Misvar ibn Maxrama va Marvon ibn al-Hakam ikkovi aytdilar: Rasululloh ﷺ Hudaybiya yili Baytni ziyorat qilishni koʻzlab chiqdilar, jang qilishni koʻzlamadilar. Oʻzlari bilan yetmishta tuyani hadiy qilib haydab ketdilar, odamlar esa yetti yuz kishi edi; shunday qilib, har bir tuya oʻn kishi nomidan boʻldi. Rasululloh ﷺ (yoʻlga) chiqdilar; Usfonga yetganlarida Bishr ibn Sufyon al-Kaʼbiy u zotga roʻbaroʻ boʻlib: «Ey Allohning Rasuli, mana Quraysh sizning yurishingizni eshitib chiqdi; ular bilan bolali tuyalar ham bor, ular yoʻlbars terilarini kiyib olib, siz ularning ustiga zoʻrlik bilan hech qachon kirmasligingiz uchun Allohga ahd qilmoqdalar. Mana Xolid ibn al-Valid ularning otliqlari bilan Kuroʼul-Gʻamimga yetib keldi», dedi. Rasululloh ﷺ: «Voy Qurayshga! Urush ularni yeb qoʻydi. Meni boshqa odamlar bilan yolgʻiz qoldirsalar, ularga nima ziyon edi? Agar ular meni yengsalar, oʻzlari xohlagan narsa boʻlar edi; agar Alloh meni ularning ustidan gʻolib qilsa, ular toʻda-toʻda boʻlib Islomga kirar edilar. Agar bunday qilmasalar, quvvatlari bor holda jang qiladilar. Quraysh nima deb oʻylayapti? Allohga qasamki, men Alloh meni nima uchun yuborgan boʻlsa, oʻsha (din) uchun — Alloh uni gʻolib qilgunicha yoki mana bu boʻyin uzilgunicha — ular bilan jihod qilaveraman», dedilar. Soʻng odamlarga buyurdilar va ular oʻng tomonga, hamz (oʻsimliklari) orasidan Saniyatul-Miror va Hudaybiyaga olib chiqadigan yoʻldan yurdilar.Мисвар ибн Махрама ва Марвон ибн ал-Ҳакам иккови айтдилар: Расулуллоҳ ﷺ Ҳудайбия йили Байтни зиёрат қилишни кўзлаб чиқдилар, жанг қилишни кўзламадилар. Ўзлари билан етмишта туяни ҳадий қилиб ҳайдаб кетдилар, одамлар эса етти юз киши эди; шундай қилиб, ҳар бир туя ўн киши номидан бўлди. Расулуллоҳ ﷺ (йўлга) чиқдилар; Усфонга етганларида Бишр ибн Суфён ал-Каъбий у зотга рўбарў бўлиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мана Қурайш сизнинг юришингизни эшитиб чиқди; улар билан болали туялар ҳам бор, улар йўлбарс териларини кийиб олиб, сиз уларнинг устига зўрлик билан ҳеч қачон кирмаслигингиз учун Аллоҳга аҳд қилмоқдалар. Мана Холид ибн ал-Валид уларнинг отлиқлари билан Курўул-Ғамимга етиб келди», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Вой Қурайшга! Уруш уларни еб қўйди. Мени бошқа одамлар билан ёлғиз қолдирсалар, уларга нима зиён эди? Агар улар мени енгсалар, ўзлари хоҳлаган нарса бўлар эди; агар Аллоҳ мени уларнинг устидан ғолиб қилса, улар тўда-тўда бўлиб Исломга кирар эдилар. Агар бундай қилмасалар, қувватлари бор ҳолда жанг қиладилар. Қурайш нима деб ўйлаяпти? Аллоҳга қасамки, мен Аллоҳ мени нима учун юборган бўлса, ўша (дин) учун — Аллоҳ уни ғолиб қилгунича ёки мана бу бўйин узилгунича — улар билан жиҳод қилавераман», дедилар. Сўнг одамларга буюрдилар ва улар ўнг томонга, ҳамз (ўсимликлари) орасидан Саниятул-Мирор ва Ҳудайбияга олиб чиқадиган йўлдан юрдилар.