حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ، أَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَافِينَ لِهِلاَلِ ذِي الْحَجَّةِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُهِلَّ بِعُمْرَةٍ فَلْيُهِلَّ، وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُهِلَّ بِحَجَّةِ فَلْيُهِلَّ، وَلَوْلاَ أَنِّي أَهْدَيْتُ لأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ ". فَمِنْهُمْ مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، وَمِنْهُمْ مِنْ أَهَلَّ بِحَجَّةٍ، وَكُنْتُ مِمَّنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، فَحِضْتُ قَبْلَ أَنْ أَدْخُلَ مَكَّةَ، فَأَدْرَكَنِي يَوْمُ عَرَفَةَ، وَأَنَا حَائِضٌ، فَشَكَوْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعِي عُمْرَتَكِ، وَانْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي، وَأَهِلِّي بِالْحَجِّ ". فَفَعَلْتُ، فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ أَرْسَلَ مَعِي عَبْدَ الرَّحْمَنِ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَرْدَفَهَا، فَأَهَلَّتْ بِعُمْرَةٍ مَكَانَ عُمْرَتِهَا، فَقَضَى اللَّهُ حَجَّهَا وَعُمْرَتَهَا، وَلَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ هَدْىٌ، وَلاَ صَدَقَةٌ، وَلاَ صَوْمٌ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Biz Zulhijja oyi (hiloli) koʻrinishdan bir oz oldin Allohning Rasuli ﷺ bilan yoʻlga chiqdik va u zot: «Kim umra uchun ehrom bogʻlashni xohlasa, bogʻlasin; kim haj uchun ehrom bogʻlashni xohlasa, bogʻlasin. Agar men Hadiyni keltirmaganimda, men umra uchun ehrom bogʻlar edim», — dedilar. Baʼzi odamlar umra uchun, baʼzilari esa haj uchun ehrom bogʻladi. Men umra uchun ehrom bogʻlaganlar orasida edim. Men Makkaga kirishdan oldin hayz koʻrdim va — to Arafa kunigacha — hayzli edim. Men buni Allohning Rasuli ﷺ ga shikoyat qildim; u zot: «Umrangni tark et, soch(ing)ni yoz va tara hamda haj uchun ehrom bogʻla», — dedilar. Bas, men shunday qildim. Hasba kechasi (Minodan koʻchish kuni) boʻlganda, Paygʻambar ﷺ Abdurrahmonni men bilan birga Tanʼimga joʻnatdi. (Rivoyatchi qoʻshdi:) U (Abdurrahmon) uni (Oishani) oʻz ortida mindirdi va u (Oisha) — qoldirgan (umra) oʻrniga — umra uchun ehrom bogʻladi. Oisha oʻz haji va umrasini tugatdi va unga na Hadiy, na sadaqa, na roʻza vojib boʻldi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биз Зулҳижжа ойи (ҳилоли) кўринишдан бир оз олдин Аллоҳнинг Расули ﷺ билан йўлга чиқдик ва у зот: «Ким умра учун эҳром боғлашни хоҳласа, боғласин; ким ҳаж учун эҳром боғлашни хоҳласа, боғласин. Агар мен Ҳадийни келтирмаганимда, мен умра учун эҳром боғлар эдим», — дедилар. Баъзи одамлар умра учун, баъзилари эса ҳаж учун эҳром боғлади. Мен умра учун эҳром боғлаганлар орасида эдим. Мен Маккага киришдан олдин ҳайз кўрдим ва — то Арафа кунигача — ҳайзли эдим. Мен буни Аллоҳнинг Расули ﷺ га шикоят қилдим; у зот: «Умрангни тарк эт, соч(инг)ни ёз ва тара ҳамда ҳаж учун эҳром боғла», — дедилар. Бас, мен шундай қилдим. Ҳасба кечаси (Минодан кўчиш куни) бўлганда, Пайғамбар ﷺ Абдурраҳмонни мен билан бирга Танъимга жўнатди. (Ривоятчи қўшди:) У (Абдурраҳмон) уни (Оишани) ўз ортида миндирди ва у (Оиша) — қолдирган (умра) ўрнига — умра учун эҳром боғлади. Оиша ўз ҳажи ва умрасини тугатди ва унга на Ҳадий, на садақа, на рўза вожиб бўлди.