al-Mug'ira ibn Shu'ba

- وعن المغيرة بن شعبة رضي الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه وسلم، كان إذا فرغ من الصلاة وسلم قال ‏:‏ ‏"‏لا إله إلا الله وحده لا شريك له، له الملك وله الحمد، وهو على كل شيء قدير‏.‏ اللهم لا مانع لما أعطيت، ولا معطي لما منعت، ولا ينفع ذا الجد منك الجد‏"‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Mugʻira ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Magʻira ibn Shuʼba Muoviyaga (xat) yozib (bildirdi)ki, Rasululloh ﷺ namozdan boʻshab salom berganlarida: «Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, lahul-mulku va lahul-hamdu va huva alaa kulli shayʼin qadir. Allohumma lo moniʼa limaa aʼtoyta va lo muʼtiya limaa manaʼta va lo yanfaʼu zal-jaddi minkal-jadd (Allohdan oʻzga iloh yoʻq, U yagonadir, Uning sherigi yoʻq, mulk Unikidir, hamd Unikidir va U har narsaga qodirdir. Allohim! Sen bergan narsani toʻsuvchi yoʻq va Sen toʻsgan narsani beruvchi yoʻq, boylik egasiga uning boyligi Sening huzuringda foyda bermas)», derdilar.Муғира ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мағира ибн Шуъба Муовияга (хат) ёзиб (билдирди)ки, Расулуллоҳ ﷺ намоздан бўшаб салом берганларида: «Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува алаа кулли шайъин қадир. Аллоҳумма ло мониъа лимаа аътойта ва ло муътия лимаа манаъта ва ло янфаъу зал-жадди минкал-жадд (Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ягонадир, Унинг шериги йўқ, мулк Уникидир, ҳамд Уникидир ва У ҳар нарсага қодирдир. Аллоҳим! Сен берган нарсани тўсувчи йўқ ва Сен тўсган нарсани берувчи йўқ, бойлик эгасига унинг бойлиги Сенинг ҳузурингда фойда бермас)», дердилар.

- وعن المغيرة بن شعبة رضي الله عنه قال ‏:‏سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول ‏"‏من نِيح عليه، فإنه يُعذب بما نِيح عليه يوم القيامة‏"‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Mugʻira ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Kufada birinchi boʻlib kimga nola (bilan yigʻi) qilingani Qaraza ibn Kaʼb edi. Shunda Mugʻira ibn Shuʼba: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kimga (oʻlimidan keyin) nola qilinsa, albatta, u qiyomat kuni oʻziga nola qilingani sababli azoblanadi›, — deyayotganlarini eshitganman», — dedi.Муғира ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Куфада биринчи бўлиб кимга нола (билан йиғи) қилингани Қараза ибн Каъб эди. Шунда Муғира ибн Шуъба: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Кимга (ўлимидан кейин) нола қилинса, албатта, у қиёмат куни ўзига нола қилингани сабабли азобланади›, — деяётганларини эшитганман», — деди.

- وعن المغيرة بن شعبة رضي الله عنه قال‏:‏ ما سأل أحد رسول الله صلى الله عليه وسلم عن الدجال أكثر مما سألته؛ وإنه قال لي‏:‏ ‏"‏مايضرك‏؟‏ ‏"‏قلت‏:‏ إنهم يقولون‏:‏ إن معه جبل خبز ونهر ماء‏!‏ قال‏:‏ ‏"‏هو أهون على الله من ذلك‏"‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

(Qays aytdi: Menga al-Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu) dedi:) Hech kim Paygʻambar ﷺdan Dajjol haqida men soʻraganchalik soʻramagan. U zot menga: «Undan senga zarar yetmaydi (u senga ziyon qila olmaydi)», dedilar. Men: «Chunki ular: ‹Uning yonida non togʻi va suv daryosi bor›, deyishadi-ku», dedim. U zot: «U — Allohga shundan ham (koʻra) xorroq (osonroq)dir», dedilar.(Қайс айтди: Менга ал-Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу) деди:) Ҳеч ким Пайғамбар ﷺдан Дажжол ҳақида мен сўраганчалик сўрамаган. У зот менга: «Ундан сенга зарар етмайди (у сенга зиён қила олмайди)», дедилар. Мен: «Чунки улар: ‹Унинг ёнида нон тоғи ва сув дарёси бор›, дейишади-ку», дедим. У зот: «У — Аллоҳга шундан ҳам (кўра) хорроқ (осонроқ)дир», дедилар.

- وعن المغيرة بن شعبة رضي الله عنه عن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال‏:‏ ‏"‏سأل موسى صلى الله عليه وسلم ربه، ما أدنى أهل الجنة منزلة ‏؟‏ قال‏:‏ هو رجل يجيء بعد ما أدخل أهل الجنة-الجنة، فيقال له ‏:‏ ادخل الجنة، فيقول‏:‏ أي رب كيف وقد نزل الناس منازلهم، وأخذوا أخذاتهم‏؟‏ فيقول له‏:‏ أترضى أن يكون لك مثل ملك ملك من ملوك الدنيا‏؟‏ فيقول‏:‏ رضيت رب فيقول‏:‏ لك ذلك ومثله ومثله ومثله ومثله، فيقول في الخامسة‏:‏ رضيت يا رب فيقول‏:‏ هذا لك وعشرة أمثاله، ولك ما اشتهيت نفسك، ولذت عينك، فيقول‏:‏ رضيت رب، قال رب فأعلاهم منزلة‏؟‏ قال‏:‏ أولئك الذين أردت؛ غرست كرامتهم بيدي، وختمت عليها، فلم تر عين، ولم تسمع أذن، ولم يخطر على قلب بشر‏"‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏

al-Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Muso Rabbisidan: ‹Jannat ahlining martabasi eng past (quyi)si kim?› deb soʻradi. (Alloh): ‹U — jannat ahli jannatga kiritilganidan keyin keladigan bir kishidir. Shunda unga: «Jannatga kir» deyiladi. U: «Ey Rabbim, qanday (kiray) — odamlar oʻz manzillariga joylashib, oʻz ulushlarini olib boʻlibdilar-ku?» deydi. Shunda unga: «Senga dunyo podshohlaridan bir podshohning mulki kabi (mulk) boʻlishiga rozimisan?» deyiladi. U: «Rozi boʻldim, ey Rabbim» deydi. (Alloh): «Senga shu, va uning oʻxshashi, va uning oʻxshashi, va uning oʻxshashi, va uning oʻxshashi (boʻlsin)» deydi. U beshinchisida: «Rozi boʻldim, ey Rabbim» deydi. Shunda (Alloh): «Bu senga, va uning oʻn baravari (boʻlsin); hamda nafsing istagan va koʻzing lazzatlangan (har) narsa senga (boʻlsin)» deydi. U: «Rozi boʻldim, ey Rabbim» deydi›, dedi. (Muso): ‹Ey Rabbim, ularning martabasi eng yuqorisi-chi?› dedi. (Alloh): ‹Mana oʻshalar — Men (Oʻzim) iroda qilgan (zotlar)dirki, ularning karomatini (sharafini) Oʻz qoʻlim bilan ekdim va uning ustiga muhr bosdim. Bas, (ularga shunday neʼmat tayyorlanganki,) uni na bir koʻz koʻrgan, na bir quloq eshitgan va na bir inson qalbiga kelgan›, dedi», dedi. (Roviy) dedi: Va uning tasdigʻi Alloh azza va jallaning kitobida(dir): {Bas, ular qilayotgan (yaxshi) amallariga mukofot sifatida ular uchun yashirib qoʻyilgan koʻz quvvatlarini (quvonchlarini) hech bir jon bilmas} — oyat.ал-Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мусо Раббисидан: ‹Жаннат аҳлининг мартабаси энг паст (қуйи)си ким?› деб сўради. (Аллоҳ): ‹У — жаннат аҳли жаннатга киритилганидан кейин келадиган бир кишидир. Шунда унга: «Жаннатга кир» дейилади. У: «Эй Раббим, қандай (кирай) — одамлар ўз манзилларига жойлашиб, ўз улушларини олиб бўлибдилар-ку?» дейди. Шунда унга: «Сенга дунё подшоҳларидан бир подшоҳнинг мулки каби (мулк) бўлишига розимисан?» дейилади. У: «Рози бўлдим, эй Раббим» дейди. (Аллоҳ): «Сенга шу, ва унинг ўхшаши, ва унинг ўхшаши, ва унинг ўхшаши, ва унинг ўхшаши (бўлсин)» дейди. У бешинчисида: «Рози бўлдим, эй Раббим» дейди. Шунда (Аллоҳ): «Бу сенга, ва унинг ўн баравари (бўлсин); ҳамда нафсинг истаган ва кўзинг лаззатланган (ҳар) нарса сенга (бўлсин)» дейди. У: «Рози бўлдим, эй Раббим» дейди›, деди. (Мусо): ‹Эй Раббим, уларнинг мартабаси энг юқориси-чи?› деди. (Аллоҳ): ‹Мана ўшалар — Мен (Ўзим) ирода қилган (зотлар)дирки, уларнинг кароматини (шарафини) Ўз қўлим билан экдим ва унинг устига муҳр босдим. Бас, (уларга шундай неъмат тайёрланганки,) уни на бир кўз кўрган, на бир қулоқ эшитган ва на бир инсон қалбига келган›, деди», деди. (Ровий) деди: Ва унинг тасдиғи Аллоҳ азза ва жалланинг китобида(дир): {Бас, улар қилаётган (яхши) амалларига мукофот сифатида улар учун яшириб қўйилган кўз қувватларини (қувончларини) ҳеч бир жон билмас} — оят.

- وعن المغيرة بن شعبة رضى الله عنه قال‏:‏ كنت مع رسول الله صلى الله عليه وسلم ذات ليلة في مسير، فقال لي‏:‏ ‏"‏أمعك ماء‏"‏ ‏؟‏ قلت‏:‏ نعم، فنزل عن راحلته فمشى حتى توارى في سواد الليل ثم جاء فأفرغت علي من الإداواة، فغسل وجهه وعليه جبة من صوف،فلم يستطع أن يخرج ذراعيه منها حتى أخرجهما من أسفل الجبة، فغسل ذراعيه ومسح برأسه، ثم أهويت لأنزع خفيه فقال‏:‏‏"‏دعهما فإني أدخلتهما طاهرتين‏"‏ ومسح عليهما‏.‏((متفق عليه)) وفى رواية‏:‏وعليه جبة شامية ضيقة الكمين‏.‏ وفى رواية‏:‏ أن هذه القضية كانت في غزوة تبوك‏.‏

Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha men Paygʻambar ﷺ bilan bir safarda edim. Shunda U Zot menga: «Sen bilan suv bormi?» dedilar. Men: «Ha» dedim. Bas, U Zot oʻz ulovidan tushdilar-da, toki kechaning qorongʻuligida gʻoyib boʻlguncha yurdilar; soʻng keldilar. Men idishdan Unga (suv) quydim; bas, U Zot yuzini yuvdilar — Uning ustida jundan (boʻlgan) jubba bor edi —; ammo ikki bilaklarini undan chiqara olmadilar — toki ularni jubbaning ostidan chiqardilar —; bas, ikki bilaklarini yuvdilar va boshiga mash tortdilar. Soʻng men Uning mahsilarini yechish uchun engashdim. Shunda U Zot: «Ularni qoldir (qoʻy); chunki men ularni ikkovini pok (toza) holda (mahsi ichiga) kiritganman», dedilar-da, ular ustiga mash tortdilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир кеча мен Пайғамбар ﷺ билан бир сафарда эдим. Шунда У Зот менга: «Сен билан сув борми?» дедилар. Мен: «Ҳа» дедим. Бас, У Зот ўз уловидан тушдилар-да, токи кечанинг қоронғулигида ғойиб бўлгунча юрдилар; сўнг келдилар. Мен идишдан Унга (сув) қуйдим; бас, У Зот юзини ювдилар — Унинг устида жундан (бўлган) жубба бор эди —; аммо икки билакларини ундан чиқара олмадилар — токи уларни жуббанинг остидан чиқардилар —; бас, икки билакларини ювдилар ва бошига маш тортдилар. Сўнг мен Унинг маҳсиларини ечиш учун энгашдим. Шунда У Зот: «Уларни қолдир (қўй); чунки мен уларни икковини пок (тоза) ҳолда (маҳси ичига) киритганман», дедилар-да, улар устига маш тортдилар.