حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ ـ هُوَ ابْنُ سَلاَمٍ ـ أَخْبَرَنَا الْفَزَارِيُّ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ حَدَّثَهُ قَالَ سَقَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ زَمْزَمَ فَشَرِبَ وَهُوَ قَائِمٌ. قَالَ عَاصِمٌ فَحَلَفَ عِكْرِمَةُ مَا كَانَ يَوْمَئِذٍ إِلاَّ عَلَى بَعِيرٍ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ga Zamzam suvini berdim va u zot uni tik turgan holda ichdilar. Osim (rivoyatchi) dediki, Ikrima qasam ichdi: «Oʻsha kuni Paygʻambar ﷺ tik turgan emas, balki tuyada mingan edilar».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ га Замзам сувини бердим ва у зот уни тик турган ҳолда ичдилар. Осим (ривоятчи) дедики, Икрима қасам ичди: «Ўша куни Пайғамбар ﷺ тик турган эмас, балки туяда минган эдилар».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَنَّ عِكْرِمَةَ بْنَ خَالِدٍ، سَأَلَ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ الْعُمْرَةِ، قَبْلَ الْحَجِّ فَقَالَ لاَ بَأْسَ. قَالَ عِكْرِمَةُ قَالَ ابْنُ عُمَرَ اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ أَنْ يَحُجَّ. وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي عِكْرِمَةُ بْنُ خَالِدٍ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ مِثْلَهُ.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ عِكْرِمَةُ بْنُ خَالِدٍ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ مِثْلَهُ.
Ibn Jurayj (Ikrima ibn Xoliddan, Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ikrima ibn Xolid Ibn Umardan — hajdan oldin umra qilish haqida — soʻradi. Ibn Umar: «Unda hech zarar yoʻq», — deb javob berdi. Ikrima: «Ibn Umar yana: ‹Paygʻambar ﷺ haj qilishdan oldin umra qilgan edilar›, — dedi», — dedi. Ikrima ibn Xolid (yana) rivoyat qildi: «Men Ibn Umardan xuddi shu (savolni) soʻradim».Ибн Журайж (Икрима ибн Холиддан, Ибн Умардан) ривоят қилади: Икрима ибн Холид Ибн Умардан — ҳаждан олдин умра қилиш ҳақида — сўради. Ибн Умар: «Унда ҳеч зарар йўқ», — деб жавоб берди. Икрима: «Ибн Умар яна: ‹Пайғамбар ﷺ ҳаж қилишдан олдин умра қилган эдилар›, — деди», — деди. Икрима ибн Холид (яна) ривоят қилди: «Мен Ибн Умардан худди шу (саволни) сўрадим».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ مَكَّةَ، فَلَمْ تَحِلَّ لأَحَدٍ قَبْلِي، وَلاَ تَحِلُّ لأَحَدٍ بَعْدِي، وَإِنَّمَا أُحِلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، لاَ يُخْتَلَى خَلاَهَا، وَلاَ يُعْضَدُ شَجَرُهَا، وَلاَ يُنَفَّرُ صَيْدُهَا، وَلاَ تُلْتَقَطُ لُقَطَتُهَا إِلاَّ لِمُعَرِّفٍ ". وَقَالَ الْعَبَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. إِلاَّ الإِذْخِرَ لِصَاغَتِنَا وَقُبُورِنَا. فَقَالَ " إِلاَّ الإِذْخِرَ ". وَعَنْ خَالِدٍ عَنْ عِكْرِمَةَ قَالَ هَلْ تَدْرِي مَا لاَ يُنَفَّرُ صَيْدُهَا هُوَ أَنْ يُنَحِّيَهُ مِنَ الظِّلِّ، يَنْزِلُ مَكَانَهُ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Alloh Makkani haram qildi; bas, u — mendan oldin ham haram edi va mendan keyin ham haram boʻlib qoladi. U menga (yaʼni unda jang qilishga) faqat bir kunning bir necha soatidagina halol qilindi. Uning butalarini sugʻurish (yulish), daraxtlarini kesish, ovini hurkitish (haydash) va luqtasini (topib olingan narsasini) olish — uni (elga) eʼlon qiladigan (topuvchi)dan boshqaga — joiz emas», — dedilar. Abbos: «Yo Rasululloh, Izxir (oʻti)dan boshqa — chunki u bizning zargarlarimiz va qabrlarimiz uchun (ishlatiladi)», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Izxirdan boshqa», — dedilar. Ikrima dedi: «‹Ovni hurkitish (haydash)› nima ekanini bilasanmi? U — (ovni) soyadan haydab chiqarib, oʻsha (soya) joyga oʻzini joylashish (degani)».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Аллоҳ Маккани ҳарам қилди; бас, у — мендан олдин ҳам ҳарам эди ва мендан кейин ҳам ҳарам бўлиб қолади. У менга (яъни унда жанг қилишга) фақат бир куннинг бир неча соатидагина ҳалол қилинди. Унинг буталарини суғуриш (юлиш), дарахтларини кесиш, овини ҳуркитиш (ҳайдаш) ва луқтасини (топиб олинган нарсасини) олиш — уни (элга) эълон қиладиган (топувчи)дан бошқага — жоиз эмас», — дедилар. Аббос: «Ё Расулуллоҳ, Изхир (ўти)дан бошқа — чунки у бизнинг заргарларимиз ва қабрларимиз учун (ишлатилади)», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Изхирдан бошқа», — дедилар. Икрима деди: «‹Овни ҳуркитиш (ҳайдаш)› нима эканини биласанми? У — (овни) соядан ҳайдаб чиқариб, ўша (соя) жойга ўзини жойлашиш (дегани)».
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ مَكَّةَ، وَلَمْ تَحِلَّ لأَحَدٍ قَبْلِي، وَلاَ لأَحَدٍ بَعْدِي، وَإِنَّمَا حَلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَلاَ يُخْتَلَى خَلاَهَا، وَلاَ يُعْضَدُ شَجَرُهَا، وَلاَ يُنَفَّرُ صَيْدُهَا وَلاَ يُلْتَقَطُ لُقَطَتُهَا إِلاَّ لِمُعَرِّفٍ ". وَقَالَ عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ إِلاَّ الإِذْخِرَ لِصَاغَتِنَا وَلِسُقُفِ بُيُوتِنَا. فَقَالَ " إِلاَّ الإِذْخِرَ ". فَقَالَ عِكْرِمَةُ هَلْ تَدْرِي مَا يُنَفَّرُ صَيْدُهَا هُوَ أَنْ تُنَحِّيَهُ مِنَ الظِّلِّ، وَتَنْزِلَ مَكَانَهُ. قَالَ عَبْدُ الْوَهَّابِ عَنْ خَالِدٍ لِصَاغَتِنَا وَقُبُورِنَا.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Alloh Makkani haram qildi; u — mendan oldin ham hech kim uchun (unda jang qilish) joiz boʻlmagan va mendan keyin ham hech kim uchun joiz boʻlmaydi. Unda jang qilish menga (faqat) bir kunning bir necha soatigina halol qilindi. Hech kimga uning tikanli butalarini sugʻurish, daraxtlarini kesish, ovini hurkitish yoki luqtasini (topib olingan narsasini) olish — uni (elga) eʼlon qiluvchi (topuvchi)dan boshqaga — joiz emas», — dedilar. Abbos ibn Abdulmuttalib Paygʻambar ﷺ dan: «Izxir (oʻti)dan boshqa — chunki u bizning zargarlarimiz va uylarimizning tomlari uchun (kerak)», — deb iltimos qildi. Paygʻambar ﷺ: «Izxirdan boshqa», — dedilar. Ikrima: «‹Ovini hurkitish› nima ekanini bilasanmi? U — (ovni) soyadan haydab chiqarib, oʻz (joyiga) oʻtirish (degani)», — dedi. Xolid: «(Abbos:) ‹Izxir bizning zargarlarimiz va qabrlarimiz uchun›, — dedi», — dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Аллоҳ Маккани ҳарам қилди; у — мендан олдин ҳам ҳеч ким учун (унда жанг қилиш) жоиз бўлмаган ва мендан кейин ҳам ҳеч ким учун жоиз бўлмайди. Унда жанг қилиш менга (фақат) бир куннинг бир неча соатигина ҳалол қилинди. Ҳеч кимга унинг тиканли буталарини суғуриш, дарахтларини кесиш, овини ҳуркитиш ёки луқтасини (топиб олинган нарсасини) олиш — уни (элга) эълон қилувчи (топувчи)дан бошқага — жоиз эмас», — дедилар. Аббос ибн Абдулмутталиб Пайғамбар ﷺ дан: «Изхир (ўти)дан бошқа — чунки у бизнинг заргарларимиз ва уйларимизнинг томлари учун (керак)», — деб илтимос қилди. Пайғамбар ﷺ: «Изхирдан бошқа», — дедилар. Икрима: «‹Овини ҳуркитиш› нима эканини биласанми? У — (овни) соядан ҳайдаб чиқариб, ўз (жойига) ўтириш (дегани)», — деди. Холид: «(Аббос:) ‹Изхир бизнинг заргарларимиз ва қабрларимиз учун›, — деди», — деди.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اعْتَكَفَ مَعَهُ بَعْضُ نِسَائِهِ وَهْىَ مُسْتَحَاضَةٌ تَرَى الدَّمَ، فَرُبَّمَا وَضَعَتِ الطَّسْتَ تَحْتَهَا مِنَ الدَّمِ. وَزَعَمَ أَنَّ عَائِشَةَ رَأَتْ مَاءَ الْعُصْفُرِ فَقَالَتْ كَأَنَّ هَذَا شَىْءٌ كَانَتْ فُلاَنَةُ تَجِدُهُ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Paygʻambar ﷺ ning zavjalaridan biri u zot bilan eʼtikofda edi va istihoza (qoni) kelayotgan edi. U (avratidan) qonni koʻrar va goʻyo (qon uchun) ostiga bir tovoq qoʻyar edi. (Roviy Ikrima qoʻshimcha qildi: Oisha bir kuni mahsar (safflower) suyuqligini koʻrib: ‹Bu falon (ayol)da boʻlgan narsaga oʻxshaydi›, — dedi.)Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир куни Пайғамбар ﷺ нинг завжаларидан бири у зот билан эътикофда эди ва истиҳоза (қони) келаётган эди. У (авратидан) қонни кўрар ва гўё (қон учун) остига бир товоқ қўяр эди. (Ровий Икрима қўшимча қилди: Оиша бир куни маҳсар (саффловер) суюқлигини кўриб: ‹Бу фалон (аёл)да бўлган нарсага ўхшайди›, — деди.)
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ قُلْتُ لأَبِي أُسَامَةَ حَدَّثَكُمْ يَحْيَى بْنُ الْمُهَلَّبِ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، [quran sura="78" aya_start="34" aya_end="34"]{وَكَأْسًا دِهَاقًا} قَالَ مَلأَى مُتَتَابِعَةً.
Men Abu Usomaga: «Sizlarga Yahyo ibnul-Muhallab rivoyat qildimi: bizga Husayn Ikrimadan ‹va kaʼsan dihoqo› (Naba surasi, 34) (haqida): ‹toʻla, ketma-ket (jomlar)› dedi», dedim (deb soʻradim).Мен Абу Усомага: «Сизларга Яҳё ибнул-Муҳаллаб ривоят қилдими: бизга Ҳусайн Икримадан ‹ва каъсан диҳоқо› (Наба сураси, 34) (ҳақида): ‹тўла, кетма-кет (жомлар)› деди», дедим (деб сўрадим).
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ، وَغَيْرُهُ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو الأَسْوَدِ، قَالَ قُطِعَ عَلَى أَهْلِ الْمَدِينَةِ بَعْثٌ فَاكْتُتِبْتُ فِيهِ، فَلَقِيتُ عِكْرِمَةَ مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرْتُهُ، فَنَهَانِي عَنْ ذَلِكَ أَشَدَّ النَّهْىِ، ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ نَاسًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا مَعَ الْمُشْرِكِينَ يُكَثِّرُونَ سَوَادَ الْمُشْرِكِينَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْتِي السَّهْمُ فَيُرْمَى بِهِ، فَيُصِيبُ أَحَدَهُمْ فَيَقْتُلُهُ أَوْ يُضْرَبُ فَيُقْتَلُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ [quran sura="4" aya_start="45" aya_end="45"]{إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلاَئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ} الآيَةَ. رَوَاهُ اللَّيْثُ عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ.
(Muhammad ibn Abdurrahmon Abul-Asvad aytdi:) Madina ahliga bir (harbiy) safar (uchun askar yigʻ ish) belgilandi; men (ham) unga yozildim (roʻ yxatga olindim). Soʻng Ibn Abbosning mavlosi Ikrimani uchratib, unga (buni) xabar berdim; u meni bundan qattiq qaytardi, soʻng: «Menga Ibn Abbos xabar berdi: musulmonlardan baʼzi odamlar mushriklar bilan birga (boʻ lib), Rasululloh ﷺga qarshi mushriklarning sonini (qoʻ shinini) koʻ paytirar edilar; (jangda) bir oʻq kelib otilar, ulardan biriga tegib uni oʻ ldirar, yoki (qilich bilan) urilib oʻ ldirilar edi. Shunda Alloh ‹Albatta — oʻ zlariga zulm qilgan holda — farishtalar jonini oladiganlar...› (Niso surasi, 97) (oyatini) oxiriga qadar nozil qildi», dedi.(Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Абул-Асвад айтди:) Мадина аҳлига бир (ҳарбий) сафар (учун аскар йиғ иш) белгиланди; мен (ҳам) унга ёзилдим (рў йхатга олиндим). Сўнг Ибн Аббоснинг мавлоси Икримани учратиб, унга (буни) хабар бердим; у мени бундан қаттиқ қайтарди, сўнг: «Менга Ибн Аббос хабар берди: мусулмонлардан баъзи одамлар мушриклар билан бирга (бў либ), Расулуллоҳ ﷺга қарши мушрикларнинг сонини (қў шинини) кў пайтирар эдилар; (жангда) бир ўқ келиб отилар, улардан бирига тегиб уни ў лдирар, ёки (қилич билан) урилиб ў лдирилар эди. Шунда Аллоҳ ‹Албатта — ў зларига зулм қилган ҳолда — фаришталар жонини оладиганлар...› (Нисо сураси, 97) (оятини) охирига қадар нозил қилди», деди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، ذُكِرَ الأَشَرُّ الثَّلاَثَةُ عِنْدَ عِكْرِمَةَ فَقَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ حَمَلَ قُثَمَ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَالْفَضْلَ خَلْفَهُ، أَوْ قُثَمَ خَلْفَهُ، وَالْفَضْلَ بَيْنَ يَدَيْهِ، فَأَيُّهُمْ شَرٌّ أَوْ أَيُّهُمْ خَيْرٌ.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi.) Ikrimaning huzurida «uchta yomon (narsa)» zikr qilindi. U: «Ibn Abbos (shunday) dedi: Rasululloh ﷺ — Qusamni oldlariga, Fazlni ortlariga mindirgan holda — yoki Qusamni ortlariga, Fazlni oldlariga (mindirib) — keldilar; bas, ularning qaysi biri yomonroq, yoki qaysi biri yaxshiroq (edi)?» dedi.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади.) Икриманинг ҳузурида «учта ёмон (нарса)» зикр қилинди. У: «Ибн Аббос (шундай) деди: Расулуллоҳ ﷺ — Қусамни олдларига, Фазлни ортларига миндирган ҳолда — ёки Қусамни ортларига, Фазлни олдларига (миндириб) — келдилар; бас, уларнинг қайси бири ёмонроқ, ёки қайси бири яхшироқ (эди)?» деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ غَزْوَانَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَزْنِي الْعَبْدُ حِينَ يَزْنِي وَهْوَ مُؤْمِنٌ، وَلاَ يَسْرِقُ حِينَ يَسْرِقُ وَهْوَ مُؤْمِنٌ، وَلاَ يَشْرَبُ حِينَ يَشْرَبُ وَهْوَ مُؤْمِنٌ، وَلاَ يَقْتُلُ وَهْوَ مُؤْمِنٌ ". قَالَ عِكْرِمَةُ قُلْتُ لاِبْنِ عَبَّاسٍ كَيْفَ يُنْزَعُ الإِيمَانُ مِنْهُ قَالَ هَكَذَا ـ وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ ثُمَّ أَخْرَجَهَا ـ فَإِنْ تَابَ عَادَ إِلَيْهِ هَكَذَا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ
(Ikrima Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Qul (banda) zino qilayotgan paytida momin holida zino qilmaydi; oʻgʻirlik qilayotgan paytida momin holida oʻgʻirlamaydi; (xamr) ichayotgan paytida momin holida ichmaydi; va u (qotillik qilayotgan paytida) momin holida odam oʻldirmaydi», dedilar. Ikrima aytdi: Men Ibn Abbosga: «Iymon undan qanday tortib olinadi?» dedim. U: «Mana shunday», dedi-da, barmoqlarini bir-biriga kiritdi (chalishtirdi), soʻng ularni (bir-biridan) chiqardi. «Agar tavba qilsa, (iymon) unga mana shunday qaytadi», dedi va barmoqlarini (yana) chalishtirdi.(Икрима Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Қул (банда) зино қилаётган пайтида момин ҳолида зино қилмайди; ўғирлик қилаётган пайтида момин ҳолида ўғирламайди; (хамр) ичаётган пайтида момин ҳолида ичмайди; ва у (қотиллик қилаётган пайтида) момин ҳолида одам ўлдирмайди», дедилар. Икрима айтди: Мен Ибн Аббосга: «Иймон ундан қандай тортиб олинади?» дедим. У: «Мана шундай», деди-да, бармоқларини бир-бирига киритди (чалиштирди), сўнг уларни (бир-биридан) чиқарди. «Агар тавба қилса, (иймон) унга мана шундай қайтади», деди ва бармоқларини (яна) чалиштирди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ، وَغَيْرُهُ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَسْوَدِ،. وَقَالَ اللَّيْثُ عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ، قَالَ قُطِعَ عَلَى أَهْلِ الْمَدِينَةِ بَعْثٌ فَاكْتُتِبْتُ فِيهِ فَلَقِيتُ عِكْرِمَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَنَهَانِي أَشَدَّ النَّهْىِ ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ أُنَاسًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا مَعَ الْمُشْرِكِينَ يُكَثِّرُونَ سَوَادَ الْمُشْرِكِينَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَأْتِي السَّهْمُ فَيُرْمَى فَيُصِيبُ أَحَدَهُمْ، فَيَقْتُلُهُ أَوْ يَضْرِبُهُ فَيَقْتُلُهُ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى [quran sura="4" aya_start="97" aya_end="97"]{إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلاَئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ}
(Abu Aswad aytdi:) Madina ahliga (majburiy) qoʻshin (toʻplash) belgilandi; men (ham) unga yozildim. Soʻng men Ikrimani uchratib, unga (buni) aytdim; u meni qattiq qaytardi (man qildi), soʻng dedi: «Menga Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) xabar berdiki, musulmonlardan baʼzi kishilar mushriklar bilan birga boʻlib, Rasululloh ﷺga qarshi mushriklarning sonini (qorasini) koʻpaytirar edilar; bas, oʻq kelib otilar va ulardan biriga tegib, uni oʻldirardi — yoki (musulmon) uni urib, oʻldirardi. Shunda Alloh taolo: ‹Albatta, maloyikalar oʻzlariga zulm qilgan holda jonlarini olgan kishilar...› (Niso surasi, 97-oyat)ni nozil qildi.»(Абу Асвад айтди:) Мадина аҳлига (мажбурий) қўшин (тўплаш) белгиланди; мен (ҳам) унга ёзилдим. Сўнг мен Икримани учратиб, унга (буни) айтдим; у мени қаттиқ қайтарди (ман қилди), сўнг деди: «Менга Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) хабар бердики, мусулмонлардан баъзи кишилар мушриклар билан бирга бўлиб, Расулуллоҳ ﷺга қарши мушрикларнинг сонини (қорасини) кўпайтирар эдилар; бас, ўқ келиб отилар ва улардан бирига тегиб, уни ўлдирарди — ёки (мусулмон) уни уриб, ўлдирарди. Шунда Аллоҳ таоло: ‹Албатта, малойикалар ўзларига зулм қилган ҳолда жонларини олган кишилар...› (Нисо сураси, 97-оят)ни нозил қилди.»