حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، - هُوَ الطَّيَالِسِيُّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا سَعْدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَلَسَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ كَأَنَّهُ عَلَى الرَّضْفِ . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ حَرَّكَ سَعْدٌ شَفَتَيْهِ بِشَيْءٍ فَأَقُولُ حَتَّى يَقُومَ فَيَقُولُ حَتَّى يَقُومَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ إِلاَّ أَنَّ أَبَا عُبَيْدَةَ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَخْتَارُونَ أَنْ لاَ يُطِيلَ الرَّجُلُ الْقُعُودَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ وَلاَ يَزِيدَ عَلَى التَّشَهُّدِ شَيْئًا . وَقَالُوا إِنْ زَادَ عَلَى التَّشَهُّدِ فَعَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ . هَكَذَا رُوِيَ عَنِ الشَّعْبِيِّ وَغَيْرِهِ .
Mahmud ibn Gʻaylon bizga aytib berdi, Abu Dovud — u at-Tayolisiydir — bizga aytib berdi, Shuʼba bizga aytib berdi, Saʼd ibn Ibrohim bizga xabar berdi, u aytdi: Men Abu Ubayda ibn Abdulloh ibn Masʼudning otasidan (Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan) rivoyat qilib aytganini eshitdim. U aytdi: Rasululloh ﷺ dastlabki ikki rakaatda oʻtirganlarida goʻyo qizigan toshlar ustida (oʻtirganday tez koʻtarilar) edilar. Shuʼba aytdi: Soʻng Saʼd labini bir narsa (deb) qimirlatdi; men: «To turguniga qadarmi?» dedim, u: «To turguniga qadar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir, biroq Abu Ubayda otasidan (bevosita) eshitmagan. Ahli ilm nazdida amal shunga (binoan)dir: ular kishi dastlabki ikki rakaatda oʻtirishni uzaytirmasligini va tashahhudga biror narsa qoʻshmasligini ixtiyor qiladilar. Ular: «Agar tashahhudga (biror narsa) qoʻshsa, unga ikki sahv sajdasi (vojib boʻladi)», dedilar. Shaʼbiy va boshqalardan ham shunday rivoyat qilingan.Маҳмуд ибн Ғайлон бизга айтиб берди, Абу Довуд — у ат-Таёлисийдир — бизга айтиб берди, Шуъба бизга айтиб берди, Саъд ибн Иброҳим бизга хабар берди, у айтди: Мен Абу Убайда ибн Абдуллоҳ ибн Масъуднинг отасидан (Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан) ривоят қилиб айтганини эшитдим. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ дастлабки икки ракаатда ўтирганларида гўё қизиган тошлар устида (ўтиргандай тез кўтарилар) эдилар. Шуъба айтди: Сўнг Саъд лабини бир нарса (деб) қимирлатди; мен: «То тургунига қадарми?» дедим, у: «То тургунига қадар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир, бироқ Абу Убайда отасидан (бевосита) эшитмаган. Аҳли илм наздида амал шунга (биноан)дир: улар киши дастлабки икки ракаатда ўтиришни узайтирмаслигини ва ташаҳҳудга бирор нарса қўшмаслигини ихтиёр қиладилар. Улар: «Агар ташаҳҳудга (бирор нарса) қўшса, унга икки саҳв саждаси (вожиб бўлади)», дедилар. Шаъбий ва бошқалардан ҳам шундай ривоят қилинган.