Abu Barza al-Aslamiy

حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا سَيَّارُ بْنُ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ وَقْتِ الصَّلَوَاتِ، فَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ، وَالْعَصْرَ وَيَرْجِعُ الرَّجُلُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ، وَلاَ يُبَالِي بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ وَلاَ يُحِبُّ النَّوْمَ قَبْلَهَا، وَلاَ الْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَيُصَلِّي الصُّبْحَ فَيَنْصَرِفُ الرَّجُلُ فَيَعْرِفُ جَلِيسَهُ، وَكَانَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ أَوْ إِحْدَاهُمَا مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ‏.‏

Sayyor ibn Salama (Abu Barzadan) rivoyat qiladi: Men otam bilan Abu Barza al-Aslamiyning oldiga — namozlarning belgilangan vaqtlari haqida soʻrash uchun — bordik. U: «Paygʻambar ﷺ peshin namozini quyosh peshin mahalida eng baland (joyidan) endigina ogʻgan paytda oʻqir edilar; asrni esa kishi (namozdan keyin) Madinaning eng chekka joyiga borsa, quyosh hali issiq (yorugʻ) boʻlgan paytda (oʻqir edilar). (Roviy: Abu Barza shom namozi haqida aytganni unutdim, dedi.) Paygʻambar ﷺ xufton namozini kechaning birinchi uchdan birigacha kechiktirishda biror zarar koʻrmas, undan oldin uxlashni va undan keyin gaplashishni esa yoqtirmas edilar. Bomdod namozini esa — tugatgach, kishi yonida oʻtirganni taniy oladigan paytda — oʻqir va bir yoki ikki rakatda 60 dan 100 gacha oyat oʻqir edilar», — dedi.Сайёр ибн Салама (Абу Барзадан) ривоят қилади: Мен отам билан Абу Барза ал-Асламийнинг олдига — намозларнинг белгиланган вақтлари ҳақида сўраш учун — бордик. У: «Пайғамбар ﷺ пешин намозини қуёш пешин маҳалида энг баланд (жойидан) эндигина оғган пайтда ўқир эдилар; асрни эса киши (намоздан кейин) Мадинанинг энг чекка жойига борса, қуёш ҳали иссиқ (ёруғ) бўлган пайтда (ўқир эдилар). (Ровий: Абу Барза шом намози ҳақида айтганни унутдим, деди.) Пайғамбар ﷺ хуфтон намозини кечанинг биринчи учдан биригача кечиктиришда бирор зарар кўрмас, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин гаплашишни эса ёқтирмас эдилар. Бомдод намозини эса — тугатгач, киши ёнида ўтирганни таний оладиган пайтда — ўқир ва бир ёки икки ракатда 60 дан 100 гача оят ўқир эдилар», — деди.

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا الأَزْرَقُ بْنُ قَيْسٍ، قَالَ كُنَّا بِالأَهْوَازِ نُقَاتِلُ الْحَرُورِيَّةَ، فَبَيْنَا أَنَا عَلَى جُرُفِ نَهَرٍ إِذَا رَجُلٌ يُصَلِّي، وَإِذَا لِجَامُ دَابَّتِهِ بِيَدِهِ فَجَعَلَتِ الدَّابَّةُ تُنَازِعُهُ، وَجَعَلَ يَتْبَعُهَا ـ قَالَ شُعْبَةُ ـ هُوَ أَبُو بَرْزَةَ الأَسْلَمِيُّ ـ فَجَعَلَ رَجُلٌ مِنَ الْخَوَارِجِ يَقُولُ اللَّهُمَّ افْعَلْ بِهَذَا الشَّيْخِ‏.‏ فَلَمَّا انْصَرَفَ الشَّيْخُ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ قَوْلَكُمْ، وَإِنِّي غَزَوْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِتَّ غَزَوَاتٍ أَوْ سَبْعَ غَزَوَاتٍ وَثَمَانِيًا، وَشَهِدْتُ تَيْسِيرَهُ، وَإِنِّي أَنْ كُنْتُ أَنْ أُرَاجِعَ مَعَ دَابَّتِي أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَدَعَهَا تَرْجِعُ إِلَى مَأْلَفِهَا فَيَشُقَّ عَلَىَّ‏.‏

Azraq ibn Qays (Abu Barza al-Aslamiy haqida) rivoyat qiladi: Biz Ahvozda Haruriya (xorijiy) qabilasi bilan jang qilayotgan edik. Men daryo boʻyida turgan paytimda, bir kishi namoz oʻqiyapti edi va uning hayvonining jilovi qoʻlida edi; hayvon (ketishga) tortishar va u hayvon orqasidan borar edi. (Rivoyatchi Shuʼba aytdiki, u kishi Abu Barza al-Aslamiy edi.) Xorijiylardan bir kishi: ‹Allohim, bu cholga qattiqqoʻl boʻl!› — dedi. Chol (Abu Barza) namozni tugatgach, dedi: ‹Men sening soʻzingni eshitdim. Shubhasiz, men Rasululloh ﷺ bilan birga olti yoki yetti yoki sakkiz gʻazot (jang)da qatnashdim va u zotning yumshoqligini koʻrdim; va shubhasiz, men hayvonimni — uni oxoriga (qaytarib yuborishdan koʻra) — oʻz yonimda saqlashni afzal koʻraman, chunki (uni qaytarib yuborsam), bu menga koʻp tashvish keltirar edi›.Азрақ ибн Қайс (Абу Барза ал-Асламий ҳақида) ривоят қилади: Биз Аҳвозда Ҳарурия (хорижий) қабиласи билан жанг қилаётган эдик. Мен дарё бўйида турган пайтимда, бир киши намоз ўқияпти эди ва унинг ҳайвонининг жилови қўлида эди; ҳайвон (кетишга) тортишар ва у ҳайвон орқасидан борар эди. (Ривоятчи Шуъба айтдики, у киши Абу Барза ал-Асламий эди.) Хорижийлардан бир киши: ‹Аллоҳим, бу чолга қаттиққўл бўл!› — деди. Чол (Абу Барза) намозни тугатгач, деди: ‹Мен сенинг сўзингни эшитдим. Шубҳасиз, мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга олти ёки етти ёки саккиз ғазот (жанг)да қатнашдим ва у зотнинг юмшоқлигини кўрдим; ва шубҳасиз, мен ҳайвонимни — уни охорига (қайтариб юборишдан кўра) — ўз ёнимда сақлашни афзал кўраман, чунки (уни қайтариб юборсам), бу менга кўп ташвиш келтирар эди›.

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ الأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ كُنَّا عَلَى شَاطِئِ نَهْرٍ بِالأَهْوَازِ قَدْ نَضَبَ عَنْهُ الْمَاءُ، فَجَاءَ أَبُو بَرْزَةَ الأَسْلَمِيُّ عَلَى فَرَسٍ، فَصَلَّى وَخَلَّى فَرَسَهُ، فَانْطَلَقَتِ الْفَرَسُ، فَتَرَكَ صَلاَتَهُ وَتَبِعَهَا حَتَّى أَدْرَكَهَا، فَأَخَذَهَا ثُمَّ جَاءَ فَقَضَى صَلاَتَهُ، وَفِينَا رَجُلٌ لَهُ رَأْىٌ، فَأَقْبَلَ يَقُولُ انْظُرُوا إِلَى هَذَا الشَّيْخِ تَرَكَ صَلاَتَهُ مِنْ أَجْلِ فَرَسٍ‏.‏ فَأَقْبَلَ فَقَالَ مَا عَنَّفَنِي أَحَدٌ مُنْذُ فَارَقْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ إِنَّ مَنْزِلِي مُتَرَاخٍ فَلَوْ صَلَّيْتُ وَتَرَكْتُ لَمْ آتِ أَهْلِي إِلَى اللَّيْلِ‏.‏ وَذَكَرَ أَنَّهُ صَحِبَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَرَأَى مِنْ تَيْسِيرِهِ‏.‏

(Abu Barza al-Aslamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi.) (Azraq ibn Qays aytdi:) Biz Ahvozda — suvi qaytgan (chekilgan) bir daryo boʻyida edik. Shunda Abu Barza al-Aslamiy bir ot (mingan holda) keldi va namoz oʻqidi; otini (boʻsh) qoʻyib yubordi, ot esa (chopib) ketdi, shunda u namozini tark etib, uning ortidan bordi — toki unga yetib olib, uni ushlab oldi, soʻng kelib namozini tugatdi. Bizning oramizda bir raʼy egasi (xorijiy fikrli kishi) bor edi, u (oldinga) chiqib: «Mana shu cholga qaranglar — bir ot (deb) namozini tark etdi!» der edi. (Abu Barza) oldinga chiqib: «Men Rasululloh ﷺdan ajralganimdan beri hech kim meni (bunday) malomat qilmagan» dedi. Va u: «Mening uyim uzoq; agar men namoz oʻqib, (otni) tark etganimda, kechgacha oilamga yetib bora olmas edim» dedi. Va u oʻzining Paygʻambar ﷺga hamroh boʻlganini va u zotning (ishni) osonlashtirishlaridan koʻrganini zikr qildi.(Абу Барза ал-Асламий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади.) (Азрақ ибн Қайс айтди:) Биз Аҳвозда — суви қайтган (чекилган) бир дарё бўйида эдик. Шунда Абу Барза ал-Асламий бир от (минган ҳолда) келди ва намоз ўқиди; отини (бўш) қўйиб юборди, от эса (чопиб) кетди, шунда у намозини тарк этиб, унинг ортидан борди — токи унга етиб олиб, уни ушлаб олди, сўнг келиб намозини тугатди. Бизнинг орамизда бир раъй эгаси (хорижий фикрли киши) бор эди, у (олдинга) чиқиб: «Мана шу чолга қаранглар — бир от (деб) намозини тарк этди!» дер эди. (Абу Барза) олдинга чиқиб: «Мен Расулуллоҳ ﷺдан ажралганимдан бери ҳеч ким мени (бундай) маломат қилмаган» деди. Ва у: «Менинг уйим узоқ; агар мен намоз ўқиб, (отни) тарк этганимда, кечгача оиламга етиб бора олмас эдим» деди. Ва у ўзининг Пайғамбар ﷺга ҳамроҳ бўлганини ва у зотнинг (ишни) осонлаштиришларидан кўрганини зикр қилди.

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الصُّبْحَ وَأَحَدُنَا يَعْرِفُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ فِيهَا مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ، وَيُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ، وَالْعَصْرَ وَأَحَدُنَا يَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ ثُمَّ يَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ، وَلاَ يُبَالِي بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ‏.‏ ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ‏.‏ وَقَالَ مُعَاذٌ قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ لَقِيتُهُ مَرَّةً فَقَالَ أَوْ ثُلُثِ اللَّيْلِ‏.‏

Abul-Minhol (Abu Barzadan) rivoyat qiladi: Abu Barza: «Paygʻambar ﷺ bomdod (namozini) — (namozdan keyin) kishi yonida oʻtirganni taniy oladigan paytda — oʻqir va Qurʼondan 60 dan 100 gacha oyat oʻqir edilar. Peshinni quyosh ogʻishi bilanoq oʻqir, asrni esa kishi Madinaning eng chekka joyiga borib qaytganida quyosh hali issiq boʻlgan paytda oʻqir edilar. (Roviy shom haqida aytilganni unutdi.) U zot xufton (namozini) kechaning uchdan birigacha yoki yarmigacha kechiktirishni (zarari yoʻq deb) hisoblar edilar», — dedi.Абул-Минҳол (Абу Барзадан) ривоят қилади: Абу Барза: «Пайғамбар ﷺ бомдод (намозини) — (намоздан кейин) киши ёнида ўтирганни таний оладиган пайтда — ўқир ва Қуръондан 60 дан 100 гача оят ўқир эдилар. Пешинни қуёш оғиши биланоқ ўқир, асрни эса киши Мадинанинг энг чекка жойига бориб қайтганида қуёш ҳали иссиқ бўлган пайтда ўқир эдилар. (Ровий шом ҳақида айтилганни унутди.) У зот хуфтон (намозини) кечанинг учдан биригача ёки ярмигача кечиктиришни (зарари йўқ деб) ҳисоблар эдилар», — деди.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْمِنْهَالِ، قَالَ انْطَلَقْتُ مَعَ أَبِي إِلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ فَقَالَ لَهُ أَبِي حَدِّثْنَا كَيْفَ، كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ قَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ وَهْىَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ، ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى أَهْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ‏.‏ قَالَ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ‏.‏ قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ مِنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ‏.‏

Abul-Minhol (Abu Barzadan) rivoyat qiladi: Otam va men Abu Barza al-Aslamiyning oldiga bordik; otam unga: «Rasululloh ﷺ farz (jamoat) namozlarini qanday oʻqir edilar — bizga ayt», — dedi. U: «U zot siz ‹birinchi namoz› deb ataydigan peshinni quyosh peshin mahalida ogʻgan paytda oʻqir edilar; asrni esa birovimiz Madinaning eng chekka (joyidagi) oilasiga borgan paytda quyosh hali issiq boʻlgan paytda (oʻqir edilar). (Roviy Abu Barza shom namozi haqida aytganni unutdi.) Paygʻambar ﷺ xuftonni kechiktirib oʻqishni afzal koʻrar, undan oldin uxlashni va undan keyin gaplashishni esa yoqtirmas edilar. Bomdod namozini tugatgach, kishi yonida oʻtirganni taniy oladigan paytda (joydan) qaytar va unda (bomdodda) Qurʼondan 60 dan 100 gacha oyat oʻqir edilar», — dedi.Абул-Минҳол (Абу Барзадан) ривоят қилади: Отам ва мен Абу Барза ал-Асламийнинг олдига бордик; отам унга: «Расулуллоҳ ﷺ фарз (жамоат) намозларини қандай ўқир эдилар — бизга айт», — деди. У: «У зот сиз ‹биринчи намоз› деб атайдиган пешинни қуёш пешин маҳалида оғган пайтда ўқир эдилар; асрни эса бировимиз Мадинанинг энг чекка (жойидаги) оиласига борган пайтда қуёш ҳали иссиқ бўлган пайтда (ўқир эдилар). (Ровий Абу Барза шом намози ҳақида айтганни унутди.) Пайғамбар ﷺ хуфтонни кечиктириб ўқишни афзал кўрар, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин гаплашишни эса ёқтирмас эдилар. Бомдод намозини тугатгач, киши ёнида ўтирганни таний оладиган пайтда (жойдан) қайтар ва унда (бомдодда) Қуръондан 60 дан 100 гача оят ўқир эдилар», — деди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، قَالَ لَمَّا كَانَ ابْنُ زِيَادٍ وَمَرْوَانُ بِالشَّأْمِ، وَوَثَبَ ابْنُ الزُّبَيْرِ بِمَكَّةَ، وَوَثَبَ الْقُرَّاءُ بِالْبَصْرَةِ، فَانْطَلَقْتُ مَعَ أَبِي إِلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَيْهِ فِي دَارِهِ وَهْوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ عُلِّيَّةٍ لَهُ مِنْ قَصَبٍ، فَجَلَسْنَا إِلَيْهِ فَأَنْشَأَ أَبِي يَسْتَطْعِمُهُ الْحَدِيثَ فَقَالَ يَا أَبَا بَرْزَةَ أَلاَ تَرَى مَا وَقَعَ فِيهِ النَّاسُ فَأَوَّلُ شَىْءٍ سَمِعْتُهُ تَكَلَّمَ بِهِ إِنِّي احْتَسَبْتُ عِنْدَ اللَّهِ أَنِّي أَصْبَحْتُ سَاخِطًا عَلَى أَحْيَاءِ قُرَيْشٍ، إِنَّكُمْ يَا مَعْشَرَ الْعَرَبِ كُنْتُمْ عَلَى الْحَالِ الَّذِي عَلِمْتُمْ مِنَ الذِّلَّةِ وَالْقِلَّةِ وَالضَّلاَلَةِ، وَإِنَّ اللَّهَ أَنْقَذَكُمْ بِالإِسْلاَمِ وَبِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَلَغَ بِكُمْ مَا تَرَوْنَ، وَهَذِهِ الدُّنْيَا الَّتِي أَفْسَدَتْ بَيْنَكُمْ، إِنَّ ذَاكَ الَّذِي بِالشَّأْمِ وَاللَّهِ إِنْ يُقَاتِلُ إِلاَّ عَلَى الدُّنْيَا‏ ، وَإِنَّ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ وَاللَّهِ إِنْ يُقَاتِلُونَ إِلَّا عَلَى الدُّنْيَا ، وَإِنْ ذَاكَ الَّذِي بِمَكَّةَ وَاللَّهِ إِنْ يُقَاتِلُ إِلَّا عَلَى الدُّنْيَا ‏"‏.‏

(Abu Minhal aytdi:) Ibn Ziyod va Marvon Shomda boʻlib, Ibn Zubayr Makkada (qoʻzgʻolon koʻtarib) chiqib, qurrolar (qoriylar) Basrada (qoʻzgʻolon koʻtarib) chiqqanlarida, men otam bilan Abu Barza al-Aslamiyning oldiga bordim — toki uning uyiga, u qamishdan (yasalgan) bir balxonaning soyasida oʻtirgan paytda, kirdik. Biz uning oldiga oʻtirdik; otam undan hadis (eshitishni) talab qila boshlab: «Ey Abu Barza, odamlar tushib qolgan (fitna)ni koʻrmayapsizmi?» dedi. Men undan eshitgan birinchi gap shu boʻldiki, u: «Men Allohdan (ajr) umid qilib (shuni aytaman): men Quraysh qabilalaridan (ularning ishidan) gʻazablangan holda tongni qarshi oldim. Ey arab jamoasi, sizlar oʻzingiz bilgan — xorlik, ozchilik va zalolat — holatda edingiz; Alloh sizlarni islom bilan va Muhammad ﷺ bilan (oʻsha holatdan) qutqardi — toki sizlarni siz koʻrayotgan (martabaga) yetkazguncha. Mana shu dunyo — sizlarning orangizni buzgan (fitna soluvchi) narsadir. Albatta, Shomdagi haligi (kishi) — vallohi, u faqat dunyo uchun jang qiladi, xolos; mana shu, sizlarning orangizdagilar (Basradagilar) ham — vallohi, ular faqat dunyo uchun jang qiladi, xolos; Makkadagi haligi (kishi) ham — vallohi, u faqat dunyo uchun jang qiladi, xolos», dedi.(Абу Минҳал айтди:) Ибн Зиёд ва Марвон Шомда бўлиб, Ибн Зубайр Маккада (қўзғолон кўтариб) чиқиб, қурролар (қорийлар) Басрада (қўзғолон кўтариб) чиққанларида, мен отам билан Абу Барза ал-Асламийнинг олдига бордим — токи унинг уйига, у қамишдан (ясалган) бир балхонанинг соясида ўтирган пайтда, кирдик. Биз унинг олдига ўтирдик; отам ундан ҳадис (эшитишни) талаб қила бошлаб: «Эй Абу Барза, одамлар тушиб қолган (фитна)ни кўрмаяпсизми?» деди. Мен ундан эшитган биринчи гап шу бўлдики, у: «Мен Аллоҳдан (ажр) умид қилиб (шуни айтаман): мен Қурайш қабилаларидан (уларнинг ишидан) ғазабланган ҳолда тонгни қарши олдим. Эй араб жамоаси, сизлар ўзингиз билган — хорлик, озчилик ва залолат — ҳолатда эдингиз; Аллоҳ сизларни ислом билан ва Муҳаммад ﷺ билан (ўша ҳолатдан) қутқарди — токи сизларни сиз кўраётган (мартабага) етказгунча. Мана шу дунё — сизларнинг орангизни бузган (фитна солувчи) нарсадир. Албатта, Шомдаги ҳалиги (киши) — валлоҳи, у фақат дунё учун жанг қилади, холос; мана шу, сизларнинг орангиздагилар (Басрадагилар) ҳам — валлоҳи, улар фақат дунё учун жанг қилади, холос; Маккадаги ҳалиги (киши) ҳам — валлоҳи, у фақат дунё учун жанг қилади, холос», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ عَوْفًا، أَنَّ أَبَا الْمِنْهَالِ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا بَرْزَةَ، قَالَ إِنَّ اللَّهَ يُغْنِيكُمْ أَوْ نَغَشَكُمْ بِالإِسْلاَمِ وَبِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ وَقَعَ هَاهُنَا يُغْنِيكُمْ وَإِنَّمَا هُوَ نَعَشَكُمْ يُنْظَرُ فِي أَصْلِ كِتَابِ الِاعْتِصَامِ.

Abul Minhol (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abu Barza (roziyallohu anhu)ni: «Albatta, Alloh sizlarni Islom bilan va Muhammad ﷺ bilan boy qildi yoki yuksaltirdi», deganini eshitdi.Абул Минҳол (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абу Барза (розияллоҳу анҳу)ни: «Албатта, Аллоҳ сизларни Ислом билан ва Муҳаммад ﷺ билан бой қилди ёки юксалтирди», деганини эшитди.