أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا ذَهَبَ الْمَذْهَبَ أَبْعَدَ قَالَ فَذَهَبَ لِحَاجَتِهِ - وَهُوَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ - فَقَالَ " ائْتِنِي بِوَضُوءٍ " . فَأَتَيْتُهُ بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ . قَالَ الشَّيْخُ إِسْمَاعِيلُ هُوَ ابْنُ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي كَثِيرٍ الْقَارِئُ .
Mugʻira ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hojat chiqargani borsalar, uzoqqa borar edilar. (Mugʻira) aytadi: U zot safarlaridan birida hojatlari uchun bordilar va: «Menga taharat (suvi) keltir», — dedilar. Men u zotga taharat (suvi) keltirdim, u zot taharat oldilar va maxsilari ustiga mash tortdilar. Shayx (muallif): «Ismoil — bu Ibn Jaʼfar ibn Abu Kasir al-Qoriʼdir», — dedi.Муғира ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳожат чиқаргани борсалар, узоққа борар эдилар. (Муғира) айтади: У зот сафарларидан бирида ҳожатлари учун бордилар ва: «Менга таҳарат (суви) келтир», — дедилар. Мен у зотга таҳарат (суви) келтирдим, у зот таҳарат олдилар ва махсилари устига маш тортдилар. Шайх (муаллиф): «Исмоил — бу Ибн Жаъфар ибн Абу Касир ал-Қориъдир», — деди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَصْرِيُّ، عَنْ بِشْرِ بْنِ الْمُفَضَّلِ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ عَامِرٍ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ رَجُلٍ، حَتَّى رَدَّهُ إِلَى الْمُغِيرَةِ - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَلاَ أَحْفَظُ حَدِيثَ ذَا مِنْ حَدِيثِ ذَا - أَنَّ الْمُغِيرَةَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَقَرَعَ ظَهْرِي بِعَصًا كَانَتْ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ حَتَّى أَتَى كَذَا وَكَذَا مِنَ الأَرْضِ فَأَنَاخَ ثُمَّ انْطَلَقَ . قَالَ فَذَهَبَ حَتَّى تَوَارَى عَنِّي ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ " أَمَعَكَ مَاءٌ " . وَمَعِي سَطِيحَةٌ لِي فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ وَذَهَبَ لِيَغْسِلَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَأَخْرَجَ يَدَهُ مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَذَكَرَ مِنْ نَاصِيَتِهِ شَيْئًا وَعِمَامَتِهِ شَيْئًا - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ لاَ أَحْفَظُ كَمَا أُرِيدُ ثُمَّ مَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ - ثُمَّ قَالَ " حَاجَتَكَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَتْ لِي حَاجَةٌ فَجِئْنَا وَقَدْ أَمَّ النَّاسَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ صَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الصُّبْحِ فَذَهَبْتُ لأُوذِنَهُ فَنَهَانِي فَصَلَّيْنَا مَا أَدْرَكْنَا وَقَضَيْنَا مَا سُبِقْنَا .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan bir safarda edik. U zot yonlaridagi tayoq bilan orqamga urib, yoʻldan burildilar, men ham u zot bilan burildim, toki u zot yerning falon joyiga yetdilar. Soʻng tuyalarini choʻktirib, ketdilar. U zot mendan koʻzdan gʻoyib boʻlgunlaricha uzoqlashdilar, keyin qaytib kelib: ‹Yoningda suv bormi?› dedilar. Men bilan bir sitiha (mesh) bor edi, uni keltirdim va u zotga quyib berdim. U zot qoʻllarini va yuzlarini yuvdilar, bilaklarini yuvmoqchi boʻldilar, ammo u zotning ustlarida yengi tor shomiy jubba bor edi. Shunda qoʻllarini jubbaning tagidan chiqarib, yuzlarini va bilaklarini yuvdilar, peshona sochlarining bir qismini va sallalarining bir qismini mash qildilar, soʻng mahsilari ustiga mash qildilar. Keyin: ‹Bir hojating bormi?› dedilar. Men: ‹Yo Rasululloh, hojatim yoʻq›, dedim. Biz kelganimizda odamlarga Abdurrahmon ibn Avf imomlik qilgan va ularga bomdod namozining bir rakatini oʻqitib boʻlgan edi. Men u zotga bildirish uchun bordim, ammo u zot meni qaytardilar. Bas, biz yetganimizni oʻqidik, oʻtib ketganini esa qazo qildik», dedi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бир сафарда эдик. У зот ёнларидаги таёқ билан орқамга уриб, йўлдан бурилдилар, мен ҳам у зот билан бурилдим, токи у зот ернинг фалон жойига етдилар. Сўнг туяларини чўктириб, кетдилар. У зот мендан кўздан ғойиб бўлгунларича узоқлашдилар, кейин қайтиб келиб: ‹Ёнингда сув борми?› дедилар. Мен билан бир ситиҳа (меш) бор эди, уни келтирдим ва у зотга қуйиб бердим. У зот қўлларини ва юзларини ювдилар, билакларини ювмоқчи бўлдилар, аммо у зотнинг устларида енги тор шомий жубба бор эди. Шунда қўлларини жуббанинг тагидан чиқариб, юзларини ва билакларини ювдилар, пешона сочларининг бир қисмини ва саллаларининг бир қисмини маш қилдилар, сўнг маҳсилари устига маш қилдилар. Кейин: ‹Бир ҳожатинг борми?› дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ, ҳожатим йўқ›, дедим. Биз келганимизда одамларга Абдурраҳмон ибн Авф имомлик қилган ва уларга бомдод намозининг бир ракатини ўқитиб бўлган эди. Мен у зотга билдириш учун бордим, аммо у зот мени қайтардилар. Бас, биз етганимизни ўқидик, ўтиб кетганини эса қазо қилдик», деди.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيُّ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَوَضَّأَ فَمَسَحَ نَاصِيَتَهُ وَعِمَامَتَهُ وَعَلَى الْخُفَّيْنِ . قَالَ بَكْرٌ وَقَدْ سَمِعْتُهُ مِنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنْ أَبِيهِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ taharat qildilar va peshonalariga, sallalariga hamda ikki maxsiga masih tortdilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ таҳарат қилдилар ва пешоналарига, саллаларига ҳамда икки махсига масиҳ тортдилар.
أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ وَهْبٍ الثَّقَفِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، قَالَ خَصْلَتَانِ لاَ أَسْأَلُ عَنْهُمَا أَحَدًا بَعْدَ مَا شَهِدْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - كُنَّا مَعَهُ فِي سَفَرٍ فَبَرَزَ لِحَاجَتِهِ ثُمَّ جَاءَ فَتَوَضَّأَ وَمَسَحَ بِنَاصِيَتِهِ وَجَانِبَىْ عِمَامَتِهِ وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ قَالَ وَصَلاَةُ الإِمَامِ خَلْفَ الرَّجُلِ مِنْ رَعِيَّتِهِ فَشَهِدْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ فِي سَفَرٍ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَاحْتَبَسَ عَلَيْهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَقَامُوا الصَّلاَةَ وَقَدَّمُوا ابْنَ عَوْفٍ فَصَلَّى بِهِمْ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى خَلْفَ ابْنِ عَوْفٍ مَا بَقِيَ مِنَ الصَّلاَةِ فَلَمَّا سَلَّمَ ابْنُ عَوْفٍ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى مَا سُبِقَ بِهِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Rasululloh ﷺ dan koʻrganimdan soʻng ikki narsa haqida hech kimdan soʻramayman. Biz u zot bilan bir safarda edik. U zot hojatlarini oʻtash uchun chetga chiqdilar, soʻng kelib taharat qildilar va peshonalariga hamda sallalarining ikki tomoniga masih tortdilar, ikki maxsilariga ham masih tortdilar. Ikkinchisi — imomning oʻz raiyatidan boʻlgan kishi orqasida namoz oʻqishi. Men Rasululloh ﷺ ni safarda ekanlarida koʻrdim: namoz vaqti kirdi va Nabiy ﷺ ularga yetib kelolmay qoldilar. Shunda ular namozni iqoma qildilar va Ibn Avfni imomlikka oʻtkazdilar, u ularga imomlik qildi. Rasululloh ﷺ kelib, Ibn Avfning orqasida namozning qolgan qismini oʻqidilar. Ibn Avf salom bergach, Nabiy ﷺ turib, oʻtib ketgan qismni qazo qildilar».Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: «Расулуллоҳ ﷺ дан кўрганимдан сўнг икки нарса ҳақида ҳеч кимдан сўрамайман. Биз у зот билан бир сафарда эдик. У зот ҳожатларини ўташ учун четга чиқдилар, сўнг келиб таҳарат қилдилар ва пешоналарига ҳамда саллаларининг икки томонига масиҳ тортдилар, икки махсиларига ҳам масиҳ тортдилар. Иккинчиси — имомнинг ўз раиятидан бўлган киши орқасида намоз ўқиши. Мен Расулуллоҳ ﷺ ни сафарда эканларида кўрдим: намоз вақти кирди ва Набий ﷺ уларга етиб келолмай қолдилар. Шунда улар намозни иқома қилдилар ва Ибн Авфни имомликка ўтказдилар, у уларга имомлик қилди. Расулуллоҳ ﷺ келиб, Ибн Авфнинг орқасида намознинг қолган қисмини ўқидилар. Ибн Авф салом бергач, Набий ﷺ туриб, ўтиб кетган қисмни қазо қилдилар».
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِيسَى، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِحَاجَتِهِ فَلَمَّا رَجَعَ تَلَقَّيْتُهُ بِإِدَاوَةٍ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ ذَهَبَ لِيَغْسِلَ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَتْ بِهِ الْجُبَّةُ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ صَلَّى بِنَا .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ hojatlarini chiqarish uchun chiqdilar. Qaytib kelganlarida men u zotni bir idish suv bilan qarshi olib, ustlariga suv quydim. U zot ikki qoʻllarini yuvdilar, soʻng yuzlarini yuvdilar, soʻng ikki bilaklarini yuvmoqchi boʻldilar, ammo jubba tor kelib qoldi. Shunda u zot ikki qoʻllarini jubbaning tagidan chiqarib yuvdilar va ikki mahsilariga mash tortdilar, soʻng bizga imom boʻlib namoz oʻqidilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ҳожатларини чиқариш учун чиқдилар. Қайтиб келганларида мен у зотни бир идиш сув билан қарши олиб, устларига сув қуйдим. У зот икки қўлларини ювдилар, сўнг юзларини ювдилар, сўнг икки билакларини ювмоқчи бўлдилар, аммо жубба тор келиб қолди. Шунда у зот икки қўлларини жуббанинг тагидан чиқариб ювдилар ва икки маҳсиларига маш тортдилар, сўнг бизга имом бўлиб намоз ўқидилар.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِيهِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ خَرَجَ لِحَاجَتِهِ فَاتَّبَعَهُ الْمُغِيرَةُ بِإِدَاوَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَصَبَّ عَلَيْهِ حَتَّى فَرَغَ مِنْ حَاجَتِهِ فَتَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ hojatlarini chiqarish uchun chiqdilar. Mugʻiyra ichida suv boʻlgan bir idish bilan u zotning orqalaridan bordi. U zot hojatlarini chiqarib boʻlgunlaricha suv quyib turdi. Soʻng u zot taharat qilib, ikki mahsilariga mash tortdilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ҳожатларини чиқариш учун чиқдилар. Муғийра ичида сув бўлган бир идиш билан у зотнинг орқаларидан борди. У зот ҳожатларини чиқариб бўлгунларича сув қуйиб турди. Сўнг у зот таҳарат қилиб, икки маҳсиларига маш тортдилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، أَنْبَأَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي قَيْسٍ، عَنْ هُزَيْلِ بْنِ شُرَحْبِيلَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ وَالنَّعْلَيْنِ . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَا نَعْلَمُ أَحَدًا تَابَعَ أَبَا قَيْسٍ عَلَى هَذِهِ الرِّوَايَةِ وَالصَّحِيحُ عَنِ الْمُغِيرَةِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ paypoqlar va kavushlar ustiga mash tortdilar. Abu Abdurrahmon aytdi: Bu rivoyatda Abu Qaysga birov ergashganini bilmaymiz; Mugʻiyradan sahihi shuki, Nabiy ﷺ mahsilar (xuflar) ustiga mash tortganlar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ пайпоқлар ва кавушлар устига маш тортдилар. Абу Абдурраҳмон айтди: Бу ривоятда Абу Қайсга биров эргашганини билмаймиз; Муғийрадан саҳиҳи шуки, Набий ﷺ маҳсилар (хуфлар) устига маш тортганлар.
أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ بَكَّارٍ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ سَعِيدٍ الثَّقَفِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، زِيَادِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ حَيَّةَ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الرَّاكِبُ خَلْفَ الْجَنَازَةِ وَالْمَاشِي حَيْثُ شَاءَ مِنْهَا وَالطِّفْلُ يُصَلَّى عَلَيْهِ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Otliq janozaning orqasida boʻladi, piyoda esa uning istagan tomonida yuradi, chaqaloqqa ham janoza namozi oʻqiladi», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Отлиқ жанозанинг орқасида бўлади, пиёда эса унинг истаган томонида юради, чақалоққа ҳам жаноза намози ўқилади», дедилар.
أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ زِيَادَ بْنَ جُبَيْرٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّهُ ذَكَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الرَّاكِبُ خَلْفَ الْجَنَازَةِ وَالْمَاشِي حَيْثُ شَاءَ مِنْهَا وَالطِّفْلُ يُصَلَّى عَلَيْهِ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ulov mingan kishi janozaning orqasida yursin, piyoda esa uning istagan tarafida yursin, chaqaloqqa ham janoza namozi oʻqiladi», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Улов минган киши жанозанинг орқасида юрсин, пиёда эса унинг истаган тарафида юрсин, чақалоққа ҳам жаноза намози ўқилади», дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رِزْمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيِّ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ خَطَبْتُ امْرَأَةً عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَنَظَرْتَ إِلَيْهَا " . قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَانْظُرْ إِلَيْهَا فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ يُؤْدَمَ بَيْنَكُمَا " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ davrida bir ayolga sovchi qoʻydim. Nabiy ﷺ: «Uni koʻrdingmi?» dedilar. Men: «Yoʻq», dedim. U zot: «Uni koʻrib ol, chunki bu oralaringizda mehr-oqibat paydo boʻlishiga sabab boʻladi», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ даврида бир аёлга совчи қўйдим. Набий ﷺ: «Уни кўрдингми?» дедилар. Мен: «Йўқ», дедим. У зот: «Уни кўриб ол, чунки бу ораларингизда меҳр-оқибат пайдо бўлишига сабаб бўлади», дедилар.
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا خَلَفٌ، - وَهُوَ ابْنُ تَمِيمٍ - قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نُضَيْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، ضَرَبَتْ ضَرَّتَهَا بِعَمُودِ فُسْطَاطٍ فَقَتَلَتْهَا وَهِيَ حُبْلَى فَأُتِيَ فِيهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ بِالدِّيَةِ وَفِي الْجَنِينِ غُرَّةً . فَقَالَ عَصَبَتُهَا أَدِي مَنْ لاَ طَعِمَ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ صَاحَ فَاسْتَهَلّ فَمِثْلُ هَذَا يُطَلّ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir ayol kundoshini chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi. Kundoshi esa homilador edi. Shunda bu haqda Nabiy ﷺ huzuriga kelindi. Rasululloh ﷺ qotil ayolning asabasi (erkak qarindoshlari) zimmasiga diyatni, homila uchun esa bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar. Shunda uning asabasi: «Na yegan, na ichgan, na (tugʻilib) ovoz chiqargan kimsaning diyatini toʻlaymanmi? Bunday narsa esa bekor ketishi kerak», dedi. Nabiy ﷺ: «Aʼrobiylarning qofiyabozligiday qofiyabozlikmi bu?» dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир аёл кундошини чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди. Кундоши эса ҳомиладор эди. Шунда бу ҳақда Набий ﷺ ҳузурига келинди. Расулуллоҳ ﷺ қотил аёлнинг асабаси (эркак қариндошлари) зиммасига диятни, ҳомила учун эса бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар. Шунда унинг асабаси: «На еган, на ичган, на (туғилиб) овоз чиқарган кимсанинг диятини тўлайманми? Бундай нарса эса бекор кетиши керак», деди. Набий ﷺ: «Аъробийларнинг қофиябозлигидай қофиябозликми бу?» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نُضَيْلَةَ الْخُزَاعِيِّ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ ضَرَبَتِ امْرَأَةٌ ضَرَّتَهَا بِعَمُودِ الْفُسْطَاطِ وَهِيَ حُبْلَى فَقَتَلَتْهَا فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دِيَةَ الْمَقْتُولَةِ عَلَى عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ وَغُرَّةً لِمَا فِي بَطْنِهَا . فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ أَنَغْرَمُ دِيَةَ مَنْ لاَ أَكَلْ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ اسْتَهَلّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " . فَجَعَلَ عَلَيْهِمُ الدِّيَةَ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol homilador boʻlgan kundoshini chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi. Shunda Rasululloh ﷺ oʻldirilgan ayolning diyatini qotil ayolning asabasi (erkak qarindoshlari) zimmasiga, qornidagi homila uchun esa bir qulni (diyat) qilib berdilar. Shunda qotil ayolning asabasidan bir kishi: «Na yegan, na ichgan, na (tugʻilib) ovoz chiqargan kimsaning diyatini toʻlaymizmi? Bunday narsa esa bekor ketishi kerak», dedi. Rasululloh ﷺ: «Aʼrobiylarning qofiyabozligiday qofiyabozlikmi bu?» dedilar va ularga diyatni (toʻlashni) yukladilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир аёл ҳомиладор бўлган кундошини чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ўлдирилган аёлнинг диятини қотил аёлнинг асабаси (эркак қариндошлари) зиммасига, қорнидаги ҳомила учун эса бир қулни (дият) қилиб бердилар. Шунда қотил аёлнинг асабасидан бир киши: «На еган, на ичган, на (туғилиб) овоз чиқарган кимсанинг диятини тўлаймизми? Бундай нарса эса бекор кетиши керак», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Аъробийларнинг қофиябозлигидай қофиябозликми бу?» дедилар ва уларга диятни (тўлашни) юкладилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نُضَيْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ ضَرَّتَيْنِ، ضَرَبَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِعَمُودِ فُسْطَاطٍ فَقَتَلَتْهَا فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالدِّيَةِ عَلَى عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ وَقَضَى لِمَا فِي بَطْنِهَا بِغُرَّةٍ . فَقَالَ الأَعْرَابِيُّ تُغَرِّمُنِي مَنْ لاَ أَكَلْ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ صَاحَ فَاسْتَهَلّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلّ فَقَالَ " سَجْعٌ كَسَجْعِ الْجَاهِلِيَّةِ " . وَقَضَى لِمَا فِي بَطْنِهَا بِغُرَّةٍ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ikki kundoshdan biri ikkinchisini chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi. Shunda Rasululloh ﷺ diyatni qotil ayolning asabasi (erkak qarindoshlari) zimmasiga, qornidagi homila uchun esa bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar. Shunda aʼrobiy: «Na yegan, na ichgan, na (tugʻilib) ovoz chiqargan kimsaning diyatini menga toʻlatasanmi? Bunday narsa esa bekor ketishi kerak», dedi. U zot: «Johiliyatning qofiyabozligiday qofiyabozlik», dedilar va qornidagi homila uchun bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, икки кундошдан бири иккинчисини чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ диятни қотил аёлнинг асабаси (эркак қариндошлари) зиммасига, қорнидаги ҳомила учун эса бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар. Шунда аъробий: «На еган, на ичган, на (туғилиб) овоз чиқарган кимсанинг диятини менга тўлатасанми? Бундай нарса эса бекор кетиши керак», деди. У зот: «Жоҳилиятнинг қофиябозлигидай қофиябозлик», дедилар ва қорнидаги ҳомила учун бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар.
أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، وَالشَّعْبِيِّ، قَالاَ السَّكَرُ خَمْرٌ .
Ibrohim va Shaʼbiy (rahimahulloh): «As-Sakar — bu xamrdir», dedilar.Иброҳим ва Шаъбий (раҳимаҳуллоҳ): «Ас-Сакар — бу хамрдир», дедилар.