақида сўралганида, у: «Эшитганман — ўйлайманки, у буни Набий ﷺ га кўтарган (яъни у зотдан ривоят қилган) —», деди ва (шундай) деди: «Мадина аҳлининг иҳромга кириш жойи Зул-Ҳулайфадан, бошқа йўл (орқали келувчилар учун эса) Жуҳфадан, Ироқ аҳлининг иҳромга кириш жойи Зоти Ирқдан, Нажд аҳлининг иҳромга кириш жойи Қарндан, Яман аҳлининг иҳромга кириш жойи Яламламдандир».
وَحَدَّثَنِي أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، - يَعْنِي ابْنَ هِشَامٍ - حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ مَطَرٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - فِي حَجَّةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَهَلَّتْ بِعُمْرَةٍ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ اللَّيْثِ وَزَادَ فِي الْحَدِيثِ قَالَ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً سَهْلاً إِذَا هَوِيَتِ الشَّىْءَ تَابَعَهَا عَلَيْهِ فَأَرْسَلَهَا مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ فَأَهَلَّتْ بِعُمْرَةٍ مِنَ التَّنْعِيمِ . قَالَ مَطَرٌ قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ فَكَانَتْ عَائِشَةُ إِذَا حَجَّتْ صَنَعَتْ كَمَا صَنَعَتْ مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Oisha Nabiy ﷺ ning hajlarida umraga ehrom bogʻladi, deb hadisni Lays hadisi maʼnosida keltirdi va hadisda (shuni) ziyoda qildi: u dedi: «Rasululloh ﷺ moʻmin, koʻngli yumshoq kishi edilar; u (Oisha) bir narsani istasa, unga unda muvofiqlik qilardilar. Shunday qilib uni Abdurahmon ibn Abu Bakr bilan joʻnatdilar va u Tanʼimdan umraga ehrom bogʻladi.» Matar dedi: Abuz-Zubayr dedi: «Oisha haj qilsa, Allohning Nabiysi ﷺ bilan birga qilganidek qilardi.»Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Оиша Набий ﷺ нинг ҳажларида умрага эҳром боғлади, деб ҳадисни Лайс ҳадиси маъносида келтирди ва ҳадисда (шуни) зиёда қилди: у деди: «Расулуллоҳ ﷺ мўмин, кўнгли юмшоқ киши эдилар; у (Оиша) бир нарсани истаса, унга унда мувофиқлик қилардилар. Шундай қилиб уни Абдураҳмон ибн Абу Бакр билан жўнатдилар ва у Танъимдан умрага эҳром боғлади.» Матар деди: Абуз-Зубайр деди: «Оиша ҳаж қилса, Аллоҳнинг Набийси ﷺ билан бирга қилганидек қиларди.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، ح وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقَتْلِ الْكِلاَبِ حَتَّى إِنَّ الْمَرْأَةَ تَقْدَمُ مِنَ الْبَادِيَةِ بِكَلْبِهَا فَنَقْتُلُهُ ثُمَّ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ قَتْلِهَا وَقَالَ " عَلَيْكُمْ بِالأَسْوَدِ الْبَهِيمِ ذِي النُّقْطَتَيْنِ فَإِنَّهُ شَيْطَانٌ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizni itlarni oʻldirishga buyurdilar, hatto ayol badiyadan iti bilan kelsa, biz uni ham oʻldirar edik. Soʻng Nabiy ﷺ ularni oʻldirishni man qildilar va: «Sizlar ikki nuqtali qop-qora itni oʻldiringlar, chunki u shaytondir», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизни итларни ўлдиришга буюрдилар, ҳатто аёл бадиядан ити билан келса, биз уни ҳам ўлдирар эдик. Сўнг Набий ﷺ уларни ўлдиришни ман қилдилар ва: «Сизлар икки нуқтали қоп-қора итни ўлдиринглар, чунки у шайтондир», дедилар.
وَحَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ دِينَارٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ الأَعْوَرُ، مَوْلَى سُلَيْمَانَ بْنِ مُجَالِدٍ قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، يُسْأَلُ هَلْ بَايَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِذِي الْحُلَيْفَةِ فَقَالَ لاَ وَلَكِنْ صَلَّى بِهَا وَلَمْ يُبَايِعْ عِنْدَ شَجَرَةٍ إِلاَّ الشَّجَرَةَ الَّتِي بِالْحُدَيْبِيَةِ . قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ دَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى بِئْرِ الْحُدَيْبِيَةِ .
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: undan Nabiy ﷺ Zul-Hulayfada bayʼat oldilarmi, deb soʻralganida: Yoʻq, lekin u zot u yerda namoz oʻqidilar, Hudaybiyadagi daraxtdan boshqa hech bir daraxt yonida bayʼat olmadilar, dedi. Yana Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu) shunday dedilar: Nabiy ﷺ Hudaybiya qudugʻiga (suvi koʻpaytirilishi uchun) duo qildilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: ундан Набий ﷺ Зул-Ҳулайфада байъат олдиларми, деб сўралганида: Йўқ, лекин у зот у ерда намоз ўқидилар, Ҳудайбиядаги дарахтдан бошқа ҳеч бир дарахт ёнида байъат олмадилар, деди. Яна Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) шундай дедилар: Набий ﷺ Ҳудайбия қудуғига (суви кўпайтирилиши учун) дуо қилдилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، ح
وَحَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا
رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا
مِنْ تَمْرٍ لَمْ يَجِدْ لَنَا غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً - قَالَ - فَقُلْتُ كَيْفَ كُنْتُمْ
تَصْنَعُونَ بِهَا قَالَ نَمَصُّهَا كَمَا يَمَصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى
اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ قَالَ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ
فَرُفِعَ لَنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هِيَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ
قَالَ قَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي
سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ فَكُلُوا قَالَ فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُ مِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا قَالَ
وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا نَغْتَرِفُ مِنْ وَقْبِ عَيْنِهِ بِالْقِلاَلِ الدُّهْنَ وَنَقْتَطِعُ مِنْهُ الْفِدَرَ كَالثَّوْرِ - أَوْ كَقَدْرِ
الثَّوْرِ - فَلَقَدْ أَخَذَ مِنَّا أَبُو عُبَيْدَةَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً فَأَقْعَدَهُمْ فِي وَقْبِ عَيْنِهِ وَأَخَذَ ضِلَعًا
مِنْ أَضْلاَعِهِ فَأَقَامَهَا ثُمَّ رَحَلَ أَعْظَمَ بَعِيرٍ مَعَنَا فَمَرَّ مِنْ تَحْتِهَا وَتَزَوَّدْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَشَائِقَ
فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ
أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا " . قَالَ فَأَرْسَلْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم مِنْهُ فَأَكَلَهُ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ bizni (jangga) joʻnatib, ustimizga Abu Ubaydani amir qilib tayinladilar; biz Quraysh karvonini kutib olmoqchi (poylamoqchi) edik. (U zot) bizga bir xalta xurmo ozuqa qilib berdilar, bizga undan boshqa narsa topolmadilar. Abu Ubayda bizga (kuniga) bittadan xurmo berib turardi. (Roviy) dedi: Men: ‹Uni nima qilardingiz?› — deb soʻradim. U dedi: ‹Goʻdak emgandek emardik, soʻng ustidan suv ichardik, shu bizga kunimizdan tunimizgacha kifoya qilardi. Tayoqlarimiz bilan (daraxt) bargini qoqib tushirar, soʻng uni suvga hoʻllab yer edik›. Dengiz sohili boʻylab yurdik. Birdan dengiz sohilida bizga katta tepalik koʻrinishidagi narsa koʻzga tashlandi. Uning oldiga keldik, qarasak, u anbar deb ataladigan jonivor ekan. Abu Ubayda: ‹(Bu) oʻlaksa›, dedi. Soʻng: ‹Yoʻq, bal biz Rasululloh ﷺ ning elchilarimiz, Alloh yoʻlidamiz va siz nochor (och) qoldingiz, shuning uchun yeyaveringlar›, dedi. Biz uning yonida bir oy turdik, biz uch yuz kishi edik, hatto semirib ketdik. Mana, biz uning koʻzining chuqurchasidan kosalar bilan moy olayotganimizni va undan hoʻkizdek — yoki hoʻkiz kattaligida — boʻlaklar kesib olayotganimizni koʻrgan edik. Abu Ubayda bizdan oʻn uch kishini olib, ularni uning koʻz chuqurchasiga oʻtqazdi. Uning qovurgʻalaridan birini olib tikladi, soʻng biz bilan birga boʻlgan eng katta tuyaga egar urib, (uni) uning ostidan oʻtkazdi. Biz uning goʻshtidan qoqlangan boʻlaklar ozuqa qilib oldik. Madinaga qaytib kelganimizda, Rasululloh ﷺ ning huzurlariga keldik va buni u zotga aytib berdik. Shunda u zot: ‹U Alloh sizlar uchun chiqargan rizq. Uning goʻshtidan oldingizda biror narsa bormi, bizga ham yedirsangiz?› — dedilar. Biz Rasululloh ﷺ ga undan (bir boʻlak) yubordik, u zot uni yedilar».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ бизни (жангга) жўнатиб, устимизга Абу Убайдани амир қилиб тайинладилар; биз Қурайш карвонини кутиб олмоқчи (пойламоқчи) эдик. (У зот) бизга бир халта хурмо озуқа қилиб бердилар, бизга ундан бошқа нарса тополмадилар. Абу Убайда бизга (кунига) биттадан хурмо бериб турарди. (Ровий) деди: Мен: ‹Уни нима қилардингиз?› — деб сўрадим. У деди: ‹Гўдак эмгандек эмардик, сўнг устидан сув ичардик, шу бизга кунимиздан тунимизгача кифоя қиларди. Таёқларимиз билан (дарахт) баргини қоқиб туширар, сўнг уни сувга ҳўллаб ер эдик›. Денгиз соҳили бўйлаб юрдик. Бирдан денгиз соҳилида бизга катта тепалик кўринишидаги нарса кўзга ташланди. Унинг олдига келдик, қарасак, у анбар деб аталадиган жонивор экан. Абу Убайда: ‹(Бу) ўлакса›, деди. Сўнг: ‹Йўқ, бал биз Расулуллоҳ ﷺ нинг элчиларимиз, Аллоҳ йўлидамиз ва сиз ночор (оч) қолдингиз, шунинг учун еяверинглар›, деди. Биз унинг ёнида бир ой турдик, биз уч юз киши эдик, ҳатто семириб кетдик. Мана, биз унинг кўзининг чуқурчасидан косалар билан мой олаётганимизни ва ундан ҳўкиздек — ёки ҳўкиз катталигида — бўлаклар кесиб олаётганимизни кўрган эдик. Абу Убайда биздан ўн уч кишини олиб, уларни унинг кўз чуқурчасига ўтқазди. Унинг қовурғаларидан бирини олиб тиклади, сўнг биз билан бирга бўлган энг катта туяга эгар уриб, (уни) унинг остидан ўтказди. Биз унинг гўштидан қоқланган бўлаклар озуқа қилиб олдик. Мадинага қайтиб келганимизда, Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига келдик ва буни у зотга айтиб бердик. Шунда у зот: ‹У Аллоҳ сизлар учун чиқарган ризқ. Унинг гўштидан олдингизда бирор нарса борми, бизга ҳам едирсангиз?› — дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ га ундан (бир бўлак) юбордик, у зот уни едилар».
وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، ح وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ،
يَحْيَى أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ يُنْتَبَذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله
عليه وسلم فِي سِقَاءٍ فَإِذَا لَمْ يَجِدُوا سِقَاءً نُبِذَ لَهُ فِي تَوْرٍ مِنْ حِجَارَةٍ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ
وَأَنَا أَسْمَعُ لأَبِي الزُّبَيْرِ مِنْ بِرَامٍ قَالَ مِنْ بِرَامٍ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uchun meshda (nabiz) tayyorlanardi, agar mesh topishmasa, u zotga toshdan yasalgan idishda tayyorlanardi. Shunda men eshitib turganimda qavmdan biri Abuz-Zubayrga: «Birom (toshdan yasalgan idish)damidi?» dedi. U: «Biromda», dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ учун мешда (набиз) тайёрланарди, агар меш топишмаса, у зотга тошдан ясалган идишда тайёрланарди. Шунда мен эшитиб турганимда қавмдан бири Абуз-Зубайрга: «Биром (тошдан ясалган идиш)дамиди?» деди. У: «Биромда», деди.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو
الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ أَرْخَصَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي رُقْيَةِ الْحَيَّةِ
لِبَنِي عَمْرٍو .
قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ وَسَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ لَدَغَتْ رَجُلاً مِنَّا عَقْرَبٌ وَنَحْنُ
جُلُوسٌ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرْقِي قَالَ " مَنِ
اسْتَطَاعَ مِنْكُمْ أَنْ يَنْفَعَ أَخَاهُ فَلْيَفْعَلْ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Amr oʻgʻillariga ilon (chaqishi)dan ruqya qilishga ruxsat berdilar. Bizdan bir kishini chayon chaqdi, biz esa Rasululloh ﷺ bilan oʻtirgan edik. Shunda bir kishi: «Yo Rasululloh! Ruqya qilaymi?» dedi. (U zot): «Sizlardan kim birodariga foyda yetkaza olsa, shuni qilsin», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Амр ўғилларига илон (чақиши)дан руқя қилишга рухсат бердилар. Биздан бир кишини чаён чақди, биз эса Расулуллоҳ ﷺ билан ўтирган эдик. Шунда бир киши: «Ё Расулуллоҳ! Руқя қилайми?» деди. (У зот): «Сизлардан ким биродарига фойда етказа олса, шуни қилсин», дедилар.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو
الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ عَدْوَى
وَلاَ صَفَرَ وَلاَ غُولَ " . وَسَمِعْتُ أَبَا الزُّبَيْرِ يَذْكُرُ أَنَّ جَابِرًا فَسَّرَ لَهُمْ قَوْلَهُ " وَلاَ صَفَرَ "
. فَقَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ الصَّفَرُ الْبَطْنُ . فَقِيلَ لِجَابِرٍ كَيْفَ قَالَ كَانَ يُقَالُ دَوَابُّ الْبَطْنِ . قَالَ وَلَمْ
يُفَسِّرِ الْغُولَ . قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ هَذِهِ الْغُولُ الَّتِي تَغَوَّلُ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: men Nabiy ﷺ ning: «Kasal yuqishi yoʻq, safar yoʻq, gʻul yoʻq», deganlarini eshitdim. (Roviy) dedi: Men Abuz-Zubayrning shuni zikr qilganini ham eshitdimki, Jobir ularga oʻzining «safar yoʻq» degan soʻzini tafsir qilib bergan. Abuz-Zubayr dedi: safar — bu qorin (dardi). Jobirdan: «Bu qanaqa boʻladi?» deb soʻralganda, u: «Qorindagi qurtlar deyilardi», dedi. (Roviy) dedi: u gʻulni tafsir qilmadi. Abuz-Zubayr dedi: bu gʻul (yoʻlovchilarni) adashtiradigan (jin)dir.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: мен Набий ﷺ нинг: «Касал юқиши йўқ, сафар йўқ, ғул йўқ», деганларини эшитдим. (Ровий) деди: Мен Абуз-Зубайрнинг шуни зикр қилганини ҳам эшитдимки, Жобир уларга ўзининг «сафар йўқ» деган сўзини тафсир қилиб берган. Абуз-Зубайр деди: сафар — бу қорин (дарди). Жобирдан: «Бу қанақа бўлади?» деб сўралганда, у: «Қориндаги қуртлар дейиларди», деди. (Ровий) деди: у ғулни тафсир қилмади. Абуз-Зубайр деди: бу ғул (йўловчиларни) адаштирадиган (жин)дир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، ح وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى،
أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ جَاءَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ قَالَ
يَا رَسُولَ اللَّهِ بَيِّنْ لَنَا دِينَنَا كَأَنَّا خُلِقْنَا الآنَ فِيمَا الْعَمَلُ الْيَوْمَ أَفِيمَا جَفَّتْ بِهِ الأَقْلاَمُ وَجَرَتْ
بِهِ الْمَقَادِيرُ أَمْ فِيمَا نَسْتَقْبِلُ قَالَ " لاَ . بَلْ فِيمَا جَفَّتْ بِهِ الأَقْلاَمُ وَجَرَتْ بِهِ الْمَقَادِيرُ "
. قَالَ فَفِيمَ الْعَمَلُ قَالَ زُهَيْرٌ ثُمَّ تَكَلَّمَ أَبُو الزُّبَيْرِ بِشَىْءٍ لَمْ أَفْهَمْهُ فَسَأَلْتُ مَا قَالَ فَقَالَ
" اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Suroqa ibn Molik ibn Juʼshum keldi-da: «Yo Rasululloh! Bizga dinimizni — goʻyo hozirgina yaratilgandek (qilib) bayon qiling. Bugun (qilayotgan) amalimiz nimada (qaysi narsada): qalamlar qurigan (yozib boʻlingan) va taqdirlar joriy boʻlgan narsadami, yoki kelajakda (kutiladigan) narsadami?» dedi. (U zot): «Yoʻq, balki qalamlar qurigan va taqdirlar joriy boʻlgan narsadadir», dedilar. (Suroqa): «U holda amalning (foydasi) nimada?» dedi. Zuhayr dedi: Soʻng Abuz-Zubayr men tushunmagan bir narsani gapirdi, men: «Nima dedi?» deb soʻradim. Shunda u dedi: (Rasululloh ﷺ) «Amal qilinglar, har kimga (oʻziniki) osonlashtiriladi», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Суроқа ибн Молик ибн Жуъшум келди-да: «Ё Расулуллоҳ! Бизга динимизни — гўё ҳозиргина яратилгандек (қилиб) баён қилинг. Бугун (қилаётган) амалимиз нимада (қайси нарсада): қаламлар қуриган (ёзиб бўлинган) ва тақдирлар жорий бўлган нарсадами, ёки келажакда (кутиладиган) нарсадами?» деди. (У зот): «Йўқ, балки қаламлар қуриган ва тақдирлар жорий бўлган нарсададир», дедилар. (Суроқа): «У ҳолда амалнинг (фойдаси) нимада?» деди. Зуҳайр деди: Сўнг Абуз-Зубайр мен тушунмаган бир нарсани гапирди, мен: «Нима деди?» деб сўрадим. Шунда у деди: (Расулуллоҳ ﷺ) «Амал қилинглар, ҳар кимга (ўзиники) осонлаштирилади», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ أَرْسَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُنْطَلِقٌ إِلَى بَنِي الْمُصْطَلِقِ فَأَتَيْتُهُ وَهُوَ يُصَلِّي عَلَى بَعِيرِهِ فَكَلَّمْتُهُ فَقَالَ لِي بِيَدِهِ هَكَذَا - وَأَوْمَأَ زُهَيْرٌ بِيَدِهِ - ثُمَّ كَلَّمْتُهُ فَقَالَ لِي هَكَذَا - فَأَوْمَأَ زُهَيْرٌ أَيْضًا بِيَدِهِ نَحْوَ الأَرْضِ - وَأَنَا أَسْمَعُهُ يَقْرَأُ يُومِئُ بِرَأْسِهِ فَلَمَّا فَرَغَ قَالَ " مَا فَعَلْتَ فِي الَّذِي أَرْسَلْتُكَ لَهُ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أُكَلِّمَكَ إِلاَّ أَنِّي كُنْتُ أُصَلِّي " . قَالَ زُهَيْرٌ وَأَبُو الزُّبَيْرِ جَالِسٌ مُسْتَقْبِلَ الْكَعْبَةِ فَقَالَ بِيَدِهِ أَبُو الزُّبَيْرِ إِلَى بَنِي الْمُصْطَلِقِ فَقَالَ بِيَدِهِ إِلَى غَيْرِ الْكَعْبَةِ .
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Banul-Mustaliq (qabilasi) tomon yoʻl olayotganlarida meni (bir ish bilan) joʻnatdilar. Men u zotning oldilariga keldim, u zot tuyalari ustida namoz oʻqiyotgan edilar. Men u zotga gapirdim, u zot menga qoʻllari bilan mana shunday ishora qildilar — Zuhayr qoʻli bilan ishora qildi —. Soʻng yana gapirdim, u zot menga mana shunday qildilar — Zuhayr yana qoʻli bilan yerga tomon ishora qildi —. Men u zotning (Qurʼon) oʻqiyotganlarini eshitar, u zot boshlari bilan ishora qilar edilar. (Namozdan) boʻshaganlarida: «Men seni nima uchun joʻnatgan boʻlsam, oʻsha ishni qilib keldingmi? Meni sen bilan gaplashishimdan namoz oʻqiyotganligimdan boshqa narsa toʻsib qolmadi», — dedilar. Zuhayr (shunday) dedi: Abuz-Zubayr Kaʼbaga yuzlanib oʻtirgan edi, soʻng Abuz-Zubayr qoʻli bilan Banul-Mustaliq tomon ishora qildi, ana shunday qoʻli bilan Kaʼbadan boshqa tomonni koʻrsatdi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Банул-Мусталиқ (қабиласи) томон йўл олаётганларида мени (бир иш билан) жўнатдилар. Мен у зотнинг олдиларига келдим, у зот туялари устида намоз ўқиётган эдилар. Мен у зотга гапирдим, у зот менга қўллари билан мана шундай ишора қилдилар — Зуҳайр қўли билан ишора қилди —. Сўнг яна гапирдим, у зот менга мана шундай қилдилар — Зуҳайр яна қўли билан ерга томон ишора қилди —. Мен у зотнинг (Қуръон) ўқиётганларини эшитар, у зот бошлари билан ишора қилар эдилар. (Намоздан) бўшаганларида: «Мен сени нима учун жўнатган бўлсам, ўша ишни қилиб келдингми? Мени сен билан гаплашишимдан намоз ўқиётганлигимдан бошқа нарса тўсиб қолмади», — дедилар. Зуҳайр (шундай) деди: Абуз-Зубайр Каъбага юзланиб ўтирган эди, сўнг Абуз-Зубайр қўли билан Банул-Мусталиқ томон ишора қилди, ана шундай қўли билан Каъбадан бошқа томонни кўрсатди.
وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، وَعَوْنُ بْنُ سَلاَّمٍ، جَمِيعًا عَنْ زُهَيْرٍ، - قَالَ ابْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، - حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا بِالْمَدِينَةِ فِي غَيْرِ خَوْفٍ وَلاَ سَفَرٍ . قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ فَسَأَلْتُ سَعِيدًا لِمَ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ كَمَا سَأَلْتَنِي فَقَالَ أَرَادَ أَنْ لاَ يُحْرِجَ أَحَدًا مِنْ أُمَّتِهِ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Madinada na qoʻrquv va na safar (holati) boʻlmagan vaqtda peshin bilan asrni jamlab oʻqidilar. Abuz-Zubayr dedi: Men Saiddan: «Nega u zot shunday qildilar?» deb soʻradim. (Said) dedi: «Sen mendan soʻraganingdek, men ham Ibn Abbosdan soʻragan edim. Shunda u: ‹U zot ummatlaridan birortasini qiyin ahvolga solib qoʻymaslikni istadilar›, dedi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Мадинада на қўрқув ва на сафар (ҳолати) бўлмаган вақтда пешин билан асрни жамлаб ўқидилар. Абуз-Зубайр деди: Мен Саиддан: «Нега у зот шундай қилдилар?» деб сўрадим. (Саид) деди: «Сен мендан сўраганингдек, мен ҳам Ибн Аббосдан сўраган эдим. Шунда у: ‹У зот умматларидан бирортасини қийин аҳволга солиб қўймасликни истадилар›, деди».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ غَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَوْمًا مِنْ جُهَيْنَةَ فَقَاتَلُونَا قِتَالاً شَدِيدًا فَلَمَّا صَلَّيْنَا الظُّهْرَ قَالَ الْمُشْرِكُونَ لَوْ مِلْنَا عَلَيْهِمْ مَيْلَةً لاَقْتَطَعْنَاهُمْ . فَأَخْبَرَ جِبْرِيلُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَلِكَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَقَالُوا إِنَّهُ سَتَأْتِيهِمْ صَلاَةٌ هِيَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنَ الأَوْلاَدِ فَلَمَّا حَضَرَتِ الْعَصْرُ - قَالَ - صَفَّنَا صَفَّيْنِ وَالْمُشْرِكُونَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ - قَالَ - فَكَبَّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَبَّرْنَا وَرَكَعَ فَرَكَعْنَا ثُمَّ سَجَدَ وَسَجَدَ مَعَهُ الصَّفُّ الأَوَّلُ فَلَمَّا قَامُوا سَجَدَ الصَّفُّ الثَّانِي ثُمَّ تَأَخَّرَ الصَّفُّ الأَوَّلُ وَتَقَدَّمَ الصَّفُّ الثَّانِي فَقَامُوا مَقَامَ الأَوَّلِ فَكَبَّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَبَّرْنَا وَرَكَعَ فَرَكَعْنَا ثُمَّ سَجَدَ وَسَجَدَ مَعَهُ الصَّفُّ الأَوَّلُ وَقَامَ الثَّانِي فَلَمَّا سَجَدَ سَجَدَ الصَّفُّ الثَّانِي ثُمَّ جَلَسُوا جَمِيعًا سَلَّمَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ ثُمَّ خَصَّ جَابِرٌ أَنْ قَالَ كَمَا يُصَلِّي أُمَرَاؤُكُمْ هَؤُلاَءِ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga Juhayna (qabilasi)dan boʻlgan bir qavmga gʻazot qildik. Ular biz bilan qattiq jang qilishdi. Biz peshinni oʻqiganimizda, mushriklar: ‹Agar ularga bir hamla qilsak, ularni butunlay qirib tashlardik›, deyishdi. Jabroil buni Rasululloh ﷺ ga xabar qildi, Rasululloh ﷺ buni bizga eslatdilar». U (Jobir) dedi: «Ular (mushriklar) yana: ‹Tez orada ularga bir namoz keladiki, u ularga (musulmonlarga) bolalaridan ham koʻra mahbubroqdir›, deyishgan edi. Asr (vaqti) kirganda», u (Jobir) dedi, «(u zot) bizni ikki saf qilib turgʻazdilar, mushriklar esa biz bilan qibla oʻrtasida edi». U dedi: «Rasululloh ﷺ takbir aytdilar, biz takbir aytdik. U zot rukuʼ qildilar, biz rukuʼ qildik. Soʻng u zot sajda qildilar, birinchi saf u zot bilan birga sajda qildi. Ular turishganda, ikkinchi saf sajda qildi. Soʻng birinchi saf orqaga oʻtdi, ikkinchi saf oldinga oʻtib, birinchining oʻrnida turdi. Rasululloh ﷺ takbir aytdilar, biz takbir aytdik. U zot rukuʼ qildilar, biz rukuʼ qildik. Soʻng u zot sajda qildilar, birinchi saf u zot bilan birga sajda qildi, ikkinchisi (tik) turdi. U (u zot) sajda qilgach, ikkinchi saf sajda qildi. Soʻng hammalari oʻtirishdi, Rasululloh ﷺ ularga salom berdilar». Abuz-Zubayr dedi: «Soʻng Jobir alohida taʼkidlab: ‹Mana shu sizning amirlaringiz oʻqiyotgani kabi›, dedi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Жуҳайна (қабиласи)дан бўлган бир қавмга ғазот қилдик. Улар биз билан қаттиқ жанг қилишди. Биз пешинни ўқиганимизда, мушриклар: ‹Агар уларга бир ҳамла қилсак, уларни бутунлай қириб ташлардик›, дейишди. Жаброил буни Расулуллоҳ ﷺ га хабар қилди, Расулуллоҳ ﷺ буни бизга эслатдилар». У (Жобир) деди: «Улар (мушриклар) яна: ‹Тез орада уларга бир намоз келадики, у уларга (мусулмонларга) болаларидан ҳам кўра маҳбуброқдир›, дейишган эди. Аср (вақти) кирганда», у (Жобир) деди, «(у зот) бизни икки саф қилиб турғаздилар, мушриклар эса биз билан қибла ўртасида эди». У деди: «Расулуллоҳ ﷺ такбир айтдилар, биз такбир айтдик. У зот рукуъ қилдилар, биз рукуъ қилдик. Сўнг у зот сажда қилдилар, биринчи саф у зот билан бирга сажда қилди. Улар туришганда, иккинчи саф сажда қилди. Сўнг биринчи саф орқага ўтди, иккинчи саф олдинга ўтиб, биринчининг ўрнида турди. Расулуллоҳ ﷺ такбир айтдилар, биз такбир айтдик. У зот рукуъ қилдилар, биз рукуъ қилдик. Сўнг у зот сажда қилдилар, биринчи саф у зот билан бирга сажда қилди, иккинчиси (тик) турди. У (у зот) сажда қилгач, иккинчи саф сажда қилди. Сўнг ҳаммалари ўтиришди, Расулуллоҳ ﷺ уларга салом бердилар». Абуз-Зубайр деди: «Сўнг Жобир алоҳида таъкидлаб: ‹Мана шу сизнинг амирларингиз ўқиётгани каби›, деди».