حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ مُحَمَّدٍ، - يَعْنِي ابْنَ عَمْرٍو - عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا ذَهَبَ الْمَذْهَبَ أَبْعَدَ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hojat chiqargani borganlarida, (odamlardan) uzoqqa ketar edilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳожат чиқаргани борганларида, (одамлардан) узоққа кетар эдилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ زِيَادٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَاهُ الْمُغِيرَةَ، يَقُولُ عَدَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَبْلَ الْفَجْرِ فَعَدَلْتُ مَعَهُ فَأَنَاخَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَبَرَّزَ ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدِهِ مِنَ الإِدَاوَةِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ حَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا إِلَى الْمِرْفَقِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ رَكِبَ فَأَقْبَلْنَا نَسِيرُ حَتَّى نَجِدَ النَّاسَ فِي الصَّلاَةِ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَصَلَّى بِهِمْ حِينَ كَانَ وَقْتُ الصَّلاَةِ وَوَجَدْنَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الْفَجْرِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَفَّ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فَصَلَّى وَرَاءَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ الرَّكْعَةَ الثَّانِيَةَ ثُمَّ سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَتِهِ . فَفَزِعَ الْمُسْلِمُونَ فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ لأَنَّهُمْ سَبَقُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِالصَّلاَةِ فَلَمَّا سَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُمْ " قَدْ أَصَبْتُمْ " . أَوْ " قَدْ أَحْسَنْتُمْ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Tabuk gʻazotida Rasululloh ﷺ bilan birga edim. U zot bomdod namozidan oldin (asosiy) yoʻldan chetga (burilib) ketdilar, men ham u zot bilan chetga burildim. Paygʻambar ﷺ (tuyalarini) choʻktirib, hojat chiqargani bordilar, soʻng qaytib keldilar; men mesh (suv idishi)dan u zotning qoʻllariga (suv) quydim. U zot kaflarini yuvdilar, soʻng yuzlarini yuvdilar; soʻng bilaklarini (ochmoqchi boʻlib) yengni koʻtardilar, ammo jubbalarining yenglari tor edi, shu sababli qoʻllarini (yengga) qaytarib, jubbaning tagidan chiqardilar va tirsaklarigacha yuvdilar; soʻng boshlarini mash qildilar, soʻng maxsilari ustiga mash tortdilar. Soʻng (tuyaga) mindilar va biz yurib ketdik; (yetib borganimizda) odamlarni namozda topdik — ular Abdurahmon ibn Avfni (imom qilib) oldinga oʻtkazgan edilar va u namoz vaqti boʻlgach ularga (imomlik qilib) namoz oʻqiyotgan edi. Biz Abdurahmonni odamlarga bomdod namozining bir rakatini oʻqitib boʻlgan holda topdik. Shunda Rasululloh ﷺ musulmonlar bilan safga turdilar va Abdurahmon ibn Avfning orqasida ikkinchi rakatni oʻqidilar. Soʻng Abdurahmon salom berdi (namozini tugatdi); Rasululloh ﷺ esa (qolgan rakatni oʻqish uchun) oʻrinlaridan turdilar. Musulmonlar (bundan) choʻchib, koʻp tasbeh aytishdi — chunki ular Paygʻambar ﷺ dan oldin namozni (tugatib) qoʻygan edilar. Rasululloh ﷺ salom berganlarida (namozni tugatganlarida), ularga: «Toʻgʻri qildingiz», — yoki: «Yaxshi qildingiz», — dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Табук ғазотида Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдим. У зот бомдод намозидан олдин (асосий) йўлдан четга (бурилиб) кетдилар, мен ҳам у зот билан четга бурилдим. Пайғамбар ﷺ (туяларини) чўктириб, ҳожат чиқаргани бордилар, сўнг қайтиб келдилар; мен меш (сув идиши)дан у зотнинг қўлларига (сув) қуйдим. У зот кафларини ювдилар, сўнг юзларини ювдилар; сўнг билакларини (очмоқчи бўлиб) енгни кўтардилар, аммо жуббаларининг енглари тор эди, шу сабабли қўлларини (енгга) қайтариб, жуббанинг тагидан чиқардилар ва тирсакларигача ювдилар; сўнг бошларини маш қилдилар, сўнг махсилари устига маш тортдилар. Сўнг (туяга) миндилар ва биз юриб кетдик; (етиб борганимизда) одамларни намозда топдик — улар Абдураҳмон ибн Авфни (имом қилиб) олдинга ўтказган эдилар ва у намоз вақти бўлгач уларга (имомлик қилиб) намоз ўқиётган эди. Биз Абдураҳмонни одамларга бомдод намозининг бир ракатини ўқитиб бўлган ҳолда топдик. Шунда Расулуллоҳ ﷺ мусулмонлар билан сафга турдилар ва Абдураҳмон ибн Авфнинг орқасида иккинчи ракатни ўқидилар. Сўнг Абдураҳмон салом берди (намозини тугатди); Расулуллоҳ ﷺ эса (қолган ракатни ўқиш учун) ўринларидан турдилар. Мусулмонлар (бундан) чўчиб, кўп тасбеҳ айтишди — чунки улар Пайғамбар ﷺ дан олдин намозни (тугатиб) қўйган эдилар. Расулуллоҳ ﷺ салом берганларида (намозни тугатганларида), уларга: «Тўғри қилдингиз», — ёки: «Яхши қилдингиз», — дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ، ح حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، عَنِ التَّيْمِيِّ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَوَضَّأَ وَمَسَحَ نَاصِيَتَهُ . وَذَكَرَ فَوْقَ الْعِمَامَةِ - قَالَ عَنِ الْمُعْتَمِرِ - سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ عَنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَعَلَى نَاصِيَتِهِ وَعَلَى عِمَامَتِهِ . قَالَ بَكْرٌ وَقَدْ سَمِعْتُهُ مِنَ ابْنِ الْمُغِيرَةِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ tahorat oldilar va peshona (soch)larini hamda sallalarini mash qildilar — (roviy) salla ustiga (mash tortishni) ham zikr qildi. Boshqa (rivoyatda): «Rasululloh ﷺ maxsilarini, peshona (soch)larini va sallalarini mash qilar edilar». Bakr: «Men buni Ibnul-Mugʻiyradan eshitganman», — dedi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ таҳорат олдилар ва пешона (соч)ларини ҳамда саллаларини маш қилдилар — (ровий) салла устига (маш тортишни) ҳам зикр қилди. Бошқа (ривоятда): «Расулуллоҳ ﷺ махсиларини, пешона (соч)ларини ва саллаларини маш қилар эдилар». Бакр: «Мен буни Ибнул-Муғийрадан эшитганман», — деди.
حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ الْحَسَنِ، وَعَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، أَنَّ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ هَذِهِ الْقِصَّةَ . قَالَ فَأَتَيْنَا النَّاسَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُصَلِّي بِهِمُ الصُّبْحَ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنْ يَمْضِيَ - قَالَ - فَصَلَّيْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ رَكْعَةً فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقَ بِهَا وَلَمْ يَزِدْ عَلَيْهَا شَيْئًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ يَقُولُونَ مَنْ أَدْرَكَ الْفَرْدَ مِنَ الصَّلاَةِ عَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ (safarda yoʻldan) orqada qoldilar. Soʻng (roviy) shu qissani zikr qildi: «Biz odamlarning oldiga keldik — Abdurahmon ibn Avf ularga bomdod namozini oʻqitayotgan edi. U Paygʻambar ﷺ ni koʻrgach, orqaga chekinmoqchi boʻldi; (lekin) u zot unga (namozni) davom ettirishga ishora qildilar. Men va Paygʻambar ﷺ uning orqasida bir rakat (namoz) oʻqidik. U salom berganida, Paygʻambar ﷺ turib, (boy berilgan) bir rakatni oʻqidilar va unga hech narsa qoʻshmadilar». Abu Dovud aytdi: Abu Said al-Xudriy, Ibnuz-Zubayr va Ibn Umar: «Kim namozning toq (rakati)ga yetsa, unga ikki sahv sajdasi (lozim)», — deyishadi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ (сафарда йўлдан) орқада қолдилар. Сўнг (ровий) шу қиссани зикр қилди: «Биз одамларнинг олдига келдик — Абдураҳмон ибн Авф уларга бомдод намозини ўқитаётган эди. У Пайғамбар ﷺ ни кўргач, орқага чекинмоқчи бўлди; (лекин) у зот унга (намозни) давом эттиришга ишора қилдилар. Мен ва Пайғамбар ﷺ унинг орқасида бир ракат (намоз) ўқидик. У салом берганида, Пайғамбар ﷺ туриб, (бой берилган) бир ракатни ўқидилар ва унга ҳеч нарса қўшмадилар». Абу Довуд айтди: Абу Саид ал-Худрий, Ибнуз-Зубайр ва Ибн Умар: «Ким намознинг тоқ (ракати)га етса, унга икки саҳв саждаси (лозим)», — дейишади.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ حَىٍّ، - هُوَ الْحَسَنُ بْنُ صَالِحٍ - عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَامِرٍ الْبَجَلِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَسِيتَ قَالَ " بَلْ أَنْتَ نَسِيتَ بِهَذَا أَمَرَنِي رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ maxsilari ustiga mash tortdilar. Men: «Yo Rasululloh, unutdingizmi (yoʻqsa shundaymi)?» — dedim. U zot: «Yoʻq, balki sen unutgansan; Robbim azza va jalla menga shunday buyurgan», — dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ махсилари устига маш тортдилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, унутдингизми (йўқса шундайми)?» — дедим. У зот: «Йўқ, балки сен унутгансан; Роббим азза ва жалла менга шундай буюрган», — дедилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، عَنْ وَكِيعٍ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنْ أَبِي قَيْسٍ الأَوْدِيِّ، - هُوَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ ثَرْوَانَ - عَنْ هُزَيْلِ بْنِ شُرَحْبِيلَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ وَالنَّعْلَيْنِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ لاَ يُحَدِّثُ بِهَذَا الْحَدِيثِ لأَنَّ الْمَعْرُوفَ عَنِ الْمُغِيرَةِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرُوِيَ هَذَا أَيْضًا عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ مَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ . وَلَيْسَ بِالْمُتَّصِلِ وَلاَ بِالْقَوِيِّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَمَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَابْنُ مَسْعُودٍ وَالْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ وَأَنَسُ بْنُ مَالِكٍ وَأَبُو أُمَامَةَ وَسَهْلُ بْنُ سَعْدٍ وَعَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ وَرُوِيَ ذَلِكَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَابْنِ عَبَّاسٍ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ tahorat oldilar va paypoqlari (juroblari) hamda kavushlari ustiga mash tortdilar. Abu Dovud aytdi: Abdurahmon ibn Mahdiy bu hadisni rivoyat qilmas edi — chunki Mugʻiyradan (kelgan) mashhur (rivoyat) Paygʻambar ﷺ ning maxsilar ustiga mash tortganlarini (bildiradi). Abu Dovud aytdi: Bu (paypoqqa mash) Abu Muso al-Ashʼariydan ham Paygʻambar ﷺ dan rivoyat qilingan, ammo (sanadi) ulangan emas va kuchli emas. Abu Dovud aytdi: Paypoqlar ustiga mash tortishni Ali ibn Abu Tolib, Ibn Masʼud, Baroʼ ibn Ozib, Anas ibn Molik, Abu Umoma, Sahl ibn Saʼd va Amr ibn Hurays (qilishgan); bu Umar ibn al-Xattob va Ibn Abbosdan ham rivoyat qilingan.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ таҳорат олдилар ва пайпоқлари (журоблари) ҳамда кавушлари устига маш тортдилар. Абу Довуд айтди: Абдураҳмон ибн Маҳдий бу ҳадисни ривоят қилмас эди — чунки Муғийрадан (келган) машҳур (ривоят) Пайғамбар ﷺ нинг махсилар устига маш тортганларини (билдиради). Абу Довуд айтди: Бу (пайпоққа маш) Абу Мусо ал-Ашъарийдан ҳам Пайғамбар ﷺ дан ривоят қилинган, аммо (санади) уланган эмас ва кучли эмас. Абу Довуд айтди: Пайпоқлар устига маш тортишни Али ибн Абу Толиб, Ибн Масъуд, Бароъ ибн Озиб, Анас ибн Молик, Абу Умома, Саҳл ибн Саъд ва Амр ибн Ҳурайс (қилишган); бу Умар ибн ал-Хаттоб ва Ибн Аббосдан ҳам ривоят қилинган.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّازُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ، قَالَ ذَكَرَهُ أَبِي عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ . وَقَالَ غَيْرُ مُحَمَّدٍ عَلَى ظَهْرِ الْخُفَّيْنِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ maxsilari ustiga mash tortar edilar. Muhammaddan boshqa (roviy): «Maxsilarning usti (ustki tomoni)ga», — dedi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ махсилари устига маш тортар эдилар. Муҳаммаддан бошқа (ровий): «Махсиларнинг усти (устки томони)га», — деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ مَرْوَانَ، وَمَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ الدِّمَشْقِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، - قَالَ مَحْمُودٌ - أَخْبَرَنَا ثَوْرُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ رَجَاءِ بْنِ حَيْوَةَ، عَنْ كَاتِبِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ وَضَّأْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ فَمَسَحَ أَعْلَى الْخُفَّيْنِ وَأَسْفَلَهُمَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَبَلَغَنِي أَنَّهُ لَمْ يَسْمَعْ ثَوْرٌ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ رَجَاءٍ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Tabuk gʻazotida Paygʻambar ﷺ ga (tahorat) suvini quydim; u zot maxsilarining usti va tagiga (ham) mash tortdilar. Abu Dovud aytdi: Menga yetishicha, Savr bu hadisni Rajoʼdan eshitmagan.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Табук ғазотида Пайғамбар ﷺ га (таҳорат) сувини қуйдим; у зот махсиларининг усти ва тагига (ҳам) маш тортдилар. Абу Довуд айтди: Менга етишича, Савр бу ҳадисни Ражоъдан эшитмаган.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنْ أَبِي صَخْرَةَ، جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ ضِفْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَأَمَرَ بِجَنْبٍ فَشُوِيَ وَأَخَذَ الشَّفْرَةَ فَجَعَلَ يَحُزُّ لِي بِهَا مِنْهُ - قَالَ - فَجَاءَ بِلاَلٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ - قَالَ - فَأَلْقَى الشَّفْرَةَ وَقَالَ " مَا لَهُ تَرِبَتْ يَدَاهُ " . وَقَامَ يُصَلِّي . زَادَ الأَنْبَارِيُّ وَكَانَ شَارِبِي وَفَى فَقَصَّهُ لِي عَلَى سِوَاكٍ . أَوْ قَالَ أَقُصُّهُ لَكَ عَلَى سِوَاكٍ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha men Paygʻambar ﷺ ning mehmonlari boʻldim. U zot biqin (goʻshti)ni (olib kelishni) buyurdilar va u qovurildi; soʻng u zot pichoq olib, undan menga (goʻsht) kesib bera boshladilar. Shunda Bilol kelib, u zotni namozga chaqirdi. U zot pichoqni tashlab: «Bunga (Bilolga) nima boʻldi?! Qoʻllari tuproqqa belansin!» — dedilar va namozga turdilar. Anboriy (rivoyatida) shuni qoʻshdi: «Mening moʻylovim uzun edi; u zot uni menga misvok ustiga qoʻyib kesib berdilar» — yoki: «Men sening moʻylovingni misvok ustiga qoʻyib kesib qoʻyaman», — dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир кеча мен Пайғамбар ﷺ нинг меҳмонлари бўлдим. У зот биқин (гўшти)ни (олиб келишни) буюрдилар ва у қовурилди; сўнг у зот пичоқ олиб, ундан менга (гўшт) кесиб бера бошладилар. Шунда Билол келиб, у зотни намозга чақирди. У зот пичоқни ташлаб: «Бунга (Билолга) нима бўлди?! Қўллари тупроққа белансин!» — дедилар ва намозга турдилар. Анборий (ривоятида) шуни қўшди: «Менинг мўйловим узун эди; у зот уни менга мисвок устига қўйиб кесиб бердилар» — ёки: «Мен сенинг мўйловингни мисвок устига қўйиб кесиб қўяман», — дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ الْقُرَشِيُّ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ الْخُرَاسَانِيُّ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يُصَلِّي الإِمَامُ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي صَلَّى فِيهِ حَتَّى يَتَحَوَّلَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ عَطَاءٌ الْخُرَاسَانِيُّ لَمْ يُدْرِكِ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Imom oʻzi namoz oʻqigan joyda, toki (boshqa joyga) koʻchmagunicha, (nafl) namoz oʻqimasin», dedilar. Abu Dovud aytadi: Ato al-Xurosoniy Mugʻiyra ibn Shuʼbaga yetishmagan (yaʼni undan eshitmagan).Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Имом ўзи намоз ўқиган жойда, токи (бошқа жойга) кўчмагунича, (нафл) намоз ўқимасин», дедилар. Абу Довуд айтади: Ато ал-Хуросоний Муғийра ибн Шуъбага етишмаган (яъни ундан эшитмаган).
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، - بِمَعْنَى الإِسْنَادِ وَالْحَدِيثِ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ، عَنْ يُونُسَ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي عَلَى الْحَصِيرِ وَالْفَرْوَةِ الْمَدْبُوغَةِ .
Ubaydulloh ibn Umar ibn Maysara va Usmon ibn Abu Shayba — isnod va hadis maʼno jihatdan bir xil holda — ikkisi aytdilar: Abu Ahmad az-Zubayriy bizga aytdi: Yunus ibn al-Horisdan, u Abu Avndan, u otasidan, u Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U dedi: Rasululloh ﷺ hasir va oshlangan teri ustida namoz oʻqir edilar.Убайдуллоҳ ибн Умар ибн Майсара ва Усмон ибн Абу Шайба — иснод ва ҳадис маъно жиҳатдан бир хил ҳолда — иккиси айтдилар: Абу Аҳмад аз-Зубайрий бизга айтди: Юнус ибн ал-Ҳорисдан, у Абу Авндан, у отасидан, у Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади. У деди: Расулуллоҳ ﷺ ҳасир ва ошланган тери устида намоз ўқир эдилар.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْوَلِيدِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، - يَعْنِي الْجُعْفِيَّ - قَالَ حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُبَيْلٍ الأَحْمَسِيُّ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا قَامَ الإِمَامُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ فَإِنْ ذَكَرَ قَبْلَ أَنْ يَسْتَوِيَ قَائِمًا فَلْيَجْلِسْ فَإِنِ اسْتَوَى قَائِمًا فَلاَ يَجْلِسْ وَيَسْجُدُ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَلَيْسَ فِي كِتَابِي عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِيِّ إِلاَّ هَذَا الْحَدِيثُ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Imom ikki rakaatda (oʻtirmay) turib ketsa, agar tik turib olishidan oldin eslab qolsa, oʻtirsin. Agar tik turib boʻlgan boʻlsa, oʻtirmasin va sahv sajdasi — ikki sajda qilsin». Abu Dovud aytdi: Mening kitobimda Jobir al-Juʼfiydan shu hadisdan boshqasi yoʻq.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Имом икки ракаатда (ўтирмай) туриб кетса, агар тик туриб олишидан олдин эслаб қолса, ўтирсин. Агар тик туриб бўлган бўлса, ўтирмасин ва саҳв саждаси — икки сажда қилсин». Абу Довуд айтди: Менинг китобимда Жобир ал-Жуъфийдан шу ҳадисдан бошқаси йўқ.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْجُشَمِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا الْمَسْعُودِيُّ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، قَالَ صَلَّى بِنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَنَهَضَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ قُلْنَا سُبْحَانَ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَمَضَى فَلَمَّا أَتَمَّ صَلاَتَهُ وَسَلَّمَ سَجَدَ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ كَمَا صَنَعْتُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ ابْنُ أَبِي لَيْلَى عَنِ الشَّعْبِيِّ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ وَرَفَعَهُ وَرَوَاهُ أَبُو عُمَيْسٍ عَنْ ثَابِتِ بْنِ عُبَيْدٍ قَالَ صَلَّى بِنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ مِثْلَ حَدِيثِ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو عُمَيْسٍ أَخُو الْمَسْعُودِيِّ وَفَعَلَ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ مِثْلَ مَا فَعَلَ الْمُغِيرَةُ وَعِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ وَالضَّحَّاكُ بْنُ قَيْسٍ وَمُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ وَابْنُ عَبَّاسٍ أَفْتَى بِذَلِكَ وَعُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا فِيمَنْ قَامَ مِنْ ثِنْتَيْنِ ثُمَّ سَجَدُوا بَعْدَ مَا سَلَّمُوا .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U bizga namoz oʻqib berdi va ikki rakaatda (oʻtirmay) turib ketdi. Biz: «Subhanalloh», dedik. U ham: «Subhanalloh», dedi-da, davom etdi. Namozini tugatib, salom berganidan keyin sahv sajdasi — ikki sajda qildi. Soʻng (bizga) yuzlanib aytdi: «Men Rasululloh ﷺni xuddi men qilganimday qilayotganlarini koʻrganman». Abu Dovud aytdi: Ibn Abu Laylo ham buni xuddi shunday ash-Shaʼbiydan, u Mugʻiyra ibn Shuʼbadan rivoyat qilib, uni (Paygʻambarga) marfuʼ qildi. Va Abu Umays uni Sobit ibn Ubayddan rivoyat qilib: «Bizga Mugʻiyra ibn Shuʼba namoz oʻqib berdi», deb Ziyod ibn Iloqaning hadisi misolida (keltirdi). Abu Dovud aytdi: Abu Umays — al-Masʼudiyning akasi. Saʼd ibn Abu Vaqqos ham Mugʻiyra qilgan ishni qildi, Imron ibn Husayn, Zahhok ibn Qays, Muoviya ibn Abu Sufyon ham (shunday qildilar) va Ibn Abbos shunga fatvo berdi, Umar ibn Abdulaziz ham (shunday qildi). Abu Dovud aytdi: Bu ikki rakaatdan turib ketib, soʻng salom berganlaridan keyin sajda qilganlar haqidadir.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У бизга намоз ўқиб берди ва икки ракаатда (ўтирмай) туриб кетди. Биз: «Субҳаналлоҳ», дедик. У ҳам: «Субҳаналлоҳ», деди-да, давом этди. Намозини тугатиб, салом берганидан кейин саҳв саждаси — икки сажда қилди. Сўнг (бизга) юзланиб айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺни худди мен қилганимдай қилаётганларини кўрганман». Абу Довуд айтди: Ибн Абу Лайло ҳам буни худди шундай аш-Шаъбийдан, у Муғийра ибн Шуъбадан ривоят қилиб, уни (Пайғамбарга) марфуъ қилди. Ва Абу Умайс уни Собит ибн Убайддан ривоят қилиб: «Бизга Муғийра ибн Шуъба намоз ўқиб берди», деб Зиёд ибн Илоқанинг ҳадиси мисолида (келтирди). Абу Довуд айтди: Абу Умайс — ал-Масъудийнинг акаси. Саъд ибн Абу Ваққос ҳам Муғийра қилган ишни қилди, Имрон ибн Ҳусайн, Заҳҳок ибн Қайс, Муовия ибн Абу Суфён ҳам (шундай қилдилар) ва Ибн Аббос шунга фатво берди, Умар ибн Абдулазиз ҳам (шундай қилди). Абу Довуд айтди: Бу икки ракаатдан туриб кетиб, сўнг салом берганларидан кейин сажда қилганлар ҳақидадир.
حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، - وَأَحْسَبُ أَنَّ أَهْلَ، زِيَادٍ أَخْبَرُونِي أَنَّهُ، رَفَعَهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم - قَالَ " الرَّاكِبُ يَسِيرُ خَلْفَ الْجَنَازَةِ وَالْمَاشِي يَمْشِي خَلْفَهَا وَأَمَامَهَا وَعَنْ يَمِينِهَا وَعَنْ يَسَارِهَا قَرِيبًا مِنْهَا وَالسِّقْطُ يُصَلَّى عَلَيْهِ وَيُدْعَى لِوَالِدَيْهِ بِالْمَغْفِرَةِ وَالرَّحْمَةِ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi — Ziyodning ahllari menga uni Nabiy ﷺ ga koʻtarganini (marfuʼ qilganini) xabar berishgan deb oʻylayman — u zot: «Ulovga mingan kishi janozaning orqasidan yuradi, piyoda esa uning orqasidan, oldidan, oʻngidan va chapidan, unga yaqin (joydan) yuradi. Bola tushgan (chaqaloq)ga ham namoz oʻqiladi va uning ota-onasi uchun magʻfirat va rahmat soʻrab duo qilinadi», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади — Зиёднинг аҳллари менга уни Набий ﷺ га кўтарганини (марфуъ қилганини) хабар беришган деб ўйлайман — у зот: «Уловга минган киши жанозанинг орқасидан юради, пиёда эса унинг орқасидан, олдидан, ўнгидан ва чапидан, унга яқин (жойдан) юради. Бола тушган (чақалоқ)га ҳам намоз ўқилади ва унинг ота-онаси учун мағфират ва раҳмат сўраб дуо қилинади», дедилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، وَوَكِيعٌ، عَنْ طُعْمَةَ بْنِ عَمْرٍو الْجَعْفَرِيِّ، عَنْ عُمَرَ بْنِ بَيَانٍ التَّغْلِبِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ بَاعَ الْخَمْرَ فَلْيُشَقِّصِ الْخَنَازِيرَ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim xamr (aroq) sotsa, choʻchqalarni ham boʻgʻizlab sotaversin (yaʼni ikkisi barobar harom)», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким хамр (ароқ) сотса, чўчқаларни ҳам бўғизлаб сотаверсин (яъни иккиси баробар ҳаром)», дедилар.
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا أَبُو هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ أَكَلْتُ ثُومًا فَأَتَيْتُ مُصَلَّى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ سُبِقْتُ بِرَكْعَةٍ فَلَمَّا دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ وَجَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رِيحَ الثُّومِ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَتَهُ قَالَ " مَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَلاَ يَقْرَبْنَا حَتَّى يَذْهَبَ رِيحُهَا " . أَوْ " رِيحُهُ " . فَلَمَّا قَضَيْتُ الصَّلاَةَ جِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَتُعْطِيَنِّي يَدَكَ . قَالَ فَأَدْخَلْتُ يَدَهُ فِي كُمِّ قَمِيصِي إِلَى صَدْرِي فَإِذَا أَنَا مَعْصُوبُ الصَّدْرِ قَالَ " إِنَّ لَكَ عُذْرًا " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu) aytadilar: Men sarimsoq yedim-da, soʻng Nabiy ﷺ namoz oʻqiyotgan joyga keldim, (kelganimda namozning) bir rakati oʻtib boʻlgan edi. Masjidga kirganimda, Nabiy ﷺ sarimsoq hidini sezdilar. Rasululloh ﷺ namozlarini tugatgach: «Kim mana bu oʻsimlikdan yegan boʻlsa, hidi ketgunicha bizga yaqinlashmasin», dedilar. Men namozni tugatgach, Rasululloh ﷺ huzurlariga keldim-da: «Yo Rasululloh, Allohga qasamki, qoʻlingizni menga bering», dedim. Soʻng men u zotning qoʻllarini koʻylagimning yengidan koʻkragimga kiritdim. (Shunda) koʻkragim (kasalligim sababli) bogʻlangan edi. U zot: «Sening uzring bor ekan», dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу) айтадилар: Мен саримсоқ едим-да, сўнг Набий ﷺ намоз ўқиётган жойга келдим, (келганимда намознинг) бир ракати ўтиб бўлган эди. Масжидга кирганимда, Набий ﷺ саримсоқ ҳидини сездилар. Расулуллоҳ ﷺ намозларини тугатгач: «Ким мана бу ўсимликдан еган бўлса, ҳиди кетгунича бизга яқинлашмасин», дедилар. Мен намозни тугатгач, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келдим-да: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳга қасамки, қўлингизни менга беринг», дедим. Сўнг мен у зотнинг қўлларини кўйлагимнинг енгидан кўкрагимга киритдим. (Шунда) кўкрагим (касаллигим сабабли) боғланган эди. У зот: «Сенинг узринг бор экан», дедилар.
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نَضْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ هُذَيْلٍ فَضَرَبَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِعَمُودٍ فَقَتَلَتْهَا وَجَنِينَهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَحَدُ الرَّجُلَيْنِ كَيْفَ نَدِي مَنْ لاَ صَاحَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ اسْتَهَلَّ . فَقَالَ " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " . وَقَضَى فِيهِ بِغُرَّةٍ وَجَعَلَهُ عَلَى عَاقِلَةِ الْمَرْأَةِ .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ikki ayol Huzayl (qabilasi)dan boʻlgan bir kishining (nikohi) ostida edi. Ulardan biri ikkinchisini ustun bilan urib, uni va qornidagi homilasini oʻldirib qoʻydi. Shunda ular janjallashib Nabiy ﷺ huzuriga (hakamlikka) keldilar. Ikki kishidan biri: «Qichqirmagan, yemagan, ichmagan va ovoz chiqarmagan kimsaga qanday qilib diyat toʻlaymiz?», dedi. U zot: «Bu aʼrobiylarning saji (qofiyali nasri)ga oʻxshash sajmidir?», dedilar. Va u zot bu (homila) haqida bir gʻurra (qul yoki choʻri) toʻlashga hukm qilib, uni ayolning oqilasi (otadan boʻlgan erkak qarindoshlari) zimmasiga yukladilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Икки аёл Ҳузайл (қабиласи)дан бўлган бир кишининг (никоҳи) остида эди. Улардан бири иккинчисини устун билан уриб, уни ва қорнидаги ҳомиласини ўлдириб қўйди. Шунда улар жанжаллашиб Набий ﷺ ҳузурига (ҳакамликка) келдилар. Икки кишидан бири: «Қичқирмаган, емаган, ичмаган ва овоз чиқармаган кимсага қандай қилиб дият тўлаймиз?», деди. У зот: «Бу аъробийларнинг сажи (қофияли насри)га ўхшаш сажмидир?», дедилар. Ва у зот бу (ҳомила) ҳақида бир ғурра (қул ёки чўри) тўлашга ҳукм қилиб, уни аёлнинг оқиласи (отадан бўлган эркак қариндошлари) зиммасига юкладилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ وَرَّادٍ، مَوْلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، كَتَبَ مُعَاوِيَةُ إِلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ أَىُّ شَىْءٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ إِذَا سَلَّمَ مِنَ الصَّلاَةِ فَأَمْلاَهَا الْمُغِيرَةُ عَلَيْهِ وَكَتَبَ إِلَى مُعَاوِيَةَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ " .
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Muoviya Mugʻiyra ibn Shuʼbaga: «Rasululloh ﷺ namozdan salom berganlarida nimani aytar edilar?» deb yozib yubordi. Mugʻiyra uni unga aytib turib yozdirdi va Muoviyaga: «Rasululloh ﷺ: ‹Lo ilaha illallohu vahdahu lo sharika lahu, lahul-mulku va lahul-hamdu va huva alo kulli shayʼin qodir. Allohumma lo monia limo aʼtoyta, va lo muʼtiya limo manaʼta, va lo yanfau zal-jaddi minkal-jadd (Allohdan oʻzga iloh yoʻq, U yolgʻizdir, Uning sherigi yoʻq, mulk Unikidir, hamd Unikidir va U har narsaga qodirdir. Ey Alloh, Sen bergan narsani toʻsuvchi yoʻq, Sen toʻsgan narsani beruvchi yoʻq va boyning boyligi Sening (huzuringda) unga foyda bermas)› deb aytar edilar», deb yozdi.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муовия Муғийра ибн Шуъбага: «Расулуллоҳ ﷺ намоздан салом берганларида нимани айтар эдилар?» деб ёзиб юборди. Муғийра уни унга айтиб туриб ёздирди ва Муовияга: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ло илаҳа иллаллоҳу ваҳдаҳу ло шарика лаҳу, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир. Аллоҳумма ло мониа лимо аътойта, ва ло муътия лимо манаъта, ва ло янфау зал-жадди минкал-жадд (Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиздир, Унинг шериги йўқ, мулк Уникидир, ҳамд Уникидир ва У ҳар нарсага қодирдир. Эй Аллоҳ, Сен берган нарсани тўсувчи йўқ, Сен тўсган нарсани берувчи йўқ ва бойнинг бойлиги Сенинг (ҳузурингда) унга фойда бермас)› деб айтар эдилар», деб ёзди.