Amra bint Abdurrahmon Oisha

حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْتَكِفُ فِي كُلِّ رَمَضَانَ، وَإِذَا صَلَّى الْغَدَاةَ دَخَلَ مَكَانَهُ الَّذِي اعْتَكَفَ فِيهِ ـ قَالَ ـ فَاسْتَأْذَنَتْهُ عَائِشَةُ أَنْ تَعْتَكِفَ فَأَذِنَ لَهَا فَضَرَبَتْ فِيهِ قُبَّةً، فَسَمِعَتْ بِهَا حَفْصَةُ، فَضَرَبَتْ قُبَّةً، وَسَمِعَتْ زَيْنَبُ بِهَا، فَضَرَبَتْ قُبَّةً أُخْرَى، فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْغَدِ أَبْصَرَ أَرْبَعَ قِبَابٍ، فَقَالَ ‏"‏ مَا هَذَا ‏"‏‏.‏ فَأُخْبِرَ خَبَرَهُنَّ، فَقَالَ ‏"‏ مَا حَمَلَهُنَّ عَلَى هَذَا آلْبِرُّ انْزِعُوهَا فَلاَ أَرَاهَا ‏"‏‏.‏ فَنُزِعَتْ، فَلَمْ يَعْتَكِفْ فِي رَمَضَانَ حَتَّى اعْتَكَفَ فِي آخِرِ الْعَشْرِ مِنْ شَوَّالٍ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Allohning Rasuli ﷺ har yili Ramazon oyida eʼtikof qilar edilar. U zot bomdod namozini oʻqigandan keyin oʻz eʼtikof joyiga kirar edilar. Oisha undan — eʼtikof qilishga — ruxsat soʻradi va u zot ruxsat berdi; bas, u (Oisha) masjidda bir chodir tikdi. Hafsa buni eshitganda, u ham (oʻziga) bir chodir tikdi; Zaynab buni eshitganda, u ham boshqa bir chodir tikdi. Ertalab Allohning Rasuli ﷺ bomdod namozini tugatgach, toʻrt chodirni koʻrdi va: «Bu nima?» — dedilar. Unga bu haqda (xabar) berildi. Soʻng u zot: «Ularni bunga nima undadi? Yaxshilikmi (taqvomi)? Chodirlarni olib tashlanglar — chunki men ularni koʻrishni xohlamayman», — dedilar. Bas, chodirlar olib tashlandi. Paygʻambar ﷺ oʻsha yili Ramazonda eʼtikof qilmadi, balki Shavvolning oxirgi oʻn kunida (eʼtikof) qildi.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Аллоҳнинг Расули ﷺ ҳар йили Рамазон ойида эътикоф қилар эдилар. У зот бомдод намозини ўқигандан кейин ўз эътикоф жойига кирар эдилар. Оиша ундан — эътикоф қилишга — рухсат сўради ва у зот рухсат берди; бас, у (Оиша) масжидда бир чодир тикди. Ҳафса буни эшитганда, у ҳам (ўзига) бир чодир тикди; Зайнаб буни эшитганда, у ҳам бошқа бир чодир тикди. Эрталаб Аллоҳнинг Расули ﷺ бомдод намозини тугатгач, тўрт чодирни кўрди ва: «Бу нима?» — дедилар. Унга бу ҳақда (хабар) берилди. Сўнг у зот: «Уларни бунга нима ундади? Яхшиликми (тақвоми)? Чодирларни олиб ташланглар — чунки мен уларни кўришни хоҳламайман», — дедилар. Бас, чодирлар олиб ташланди. Пайғамбар ﷺ ўша йили Рамазонда эътикоф қилмади, балки Шавволнинг охирги ўн кунида (эътикоф) қилди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَتْنِي عَمْرَةُ بِنْتُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَ أَنْ يَعْتَكِفَ الْعَشْرَ الأَوَاخِرَ مِنْ رَمَضَانَ، فَاسْتَأْذَنَتْهُ عَائِشَةُ فَأَذِنَ لَهَا، وَسَأَلَتْ حَفْصَةُ عَائِشَةَ أَنْ تَسْتَأْذِنَ لَهَا فَفَعَلَتْ فَلَمَّا رَأَتْ ذَلِكَ زَيْنَبُ ابْنَةُ جَحْشٍ أَمَرَتْ بِبِنَاءٍ فَبُنِيَ لَهَا قَالَتْ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى انْصَرَفَ إِلَى بِنَائِهِ فَبَصُرَ بِالأَبْنِيَةِ فَقَالَ ‏"‏ مَا هَذَا ‏"‏‏.‏ قَالُوا بِنَاءُ عَائِشَةَ وَحَفْصَةَ وَزَيْنَبَ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ آلْبِرَّ أَرَدْنَ بِهَذَا مَا أَنَا بِمُعْتَكِفٍ ‏"‏‏.‏ فَرَجَعَ، فَلَمَّا أَفْطَرَ اعْتَكَفَ عَشْرًا مِنْ شَوَّالٍ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Allohning Rasuli ﷺ — Ramazonning oxirgi oʻn kunida eʼtikof qilaman, deb — aytdilar. Oisha undan — eʼtikof qilishga — ruxsat soʻradi va u zot ruxsat berdi. Hafsa Oishadan — u (Hafsa) uchun ruxsat soʻrab berishni — iltimos qildi va u (Oisha) shunday qildi. Zaynab bint Jahsh buni koʻrganda, u (oʻziga) bir chodir tikishni buyurdi va unga (chodir) tikildi. Allohning Rasuli ﷺ namozdan keyin oʻz chodiriga borar edilar. Bas, u zot chodirlarni koʻrdi va: «Bu nima?» — dedilar. Unga — bular Oisha, Hafsa va Zaynabning chodirlari ekani — aytildi. Allohning Rasuli ﷺ: «Ular bu bilan yaxshilik (taqvo)nimi niyat qildi? Men eʼtikof qilmayman», — dedilar va uyiga qaytdi. Roʻza oyi tugagach, u zot Shavvol oyida oʻn kun eʼtikof qildi.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Аллоҳнинг Расули ﷺ — Рамазоннинг охирги ўн кунида эътикоф қиламан, деб — айтдилар. Оиша ундан — эътикоф қилишга — рухсат сўради ва у зот рухсат берди. Ҳафса Оишадан — у (Ҳафса) учун рухсат сўраб беришни — илтимос қилди ва у (Оиша) шундай қилди. Зайнаб бинт Жаҳш буни кўрганда, у (ўзига) бир чодир тикишни буюрди ва унга (чодир) тикилди. Аллоҳнинг Расули ﷺ намоздан кейин ўз чодирига борар эдилар. Бас, у зот чодирларни кўрди ва: «Бу нима?» — дедилар. Унга — булар Оиша, Ҳафса ва Зайнабнинг чодирлари экани — айтилди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Улар бу билан яхшилик (тақво)ними ният қилди? Мен эътикоф қилмайман», — дедилар ва уйига қайтди. Рўза ойи тугагач, у зот Шаввол ойида ўн кун эътикоф қилди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ يَهُودِيَّةً جَاءَتْ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ ‏.‏ فَسَأَلَتْ عَائِشَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيُعَذَّبُ النَّاسُ فِي قُبُورِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَائِذًا بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا فَخَسَفَتِ الشَّمْسُ فَرَجَعَ ضُحًى فَمَرَّ بَيْنَ ظَهْرَانَىِ الْحُجَرِ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ قَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ انْصَرَفَ فَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَتَعَوَّذُوا مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (Oishadan) rivoyat qiladi: Bir yahudiy ayol Oishadan (Paygʻambar ﷺ ning zavjasidan) bir narsani soʻrashga keldi. U (yahudiy ayol) unga: «Alloh seni qabr azobidan saqlasin», — dedi. Bas, Oisha Rasululloh ﷺ dan: «Odamlar qabrlarida azoblanadimi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ qabr azobidan Allohga panoh tilab (shu tariqa ‹ha› deb javob berdilar). Soʻng bir kuni Rasululloh ﷺ biror joyga borish uchun (otga) mindilar, lekin quyosh tutildi. U zot tushdan oldin (choshgoh paytida) qaytdilar va (zavjalarining) xonalari orqasidan oʻtib, (tutilish) namoziga turdilar, odamlar u zot orqasida turdi. U zot uzoq (vaqt) turdilar, soʻng birinchi rukuʼdan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng (ikkinchi rakat uchun) uzoq turdilar, lekin turish birinchi rakatdagidan qisqaroq edi. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq turdilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng boshlarini koʻtarib, sajda qildilar va namozni tugatdilar va (xutba qilib) Alloh xohlagancha (gapirdilar). Soʻng odamlarni qabr azobidan Allohga panoh tilashga buyurdilar.Амра бинт Абдурраҳмон (Оишадан) ривоят қилади: Бир яҳудий аёл Оишадан (Пайғамбар ﷺ нинг завжасидан) бир нарсани сўрашга келди. У (яҳудий аёл) унга: «Аллоҳ сени қабр азобидан сақласин», — деди. Бас, Оиша Расулуллоҳ ﷺ дан: «Одамлар қабрларида азобланадими?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилаб (шу тариқа ‹ҳа› деб жавоб бердилар). Сўнг бир куни Расулуллоҳ ﷺ бирор жойга бориш учун (отга) миндилар, лекин қуёш тутилди. У зот тушдан олдин (чошгоҳ пайтида) қайтдилар ва (завжаларининг) хоналари орқасидан ўтиб, (тутилиш) намозига турдилар, одамлар у зот орқасида турди. У зот узоқ (вақт) турдилар, сўнг биринчи рукуъдан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг (иккинчи ракат учун) узоқ турдилар, лекин туриш биринчи ракатдагидан қисқароқ эди. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ турдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар ва намозни тугатдилар ва (хутба қилиб) Аллоҳ хоҳлаганча (гапирдилар). Сўнг одамларни қабр азобидан Аллоҳга паноҳ тилашга буюрдилар.