حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ، بِحَدِيثَيْنِ أَحَدُهُمَا عَنْ نَفْسِهِ، وَالآخَرُ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَأَنَّهُ فِي أَصْلِ جَبَلٍ يَخَافُ أَنْ يَقَعَ عَلَيْهِ وَإِنَّ الْفَاجِرَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَذُبَابٍ وَقَعَ عَلَى أَنْفِهِ قَالَ بِهِ هَكَذَا فَطَارَ .
Horis ibn Suvayd (rahimahulloh) aytadi: Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) bizga ikkita hadis soʻzladi: biri oʻzidan, ikkinchisi Paygʻambar ﷺdan edi. Abdulloh aytdi: «Moʻmin oʻz gunohlarini xuddi togʻning tagida oʻtirib, uning ustiga qulashidan qoʻrqib turgandek koʻradi. Fojir (buzuq) kishi esa oʻz gunohlarini xuddi burni ustiga qoʻnib oʻtgan pashshadek koʻradi». U qoʻli bilan bunday qilib (ishora qildi) va u (pashsha) uchib ketdi.Ҳорис ибн Сувайд (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) бизга иккита ҳадис сўзлади: бири ўзидан, иккинчиси Пайғамбар ﷺдан эди. Абдуллоҳ айтди: «Мўмин ўз гуноҳларини худди тоғнинг тагида ўтириб, унинг устига қулашидан қўрқиб тургандек кўради. Фожир (бузуқ) киши эса ўз гуноҳларини худди бурни устига қўниб ўтган пашшадек кўради». У қўли билан бундай қилиб (ишора қилди) ва у (пашша) учиб кетди.