حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبُو هُرَيْرَةَ جَالِسٌ عِنْدَهُ فَقَالَ أَفْتِنِي فِي امْرَأَةٍ وَلَدَتْ بَعْدَ زَوْجِهَا بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً. فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ آخِرُ الأَجَلَيْنِ. قُلْتُ أَنَا [quran sura="65" aya_start="4" aya_end="4"]{وَأُولاَتُ الأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ} قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَا مَعَ ابْنِ أَخِي ـ يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ ـ فَأَرْسَلَ ابْنُ عَبَّاسٍ غُلاَمَهُ كُرَيْبًا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ يَسْأَلُهَا فَقَالَتْ قُتِلَ زَوْجُ سُبَيْعَةَ الأَسْلَمِيَّةِ وَهْىَ حُبْلَى، فَوَضَعَتْ بَعْدَ مَوْتِهِ بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَخُطِبَتْ فَأَنْكَحَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ أَبُو السَّنَابِلِ فِيمَنْ خَطَبَهَا.
(Abu Salama aytdi:) Bir kishi Ibn Abbosning oldigʻa keldi — Abu Hurayra (ham) uning yonida oʻ tirgan edi — va: «Eri (vafot etgach), undan keyin qirq kechada tugʻ gan bir ayol haqida menga fatvo ber», dedi. Ibn Abbos: «Ikki muddatning oxirgisi (yaʼni toʻ rt oy oʻ n kun bilan tugʻ ishning kechigi — qaysi uzoq boʻ lsa)», dedi. Men (Abu Salama): «‹Va homilador (ayol)larning iddasi — homilalarini (tugʻ ib) qoʻ yishlaridir› (Taloq surasi, 4) (degan-ku)», dedim. Abu Hurayra: «Men jiyanim — yaʼni Abu Salama — bilan (bir fikrda)man», dedi. Shunda Ibn Abbos oʻ z xizmatkori Kuraybni Ummu Salamaga — undan soʻrash uchun — yubordi. U (Ummu Salama): «Subayʼa al-Aslamiyaning eri (vafot etib) oʻ ldirildi — u homilador edi — va u (erining) oʻ limidan keyin qirq kechada tugʻ di; soʻng (unga) sovchi keldi; Rasululloh ﷺ uni (boshqaga) nikohlab berdilar; Abu Sanobil — unga sovchi kelganlardan (biri) edi», dedi.(Абу Салама айтди:) Бир киши Ибн Аббоснинг олдиға келди — Абу Ҳурайра (ҳам) унинг ёнида ў тирган эди — ва: «Эри (вафот этгач), ундан кейин қирқ кечада туғ ган бир аёл ҳақида менга фатво бер», деди. Ибн Аббос: «Икки муддатнинг охиргиси (яъни тў рт ой ў н кун билан туғ ишнинг кечиги — қайси узоқ бў лса)», деди. Мен (Абу Салама): «‹Ва ҳомиладор (аёл)ларнинг иддаси — ҳомилаларини (туғ иб) қў йишларидир› (Талоқ сураси, 4) (деган-ку)», дедим. Абу Ҳурайра: «Мен жияним — яъни Абу Салама — билан (бир фикрда)ман», деди. Шунда Ибн Аббос ў з хизматкори Курайбни Умму Саламага — ундан сўраш учун — юборди. У (Умму Салама): «Субайъа ал-Асламиянинг эри (вафот этиб) ў лдирилди — у ҳомиладор эди — ва у (эрининг) ў лимидан кейин қирқ кечада туғ ди; сўнг (унга) совчи келди; Расулуллоҳ ﷺ уни (бошқага) никоҳлаб бердилар; Абу Санобил — унга совчи келганлардан (бири) эди», деди.