حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ ادْفِنِّي مَعَ صَوَاحِبِي وَلاَ تَدْفِنِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْبَيْتِ، فَإِنِّي أَكْرَهُ أَنْ أُزَكَّى. وَعَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ، أَرْسَلَ إِلَى عَائِشَةَ ائْذَنِي لِي أَنْ أُدْفَنَ مَعَ صَاحِبَىَّ فَقَالَتْ إِي وَاللَّهِ. قَالَ وَكَانَ الرَّجُلُ إِذَا أَرْسَلَ إِلَيْهَا مِنَ الصَّحَابَةِ قَالَتْ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُوثِرُهُمْ بِأَحَدٍ أَبَدًا.
Hishom otasidan rivoyat qilinadi: Oisha (roziyallohu anho) Abdulloh ibn Zubayrga: «Meni dugonalarim bilan birga dafn qil, Nabiy ﷺ bilan birga uyga dafn qilma, chunki men poklikka chiqarilishimni (madh etilishimni) yoqtirmayman», dedi. Hishom otasidan rivoyat qiladi: Umar (roziyallohu anhu) Oishaga: «Ikki sohibim (Nabiy ﷺ va Abu Bakr) bilan birga dafn etilishimga ruxsat ber», deb (kishi) yubordi. U: «Ha, vallohi (ruxsat)», dedi. (Hishom otasidan) aytadi: Sahobalardan biror kishi unga (shunday) yuborganida, u: «Yoʻq, vallohi, men hech qachon ularni hech kim bilan (oʻsha joyga) afzal koʻrmayman», derdi.Ҳишом отасидан ривоят қилинади: Оиша (розияллоҳу анҳо) Абдуллоҳ ибн Зубайрга: «Мени дугоналарим билан бирга дафн қил, Набий ﷺ билан бирга уйга дафн қилма, чунки мен покликка чиқарилишимни (мадҳ этилишимни) ёқтирмайман», деди. Ҳишом отасидан ривоят қилади: Умар (розияллоҳу анҳу) Оишага: «Икки соҳибим (Набий ﷺ ва Абу Бакр) билан бирга дафн этилишимга рухсат бер», деб (киши) юборди. У: «Ҳа, валлоҳи (рухсат)», деди. (Ҳишом отасидан) айтади: Саҳобалардан бирор киши унга (шундай) юборганида, у: «Йўқ, валлоҳи, мен ҳеч қачон уларни ҳеч ким билан (ўша жойга) афзал кўрмайман», дерди.
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ النُّمَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ الأَيْلِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنَ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا ـ وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ الَّذِي حَدَّثَنِي ـ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ يُنْزِلُ فِي بَرَاءَتِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى [quran sura="24" aya_start="11" aya_end="11"]{إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ} الْعَشْرَ الآيَاتِ.
(Zuhriy aytdi: Men Urva ibn Zubayr, Said ibn Musayyab, Alqama ibn Vaqqos va Ubaydulloh ibn Abdullohdan — Paygʻambar ﷺning zavjasi Oisha hadisi haqida, ifk (boʻhton) ahli unga oʻzlari deganini deganida, Alloh esa uni ular degan (boʻhton)dan oqlaganida — eshitdim; ularning har biri menga oʻsha hadisdan bir qismni rivoyat qildi.) Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Lekin, vallohi, men Alloh mening pokligim haqida — tilovat qilinadigan bir vahiy nozil qiladi, deb oʻylamasdim; (chunki) men oʻz nafsimda — Alloh men haqimda tilovat qilinadigan bir ish (oyat) bilan soʻzlashidan koʻra — haqirroq (kichikroq) edim; lekin men Rasululloh ﷺ uyquda — Alloh u bilan meni oqlaydigan — bir tush koʻrishlarini umid qilardim. Bas, Alloh taolo: ‹Albatta, boʻhtonni keltirgan (kishi)lar...› (Nur surasi, 11-oyat) — oʻn oyatni — nozil qildi.(Зуҳрий айтди: Мен Урва ибн Зубайр, Саид ибн Мусайяб, Алқама ибн Ваққос ва Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳдан — Пайғамбар ﷺнинг завжаси Оиша ҳадиси ҳақида, ифк (бўҳтон) аҳли унга ўзлари деганини деганида, Аллоҳ эса уни улар деган (бўҳтон)дан оқлаганида — эшитдим; уларнинг ҳар бири менга ўша ҳадисдан бир қисмни ривоят қилди.) Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Лекин, валлоҳи, мен Аллоҳ менинг поклигим ҳақида — тиловат қилинадиган бир ваҳий нозил қилади, деб ўйламасдим; (чунки) мен ўз нафсимда — Аллоҳ мен ҳақимда тиловат қилинадиган бир иш (оят) билан сўзлашидан кўра — ҳақирроқ (кичикроқ) эдим; лекин мен Расулуллоҳ ﷺ уйқуда — Аллоҳ у билан мени оқлайдиган — бир туш кўришларини умид қилардим. Бас, Аллоҳ таоло: ‹Албатта, бўҳтонни келтирган (киши)лар...› (Нур сураси, 11-оят) — ўн оятни — нозил қилди.