حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُحِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّىْءَ وَمَا فَعَلَهُ، حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ وَهْوَ عِنْدِي دَعَا اللَّهَ وَدَعَاهُ، ثُمَّ قَالَ " أَشَعَرْتِ يَا عَائِشَةُ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ ". قُلْتُ وَمَا ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " جَاءَنِي رَجُلاَنِ، فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالآخَرُ عِنْدَ رِجْلَىَّ، ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الأَعْصَمِ، الْيَهُودِيُّ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ. قَالَ فِيمَا ذَا قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ، وَجُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ. قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذِي أَرْوَانَ ". قَالَ فَذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَى الْبِئْرِ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا وَعَلَيْهَا نَخْلٌ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَ " وَاللَّهِ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ، وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَأَخْرَجْتَهُ قَالَ " لاَ، أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ وَشَفَانِي، وَخَشِيتُ أَنْ أُثَوِّرَ عَلَى النَّاسِ مِنْهُ شَرًّا ". وَأَمَرَ بِهَا فَدُفِنَتْ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Paygʻambar ﷺ sehrlandilar — hatto u zotga — u zot bir ishni qilayotgandek (xayol qilib), holbuki uni qilmagan holda — koʻ rinar edi; to bir kun — u mening yonimda (boʻ lgan) paytda — Allohga koʻ p duo qildilar, soʻng: «Ey Oisha, sezdingmi, Alloh menga — men Undan soʻ ragan narsamda — javob (fatvo) berdi» dedilar. Men: «U nima, ey Allohning Rasuli?» dedim. U zot: «Mening oldimga ikki kishi keldi; ulardan biri boshim oldida, ikkinchisi oyoqlarim oldida oʻ tirdi; soʻng ulardan biri sherikiga: ‹Bu kishining ogʻ rigʻ i nima?› dedi; ‹Matbub (sehrlangan)› dedi. ‹Uni kim sehrladi?› dedi; ‹Labid ibnul-Aʼsam — Banu Zurayqdan yahudiy› dedi. ‹Nimada (sehrladi)?› dedi; ‹Bir taroq, (taroqda qolgan) soch (toʻ pi) va erkak xurmo novdasi qoʻ zogʻ ida› dedi. ‹U qaerda?› dedi; ‹Zarvon qudugʻ ida› dedi» dedilar. Paygʻambar ﷺ ashobidan baʼzi (kishi)lar bilan oʻ sha quduqga bordilar, unga qaradilar — uning ustida xurmo(lar) (bor) edi; soʻng Oishaning oldiga qaytib: «Allohga qasamki, goʻyo uning suvi xina damlamasidek, goʻyo uning xurmolari shaytonlarning boshlari (kabi)dir» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, uni chiqarib (olib) tashladingizmi?» dedim. U zot: «Yoʻq; ammo men — Alloh menga ofiyat (shifo) berdi-yu, men odamlar ustiga u (sehr) sababli bir yomonlik qoʻ zgʻ atishdan qoʻ rqdim» dedilar. Soʻng u zot buyurdilar — u (quduq) koʻ mildi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Пайғамбар ﷺ сеҳрландилар — ҳатто у зотга — у зот бир ишни қилаётгандек (хаёл қилиб), ҳолбуки уни қилмаган ҳолда — кў ринар эди; то бир кун — у менинг ёнимда (бў лган) пайтда — Аллоҳга кў п дуо қилдилар, сўнг: «Эй Оиша, сездингми, Аллоҳ менга — мен Ундан сў раган нарсамда — жавоб (фатво) берди» дедилар. Мен: «У нима, эй Аллоҳнинг Расули?» дедим. У зот: «Менинг олдимга икки киши келди; улардан бири бошим олдида, иккинчиси оёқларим олдида ў тирди; сўнг улардан бири шерикига: ‹Бу кишининг оғ риғ и нима?› деди; ‹Матбуб (сеҳрланган)› деди. ‹Уни ким сеҳрлади?› деди; ‹Лабид ибнул-Аъсам — Бану Зурайқдан яҳудий› деди. ‹Нимада (сеҳрлади)?› деди; ‹Бир тароқ, (тароқда қолган) соч (тў пи) ва эркак хурмо новдаси қў зоғ ида› деди. ‹У қаэрда?› деди; ‹Зарвон қудуғ ида› деди» дедилар. Пайғамбар ﷺ ашобидан баъзи (киши)лар билан ў ша қудуқга бордилар, унга қарадилар — унинг устида хурмо(лар) (бор) эди; сўнг Оишанинг олдига қайтиб: «Аллоҳга қасамки, гўё унинг суви хина дамламасидек, гўё унинг хурмолари шайтонларнинг бошлари (каби)дир» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, уни чиқариб (олиб) ташладингизми?» дедим. У зот: «Йўқ; аммо мен — Аллоҳ менга офият (шифо) берди-ю, мен одамлар устига у (сеҳр) сабабли бир ёмонлик қў зғ атишдан қў рқдим» дедилар. Сўнг у зот буюрдилар — у (қудуқ) кў милди.